Widząc jej reakcję na przesunięcie spojrzeniem po nagich nogach, Logan parsknął krótkim, szczekliwym śmiechem i pokręcił głową na boki z jakimś rodzajem niewypowiedzianego pobłażania — co po części było efektem wypitej już wcześniej szklaneczki czy dwóch Ognistej w barze na Pokątnej. Splątane, sprzeczne myśli szalejące od rana we wnętrzu ciała chłopaka wraz z ogniem klątwy wygładziły się i rozsupłały, zrobiły prostsze, klarowniejsze i, co ważniejsze, lżejsze; proporcjonalnie do ciężkości żołądka. To, co musiało nadejść — co Logan planował, choć wciąż jeszcze nieświadomie, kształtując marzenia gdzieś na granicy rzeczywistości — przestawało mieć znaczenie.
Alkohol szumiał przyjemnie w uszach i rozgrzewał żołądek. Towarzystwo Loretty było nie tylko mniej uciążliwe, ale wręcz pożądane.
— Dobrze się domyślasz — mruknął, przeciągając poszczególne sylaby i oderwał spojrzenie od płótna, choć to ledwie go musnęło i to bez szczególnego zainteresowania ze strony chłopaka. Dla Logana był to tylko materiał brudny od farb; sztuka leżała daleko poza zakresem jego zainteresowań, zwłaszcza jeśli nie dało się jej opchnąć za odpowiednią sumę. Zajmował się nią tylko wtedy, kiedy znajdował zainteresowanego jej kupnem za jakąś absurdalną kwotę.
Kiedy ponownie spojrzał na Lorettę, w kącikach jego ust czaił się uśmiech; tylko częściowo spowodowany przyjemnym rozluźnieniem wynikającym ze spożytego wcześniej alkoholu.
— Pytam z uprzejmości — dodał, kładąc ironiczny nacisk na to jedno słowo. Oboje przecież wiedzieli, że uprzejmość jest jedną z ostatnich umiejętności Borgina. — Bo jestem w paskudnym nastroju.
Powiódł za nią spojrzeniem, na moment opuszczając wzrok, kiedy objęła jego ramię dłonią. Choć była młodsza tylko o cztery lata od niego, patrząc na nią teraz, nie mógł powstrzymać myśli, że jest jeszcze takim dzieciakiem. Istotą szczerze przejętą fascynacją światem, roztrzepaną, szarpiącą się na wszystkie strony w poszukiwaniu siebie, białym płótnem. Pełną życia, które tętniło jej w żyłach i błyszczało w oczach. Lubił ją obserwować, ale jeszcze bardziej lubił zastanawiać się nad tym, jakby to było; popchnąć ją w ramiona obłędu.
Jeszcze przez chwilę stał w miejscu, poddając się nagłej, silnej fantazji. Drgnął dopiero wtedy, gdy dziewczyna odwróciła się w jego stronę bez słowa. Wtedy też powlókł się za nią bez gracji przez pokój, w typowy dla siebie, dyskretny sposób, cicho stawiając kolejne kroki, aż znalazł się obok niej i zatrzymał tuż przed parapetem, przodem ud lekko się o niego opierając.
— O czym chcesz dzisiaj zapomnieć? — zapytał, tym razem już nie zaszczycając ją jednym z tych przeszywających spojrzeń, bo obserwował widok rozciągający się za oknem.
W ten sposób całkiem nonszalancko zadał zupełnie inne pytanie: Dlaczego chcesz się dzisiaj upić?
Dlaczego ze mną?
— Jeśli mamy to zrobić dobrze, musisz wygrzebać coś mocniejszego, Lestrange — dodał i niechlujnym gestem podniósł rękę, żeby wysupłać butelkę spomiędzy jej palców. Wypił kolejnego łyka, stojąc wciąż przy szybie i biegając obojętnym spojrzeniem po budynkach i zarysach sylwetek w dole, na oświetlonym bruku. Tak, cóż, szampan szybko uderzał do głowy, ale Logan potrzebował prawdziwego alkoholu.
just wanna bury them