Tak naprawdę Trixie też niewiele wiedziała na temat działalności Harrisów, tyle, co ostatnio udało jej się ustalić, wyczytać z gazet. Nie była pewna, jak do końca zareaguje na nią kobieta, na całe jej założenia okazały się być prawdą. Nie wydawała się być zaniepokojona jej obecnością, to było ważne. Dzięki temu, może pozna odpowiedzi na nurtujące ją pytania.
- Tak, mi również. To strasznie dziwna sprawa, dlatego się tutaj pojawiłam. - Postanowiła ciągnąc swoje tłumaczenie dalej. Wydawało jej się, że udało jej się wzbudzić współczucie, bardzo dobrze, przecież o to jej chodziło, tego potrzebowała. Viviennie musiała jej uwierzyć. Tak naprawdę w jej kłamstwie mało było nieprawdy, w końcu znała Alannę, może się z nią nie przyjaźniła, ale były koleżankami z pracy, nie jakimiś bliskimi. Miała jednak wrażenie, że jeśli naściemnia o tym, że łączyło je coś bliższego to spowoduje, że kobiecie zrobi jej się bardziej żal. Niektórzy ludzie byli bardzo mocno empatyczni, zupełnie tego nie rozumiała, ale ważne, że to działało.
- Z tego, co udało mi się ustalić, miała się pojawić na waszej konferencji, dzień po niej jej mieszkanie spłonęło, a ona przepadła. Dlatego się tutaj pojawiłam. - Kolejne wyjaśnienie, była coraz bliżej celu. Spoglądała na kobietę spod opadających powiek, jej spojrzenie było ciężkie.
- Jeśli to nie jest dla pani problem, bardzo chętnie wejdę do środka. - Zdecydowanie pewniej się poczuje, kiedy nie będą stały w progu.
Weszła za kobietą do mieszkania, czekała na to, aż powie jej gdzie ma się udać. Nie wykonywała pierwszego kroku, była bardzo bierna, jak na siebie, ale musiała zachowywać się w ten sposób.