[28/12/1970] Pierwsze ataki Śmierciożerców || Erik & Millie

— Przeżyją — ocenił Erik, zerkając tylko przelotnie na dwójkę złapanych.

Upewnił się tylko, że kajdanki i zaklęte więzy nie puszczą i odsunął się od nich, co by posłać zaklętą kulę jarzącą się niebieskim światłem w powietrze. Niedaleko inny patrol powinien pełnić straż, więc na pewno będą wiedzieli, co dalej zrobić. Nie przejmował się zbytnio tym, że pojmani długo dochodzili do siebie. Śmierciożercy, phi.

Na dobrą sprawę nie mogli wiedzieć, czy to faktycznie byli prawdziwi Śmierciożercy, którzy stanowili trzon grupy zwolenników Czarnego Pana. W mieście pełno było domorosłych naśladowców tej ''cudownej idei''. Przywdzianie czarnego płaszcza i skrycie twarzy pod kapturem nie czyniło z nich jednak czarnoksiężników, a co najwyżej idiotów. Erik westchnął przeciągle. Przesłuchaniem zajmą się na komisariacie.

Kobieta pociągnęła kilka łyków z manierki panny Moody.

— Próbowali mnie porwać! — próbowała wytłumaczyć, nieudolnie opierając się o balustradę schodów. — Wymyślili sobie, że... Za darmo będę dla nich robić. Dla ''wielkiej sprawy''. Wyobraża sobie, pani? Ja, Melinda Meadowes, będę robiła za frajera na jakichś przebierańców!

Przetarła zapłakane oczy, starając się jak najdelikatniej ruszać. Pocięta ręka zdecydowanie sprawiała jej dyskomfort, jednak adrenalina krążąca w jej żyłach przez ostatnie zdarzenia zdawała się trzymać sporą część bólu za żelazną kurtyną. Może to i dobrze? Lepiej dla niej będzie, gdy zorientuje się, jakich dokładnie obrażeń dostała, gdy znajdzie się pod opieką magimedyków.

— Pocięli mnie jakimś zaklęciem, jak nie chciałam pójść po dobroci! — Uniosła delikatnie ranną rękę. Może to właśnie były te odgłosy, które wcześniej ci umknęły. Ah, możesz mieć lekkie wyrzuty sumienia. — A potem zepchnęli ze schodów. — Wskazała słabo na drzwi znajdujące się u szczytu schodów, przy których siedziała. — Pracownię tu mam. Mechanizmy zaklinam. Dobry Merlinie, że akurat mi się coś takiego musiało przytrafić. A siostrzenica mówiła, że tu teraz niebezpiecznie. Że lepiej na wsi zostać, zamiast do miasta się pchać.

Jej słowa nie powinny cię zbytnio szokować. Jako pracownica Brygady Uderzeniowej aż za dobrze wiedziałaś, że porwania i napady nie należały do wyjątków, a raczej stałego zestawu wypadków w ostatnich tygodniach i miesiącach. Nic dziwnego, że plotki na ten temat zdążyły obiec Londyn i wyślizgnąć się poza jego granice ku mniejszym miejscowościom. A ludzie gadali. Jeśli pragnęłaś zbadać rany Melindy, ta nie oponowała i pozwoliła na podciągnięcie rękawa kurtki, żebyś mogła lepiej przyjrzeć się cięciom. Sama jednak odwróciła od razu wzrok, nie mogąc na to patrzeć.

Na reakcję ze strony innych patroli Millie i Erik nie musieli długo czekać. Po zaledwie kilku minutach na miejsce aportował się jeden z ich sojuszników z Brygady Uderzeniowej, informując ich przy okazji, że jego partner organizował wezwanie transportu medycznego na miejsce. Dając Moody i Longbottomowi szansę na dopełnienie swoich czynności służbowych, Brygadzista skupił się na pilnowaniu złapanych czarodziejów.