Czerpał jakąś dziwną satysfakcję z tej wymiany zdań. Nie, żeby normalnie sprawiało mu przyjemność kłócenie się z przypadkowymi laskami... Tutaj jednak, ta cała sytuacja była tak bardzo abstrakcyjna, że sam nie wiedział, co się dzieje. Kłócili się o jakiś kawałek szkła, pod kontenerem na śmieci na Nokturnie. Był to chyba pierwszy raz w jego życiu, kiedy ktoś tak zaciekle walczył o rzeczy, które wyrzucił.
- Łatwo ci przychodzi ocenianie, co? - Tak, spotykał się z pogardą przypadkowych osób, które spotykały go podczas jego wypraw. Nie wszyscy rozumieli to zainteresowanie. Gdyby tylko wiedzieli, jakie skarby można znaleźć w śmieciach. Ludzie czasem pozbywali się rzeczy bardzo lekką ręką, dla innych te przedmioty okazywały się być naprawdę cenne, szczególnie, gdy poświęcił im dzień lub dwa. Mógł je później sprzedać za całkiem niezłe pieniądze, a potrzebował kasy, bardzo jej potrzebował, bo jego siostra potrzebowała leczenia. Musiał zebrać fundusze na to, aby mogła trafić pod opiekę najlepszych uzdrowicieli, jej klątwa mogła zniszczyć ich życie, na zawsze. Nie chciał do tego dopuścić, dlatego kombinował jak tylko mógł.
Sammy nie zamierzał też kłócić się z nią bez sensu, nie miał problemu z tym, aby oddać jej ten kamyczek, tylko potrzebował ku temu odpowiednich argumentów. Nie działały na niego groźby, nie był tym typem człowieka. Zdecydowanie wolał usłyszeć wyjaśnienia i tyle. Nie mogła od razu się do wszystkiego przyznać? Czy wtedy nie byłoby prościej? Nie rozumiał bab, zdecydowanie. Nie ma się co dziwić, że nadal był kawalerem.
Chyba udało mu się doprowadzić ją do granicy, bo w pewnym momencie pękła. Wyśpiewała mu wszystko, gdy mówiła o tym kamyku dopiero wtedy zrozumiał dlaczego musiało jej na nim tak bardzo zależeć. Patrząc na to, że musiała tu mieszkać (założył tak, bo bo skoro te śmieci były jej, to nie mogło być inaczej), to nie należała do specjalnie majętnych osób, więc może faktycznie bardzo potrzebowała tego kawałka szkła.
Nie zamierzał utrudniać jej życia, dostał to czego potrzebował - wyjaśnienia. Ruszył więc w jej kierunku i stanął tuż przed dziewczyną, albo mu się wydawało, albo widział, że zaczerwieniły się jej oczy. Trochę go to zbiło z pantałyku, czy doprowadził ją do płaczu. Poczuł się z tym okropnie, bo zdecydowanie nie o to mu chodziło. Dopiero kiedy się do niej zbliżył zwrócił uwagę na jej twarz, znał ją. Teraz sobie to uświadomił. Ze szkoły, to musiała być szkoła. Otworzył swoją dłoń i wysunął ją w kierunku dziewczyny. - Proszę. - Był gotowy oddać jej ten kamyczek. - W ogóle, to chyba cię znam. - Nie wiedzieć czemu musiał się tym z nią podzielić.