Przejdź przez lustro, usłyszał chichot losu w uchu, ale nie wiedział, czy mu się przesłyszało, czy to instrukcja od Rodolphusa, czy może jeszcze coś innego. Skąd miał wiedzieć, że to świat, wyczuwał, że powraca do odpowiedniej linii rzeczywistości, wyrywa się z innego snu, aby przynieść mu przedwcześnie ostatnie znane słowa Charona, którego jeszcze nie poznał. Tak proste zdanie, tak adekwatne w obecnej sytuacji, zupełnie umykało percepcji, gdy krew płynęła po policzkach, skapując mu po szyi, wsiąkając w czarny kołnierzyk koszuli. Kadzidlany zapach Morpheusa i jego wody kolońskiej zmieszał się z krwią i wsiąkał w materię ubrania Lestrange, tak samo jak do niego przylegały wonie tamtego, wraz z wdzięcznym uściskiem, gdy wsparł się na młodszym czarodzieju. Musiał wyglądać gorzej, niż się czuł, skoro słyszał pauzę przed wyborem, jakiego dokonała Brenna, brzmiącą dla niego wątpliwościami, całkowicie zrozumiałymi.
Biedna Brenna, filar, liderka, usposobienie ognia i wolnej woli, przeznaczona do podejmowania trudnych decyzji, nawet jeśli tego nie chciała. Nikt, kto jest stworzony do dowództwa, nie pragnie go, lecz jest do niego wezwany. Wyczuwał to wołanie w przyszłości Brenny. Jej karty urodzeniowe były nieoczywiste, bo pozornie zupełnie niepasujące do czarodziejki, Umiarkowanie i Papież. Razem jednak tworzyły ścieżkę odziedziczonych tradycji i zachowania ich. Darami jej drogi było otwarcie na innych, dogłębne zrozumienie i synteza większych rzeczy z małych (chociaż czasami to były również problemy). Największe wyzwanie na takiej ścieżce? Osoby nią kroczące miały tendencję do nadmiernego poświęcania się dla innych. Córka swojego ojca.
Miękkie poczucie przenikania, błony rozchodzącej się po twarzy, jakby zbyt gęstej wody, zniknęło ze znajomym wirowaniem teleportacji, gdy powietrze zmieniło smak i znów wydawało się takie, jak być powinno. Ułamek sekundy oddechu i upadek.
Sukces!
Sukces!
Na całe szczęście dla niego i dla Rodolphusa, Morpheus miał duże doświadczenie w upadaniu, zwłaszcza jak ćwiczył z braćmi i zostawał powalony przez nich w pierwszych sekundach, bo był wiotki jak trzcina i zdecydowanie nieprzeznaczony do bójek. Ułożył się tak, że chronił odruchowo głowę i przestrzeń miękkiego brzucha, minimalizując swoje obrażenia oraz dodatkowe urazy, które mogli sobie zrobić wzajemnie z drugim Niewymownym. Nie podnosił się jednak, bo wraz z przekroczeniem granicy, jego głowę zalały wizje. Przebłyski miejsc, osób, krwi, iskrzących się zaklęć, okrzyków, które miały dopiero nadejść, Rodolphus staje w płomieniach, chyba komuś na złość, Rodolphus czyści sobie koszulę, Rodolphus... Brenna krwawi w jakimś domu, Brenna gdzieś idzie, Brenna... Apollo wzywa klątwołamaczy, Apollo kupuje kawę i robi błąd w imieniu Morpheusa pisząc raport... Kolejne wizje samochodów, pieszych dookoła domu zalewały jego myśli. Widział czarownika, jak próbuje ugryźć Brennę i zostaje spacyfikowany przez Apollo, widzi czarownika przed sądem...
Nadal widział tylko Trzecim Okiem.
— Wezwijcie kogoś z Komnaty Czasu — wychrypiał, chwiejnie wstając. — Potrzebuję medyka. Nic nie widzę.
Brzmiał, jakby wcale się tym nie przejmował, jakby to była kolejna, nudna robota, którą trzeba odbębnić, ale w rzeczywistości obawa pożerała go od środka, nigdy tak długo nie zamgliło mu wzmysłu wzroku, Bogowie zwykle karali go jedynie na kilka chwil ciemnością, jakby Atena zasłaniała mu dłonią oczy i szeptała żartobliwie: Nie podglądaj, nie psuj niespodzianki. Teraz nie było tego pieszczotliwego pstryczka w nos, a ostre ostrzeżenie Bogini Łowów, aby nie nadużywać błogosławieństw od jej brata.