28.02.2024, 21:02 ✶
Czy Rodolphus się przejął... Czy ten facet w ogóle umiał się kimkolwiek przejmować? Victoria miała skórę niczym lód, roztaczała wokół siebie aurę milczącego chłodu, złości - była jak tykająca bomba, która weszła do mieszkania kuzyna, gdy ten tylko zamknął książkę i otworzył jej drzwi. Czy się przejął... Można było zakładać, że nie. Nie wysłał jej listu, nie zaprosił, nie odwiedził. Ani w chwili, gdy prawie umarła po raz pierwszy, a potem drugi. Mijali się na korytarzach Ministerstwa, jakby byli dla siebie obcymi ludźmi. Każde z nich miało swoje życie, byli dla siebie jak mijane cienie. Ignorowali się wzajemnie, o ile udało im się minąć. Ale jednak byli rodziną.
- Victorio - Lestrange odruchowo zerknął za plecy kuzynki, by upewnić się że przyszła sama. Na torebkę prezentową uniósł lekko brew, bo nie spodziewał się, że w odpowiedzi na tak lakoniczne zaproszenie Victoria przyniesie prezent. Nie po tym, jak on sam był tak zajęty swoimi sprawami w maju i czerwcu, że zwyczajnie jego mózg wyparł z pamięci fakt, że przecież Lestrange'ów mogło być o jednego mniej. Aż dwa razy. - Nie musiałaś.
Powiedział, przyjmując prezent. Coś się w niej zmieniło, ale nie był w stanie stwierdzić, co dokładnie. Chciał się z nią spotkać z różnych powodów, lecz teraz zaczął analizować, czy to był dobry pomysł. Wydawała mu się być bardziej nieprzystępna, niż wcześniej. A może po prostu dopiero teraz miał okazję jej się dobrze przyjrzeć?
- Napijesz się czegoś? - alkohol w jego przypadku nigdy nie był dobrym prezentem, o czym każdy zdawał się zapominać. W jego mieszkaniu znajdował się barek, na którym stały rożne butelki. Każda była ledwo napoczęta, w żadnej nie było mniej niż połowy płynu. Rodolphus jako pracownik Departamentu Tajemnic, zajmujący się badaniem ludzkiego mózgu, zdawał sobie sprawę z tego, że alkohol działał na niego destrukcyjnie w absolutnie każdej ilości. Nie pił, ale miał alkohol w domu dla osób, które do niego przychodziły. Nawet jeśli głównie przychodziły niezapowiedziane, bo sam rzadko kiedy kogokolwiek zapraszał do siebie.
Lestrange odłożył prezent, ledwo zerkając co mu przyniosła. To było nieważne - ważne, że w ogóle odpowiedziała na zaproszenie. Bo zawsze istniała szansa, że mogła spalić list, a w odpowiedzi wysłać mu rysunek, przedstawiający gładko zwiniętą pięść z wystawionym środkowym palcem. Gestem zaprosił kuzynkę do salonu, w którym znajdowały się dwa ciemnozielone fotele, pomiędzy którymi stał niski stolik kawowy. Wszystko w mieszkaniu Niewymownego było bezosobowe, utrzymane w stonowanych, ciemnych barwach - mieszanina zieleni i ciemnego drewna nie była przełamana absolutnie żadnym cieplejszym kolorem. Nie widać tu również było żadnych personalnych rzeczy, które świadczyłyby o tym, że mieszkał tu akurat on, a nie przypadkowa osoba.
- Dziękuję, że przyszłaś - zaczął, przekrzywiając odrobinę głowę. Nie miał problemu z wyrażaniem wdzięczności, szczególnie jeśli chodziło o wspólną krew. Nie chciał jednak zaczynać żadnego tematu, dopóki kuzynka nie odpowie, czy chciałaby od niego czegokolwiek do picia. Kupował sobie tym czas, badał grunt. Sprawdzał, czy Victoria wybuchnie, czy może przeciwnie: zgromi go wzrokiem, wykrzywi usta z pogardą i chłodno odpowie, żeby się nie wysilał, bo doskonale wie, że skoro jest tutaj, to on musi czegoś chcieć.
Tylko czy tak było naprawdę? Nie wyglądał, jakby tylko czekał, by zacząć rozmowę. Uważnie studiował sylwetkę Victorii, odruchowo zaczesując czarne włosy do tyłu, lewą rękę trzymając w kieszeni czarnych spodni. Biała koszula, jedna z niewielu które mu zostały, była rozpięta pod szyją. Rękawy były opuszczone, znak był zamaskowany, jak zawsze zresztą. Poza tym nie nosił sygnetu, który miał zawsze na palcu. Wzrok też był nieco inny niż zwykle. Miał łagodniejsze spojrzenie i rysy twarzy nie tężały tak bardzo, jak zawsze gdy przekraczał próg Ministerstwa Magii. Ktoś, kto go nie znał, pewnie by nie zauważył różnicy, ale taka postawa jasno świadczyła o tym, że czuje się swobodnie. I być może jest zaniepokojony, o czym świadczył błysk w stalowych tęczówkach.
- Victorio - Lestrange odruchowo zerknął za plecy kuzynki, by upewnić się że przyszła sama. Na torebkę prezentową uniósł lekko brew, bo nie spodziewał się, że w odpowiedzi na tak lakoniczne zaproszenie Victoria przyniesie prezent. Nie po tym, jak on sam był tak zajęty swoimi sprawami w maju i czerwcu, że zwyczajnie jego mózg wyparł z pamięci fakt, że przecież Lestrange'ów mogło być o jednego mniej. Aż dwa razy. - Nie musiałaś.
Powiedział, przyjmując prezent. Coś się w niej zmieniło, ale nie był w stanie stwierdzić, co dokładnie. Chciał się z nią spotkać z różnych powodów, lecz teraz zaczął analizować, czy to był dobry pomysł. Wydawała mu się być bardziej nieprzystępna, niż wcześniej. A może po prostu dopiero teraz miał okazję jej się dobrze przyjrzeć?
- Napijesz się czegoś? - alkohol w jego przypadku nigdy nie był dobrym prezentem, o czym każdy zdawał się zapominać. W jego mieszkaniu znajdował się barek, na którym stały rożne butelki. Każda była ledwo napoczęta, w żadnej nie było mniej niż połowy płynu. Rodolphus jako pracownik Departamentu Tajemnic, zajmujący się badaniem ludzkiego mózgu, zdawał sobie sprawę z tego, że alkohol działał na niego destrukcyjnie w absolutnie każdej ilości. Nie pił, ale miał alkohol w domu dla osób, które do niego przychodziły. Nawet jeśli głównie przychodziły niezapowiedziane, bo sam rzadko kiedy kogokolwiek zapraszał do siebie.
Lestrange odłożył prezent, ledwo zerkając co mu przyniosła. To było nieważne - ważne, że w ogóle odpowiedziała na zaproszenie. Bo zawsze istniała szansa, że mogła spalić list, a w odpowiedzi wysłać mu rysunek, przedstawiający gładko zwiniętą pięść z wystawionym środkowym palcem. Gestem zaprosił kuzynkę do salonu, w którym znajdowały się dwa ciemnozielone fotele, pomiędzy którymi stał niski stolik kawowy. Wszystko w mieszkaniu Niewymownego było bezosobowe, utrzymane w stonowanych, ciemnych barwach - mieszanina zieleni i ciemnego drewna nie była przełamana absolutnie żadnym cieplejszym kolorem. Nie widać tu również było żadnych personalnych rzeczy, które świadczyłyby o tym, że mieszkał tu akurat on, a nie przypadkowa osoba.
- Dziękuję, że przyszłaś - zaczął, przekrzywiając odrobinę głowę. Nie miał problemu z wyrażaniem wdzięczności, szczególnie jeśli chodziło o wspólną krew. Nie chciał jednak zaczynać żadnego tematu, dopóki kuzynka nie odpowie, czy chciałaby od niego czegokolwiek do picia. Kupował sobie tym czas, badał grunt. Sprawdzał, czy Victoria wybuchnie, czy może przeciwnie: zgromi go wzrokiem, wykrzywi usta z pogardą i chłodno odpowie, żeby się nie wysilał, bo doskonale wie, że skoro jest tutaj, to on musi czegoś chcieć.
Tylko czy tak było naprawdę? Nie wyglądał, jakby tylko czekał, by zacząć rozmowę. Uważnie studiował sylwetkę Victorii, odruchowo zaczesując czarne włosy do tyłu, lewą rękę trzymając w kieszeni czarnych spodni. Biała koszula, jedna z niewielu które mu zostały, była rozpięta pod szyją. Rękawy były opuszczone, znak był zamaskowany, jak zawsze zresztą. Poza tym nie nosił sygnetu, który miał zawsze na palcu. Wzrok też był nieco inny niż zwykle. Miał łagodniejsze spojrzenie i rysy twarzy nie tężały tak bardzo, jak zawsze gdy przekraczał próg Ministerstwa Magii. Ktoś, kto go nie znał, pewnie by nie zauważył różnicy, ale taka postawa jasno świadczyła o tym, że czuje się swobodnie. I być może jest zaniepokojony, o czym świadczył błysk w stalowych tęczówkach.