Sposoby podróżowania czarodziejów
Teleportacja
Podstawowy sposób podróżowania czarodziejów. Polega na znikaniu (deportowanie się) i pojawianiu się (aportowanie się) w zupełnie innym miejscu przy użyciu siły woli. Teleportacja jest najszybszą magiczną metodą dotarcia z jednego do drugiego punktu, jednak jest to bardzo trudna sztuka, a błędy w jej wykonaniu mają katastrofalne skutki, dlatego nie każdy czarodziej ją wybiera.
Osoba teleportująca się na początku musi skupić się na celu podróży, później natężyć wolę, aby znaleźć się w przestrzeni celu. Na końcu osoba teleportująca musi obrócić się w miejscu i użyć namysłu, aby osunąć się w nicość, a następnie pojawić w miejscu docelowym (zasada ce-wu-en: celu, woli i namysłu). Sam akt teleportacji jest wyjątkowo nieprzyjemny, jako że ma się wrażenie naporu ze wszystkich stron, a wielu czarodziejów wymiotuje po aportowaniu się na miejsce.
Teleportacja ma swoje ograniczenia: im dłuższy dystans do przebycia, tym większe ryzyko rozszczepienia. Ograniczeniem jest również zasięg, na który można się teleportować (mniej-więcej wielkości Anglii, a więc nie da się teleportować z Londynu do Belfastu czy Rzymu). Aportacji i deportacji towarzyszy dźwięk cichego pyknięcia. Ze względu na ogromną trudność wykonania, osoby bez licencji na teleportowanie się nie powinny w ogóle tego próbować. Licencję wydaje Departament Transportu Magicznego przez Komisję Kwalifikacyjną Teleportacji; o pozwolenie mogą ubiegać się jedynie pełnoletni czarodzieje (min. 17 lat) po przebyciu kursu i zdaniu testu praktycznego. Taki kurs jest organizowany również w Hogwarcie dla uczniów szóstego i siódmego roku, którzy nie posiadają licencji i jest dodatkowo płatny (jest to wydatek dość duży, wynoszący 12 galeonów), jednak do egzaminu można podejść dopiero po osiągnięciu pełnoletniości. Za teleportowanie się bez licencji grożą bardzo wysokie kary grzywny w przypadku złapania.
Wariacją teleportacji jest teleportacja łączna. Polega ona na przetransportowaniu za pomocą teleportacji większej ilości czarodziejów (np. takich, którzy nie posiadają licencji albo nie potrafią się teleportować). Może być też używana, gdy dwoje bądź więcej czarodziejów chce się przenieść w to samo miejsce. By skorzystać z teleportacji łącznej, należy trzymać za rękę osobę, która będzie używać teleportacji (trzymać może zarówno osoba, która będzie teleportacji używać, jak i osoba, która będzie przez kogoś teleportowana). Jest możliwe użycie teleportacji łącznej wbrew czyjeś woli. Za pomocą teleportacji łącznej można przenieść maksymalnie trzy osoby.
Niektóre miejsca mają specjalne zabezpieczenia przeciwko możliwości aportacji i deportacji (np. Hogwart, Azkaban, duża część Ministerstwa Magii – więcej o tym tutaj).
Korzystając z teleportacji, nie trzeba rzucać kością. Wyjątkiem jest teleportacja postaci w trakcie walki – wtedy należy rzucić na translokację. W przypadku nieudanego rzutu, postać ulega rozszczepieniu; słaby sukces powoduje, że postać się teleportuje, ale nie tam, gdzie chciała. Magiczny antytalent w translokacji uniemożliwia nauczenie się teleportacji.
Rozszczepienie to oddzielenie dowolnych części ciała podczas teleportacji. Zdarza się to, gdy czarodziej nie jest dobrze przygotowany, a jego wola (zasada ce-wu-en) jest zbyt słaba. Skutki rozszczepienia są bolesne – powstają głębokie i trudne do wyleczenia rany lub kończyny trwale oddzielają się od ciała. Rozszczepienie może być niegroźne, np. polegające na utracie włosów, paznokci lub brwi, ale może również skutkować urazami zagrażającymi życiu czarodzieja (utrata mięśni grozi śmiercią przez wykrwawienie, jeśli nie ma szybkiej reakcji osób postronnych). Aby złagodzić ból, należy podać dyptam lub eliksir Szkiele-Wzro, który leczy kości.
Latające miotły, latające dywany
Środek transportu pozwalający podróżować na znaczne odległości. Jego wadą jest czas podróży oraz ryzyko dostrzeżenia przez mugoli, jeśli czarodziej nie będzie wystarczająco ostrożny. W Europie i na Zachodzie używa się głównie mioteł. Na terenie Wielkiej Brytanii można korzystać jedynie z nich, jako że dość niedawno zakazano używania latających dywanów, klasyfikując je jako obiekty mugolskie i wpisano do Rejestru Zakazanych Obiektów Magicznych (jednak wielu czarodziei nadal posiada takie przedmioty w swoich domach…). Z kolei na terenie Azji czy Afryki, to latające dywany są znacznie powszechniejsze, a co za tym idzie, Quidditch w tych rejonach nie jest tak popularny.
Istnieją różne modele latających mioteł:
- jednoosobowe,
- sportowe (znacznie szybsze i dużo droższe),
- rodzinne (na kilka osób),
- małe miotełki dziecięce (nie unoszą się tak wysoko, ani nie mogą rozwijać dużych prędkości),
- specjalne (specjalne modele robione na zamówienie, przystosowane do specyficznych potrzeb danego czarodzieja, np. pełniąca rolę wózka inwalidzkiego).
Na miotłę, oprócz zaklęcia umożliwiającego lot, rzucone jest również zaklęcie poduszkujące, by korzystanie z niej było wygodniejsze. Oprócz tego, przy tworzeniu mioteł używa się mnóstwo innych zaklęć; dokładną ich ilość i rodzaj znają tylko wytwórcy mioteł.
Dzieci pochodzące z rodzin czarodziejskich często uczą się latania na miotle w domu rodzinnym, jeszcze przed rozpoczęciem nauki w Hogwarcie. Dzieci z rodzin mugolskich takiej możliwości nie mają, dlatego na pierwszym roku nauki w szkole obowiązkowym dla wszystkich uczniów przedmiotem jest Latanie. Ogólny nadzór nad używaniem i konserwacją mioteł sprawuje Zarząd Nadzoru Miotlarskiego, wchodzący w skład Departamentu Transportu Magicznego; określa on między innymi standardy, jakie muszą spełniać twórcy i konserwatorzy mioteł, aby te zostały dopuszczone na rynek oraz do użytku w oficjalnych rozgrywkach sportowych.
Przy różnych lokalach na zewnątrz umieszczane są specjalne stojaki do parkowania mioteł. Należy jednak uważać i odpowiednio zabezpieczyć swój pojazd, gdyż niestety kradzieże mioteł są dość powszechne.
Wielu mugoli widziało czarodziejów w trakcie lotu na miotle, co było skutkiem nieostrożności osób używających mioteł. Takie przypadki zdarzały się regularnie na przestrzeni wieków, co ukształtowało w mugolach przekonanie, że czarodziej (a częściej czarownica) musi po prostu latać na miotle. Na szczęście wiara w istnienie magii nie jest zbyt powszechna wśród mugoli, co sprawia, że doniesienia o dostrzeżeniu czarodzieja lecącego na miotle nadal są przyjmowane przez większość mugoli z przymrużeniem oka. Najpowszechniejszą metodą ukrywania lotu na miotle przed mugolami jest użycie tymczasowego zaklęcia kameleona, by jakoś wtopić się w tło (choć nie jest to sposób idealny), lub… lot pod osłoną nocy.
Świstokliki
Świstoklik to magiczny przedmiot, który umożliwia przemieszczenie się z miejsca na miejsce każdemu czarodziejowi, niezależnie od tego, gdzie się znajduje. Świstoklik powinien być tworzony ze zwykłego przedmiotu, na który mugole nawet nie zwrócą uwagi i nie zechcą go podnieść. Podróż świstoklikiem jest mało komfortowa, przypomina złapanie i pociągnięcie w okolicy pępka, a wielu czarodziejów skarży się na mdłości i nudności po podróży.
Istnieją dwa rodzaje świstoklików: takie, za pomocą których przeniesienie jest dokładnie określone czasowo i dlatego bardzo ważne jest dotknięcie świstoklika w odpowiednim momencie, oraz takie, które przenoszą natychmiast po dotknięciu. Większość świstoklików ma działanie jednorazowe i w jedną stronę, ale istnieje możliwość stworzenia świstoklika, który może przenieść dotykające go osoby z powrotem do miejsca, w jakim został pierwotnie użyty.
Tworzenie świstoklików jest mocno ograniczone i przewidziane są surowe kary za nieautoryzowane twory. Na czarnym rynku rozpowszechnione jest sprzedawanie takich świstoklików, należy mieć jednak na uwadze, że te czasami są wadliwe i nie spełniają norm bezpieczeństwa.
Aby świstoklik mógł transportować ludzi pomiędzy krajami, wymagana jest zgoda Ministerstwa obu państw. Pozwolenie na używanie świstoklików wydaje Urząd Świstoklików w Departamencie Transportu Magicznego. Podróż pomiędzy krajami jest dla czarodziejów bardzo wyczerpująca. Nie jest możliwe podróżowanie za pomocą świstoklików pomiędzy kontynentami.
Wcześniej, nim powstał Hogwart Express, uczniowie do szkoły podróżowali często właśnie za pomocą świstoklików. Nie była to zbyt lubiana forma podróży, choćby ze względu na to, że zainteresowane osoby często nie znajdowały przygotowanego świstoklika na czas, zabierali je przypadkowi mugole, lub uczniowie musieli iść do Skrzydła Szpitalnego ze względu na chorobę lokomocyjną spowodowaną gwałtowną podróżą. Obecnie tej metody już się nie stosuje.
Sieć Fiuu
Sieć połączeń używana przez czarodziejów w celu szybkiego przemieszczania się pomiędzy różnymi miejscami. Jej nazwa pochodzi od proszku Fiuu. Stanowi alternatywę dla teleportacji i podobnie jak ona, nie jest zbyt przyjemna.
Aby podróżować siecią Fiuu, należy wrzucić garść proszku Fiuu do zapalonego kominka, wejść w szmaragdowy płomień i bardzo wyraźnie wypowiedzieć nazwę miejsca docelowego. Ważne jest, aby podróżujący trzymał swoje łokcie blisko ciała. Podczas podróży, korzystający z sieci może zauważyć, jak inne kominki i paleniska migają mu przed oczami, ale nie można zobaczyć tych miejsc wyraźnie, ponieważ prędkość poruszania się w sieci jest zbyt szybka.
Sieć Fiuu jest zarządzana przez Biuro Główne Sieci Fiuu, które jest częścią Departamentu Transportu Magicznego. Biuro to kontroluje, które kominki są podłączone do sieci. Kominek można odłączyć prostym czarem, jednak już podłączenie wymaga zgody Biura Głównego, które pilnuje i zapobiega przypadkowemu dodaniu do sieci mugolskiego kominka (choć jest to możliwe).
Większość kominków w domach czarodziejów jest podłączonych do sieci, by móc szybko poruszać się bez korzystania z teleportacji i innych środków transportu. Oprócz domowych kominków, w Wielkiej Brytanii istnieje mnóstwo kominków w różnych punktach (np. atrium Ministerstwa Magii, różne sklepy, puby itd.), do których można się swobodnie przemieszczać. Za pomocą kominków można się też porozumiewać, wsadzając w płomienie samą głowę, nawet jeśli są one niepodłączone do sieci; można w ten sposób przenosić również przedmioty. Ze względów bezpieczeństwa kominki w Hogwarcie nie są podłączone do sieci.
Aby uniemożliwić włamania do domów podłączonych do sieci, kominki są zabezpieczane za pomocą różnych sposobów. Najtańszym i najprostszym z nich jest możliwość działania kominka tylko w jedną stronę. Inną możliwością zabezpieczenia jest ustawienie kominka tak, aby korzystać z niego mogła jedynie zamknięta i z góry określona liczba osób. Trzecią możliwością zabezpieczenia kominka jest opcja „włącz i wyłącz”, czyli że sieć działa w nim jedynie wtedy, gdy pali się w nim ogień.
Latające powozy
Magiczny pojazd w formie karocy, z zaprzęgiem magicznych, latających stworzeń. Do zaprzęgu najczęściej wykorzystywane są abraksany bądź testrale. Jest to kilkuosobowy środek transportu, wymagający posiadania woźnicy. Pojazd często wykorzystywany jest przez Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów, czy to przez BUM czy też do transportowania więźniów np. do Azkabanu. Do prowadzenia powozu należy posiadać licencję wydawaną w Departamencie Transportu Magicznego. Tak jak w przypadku lotu na miotle, powóz należy odpowiednio zabezpieczyć na przykład zaklęciem kameleona albo wykorzystać osłonę nocy, by ukryć go przed wzrokiem mugoli.
Błędny Rycerz
Trzypiętrowy, wściekle fioletowy autobus, który z zawrotną prędkością przemierza ulice Wielkiej Brytanii. Jest niewidoczny i niesłyszalny dla mugoli. Można się nim dostać wszędzie, o ile da się tam dojechać na lądzie, gdyż nie kursuje pod wodą. Inne pojazdy uskakują mu z drogi.
Aby go wywołać, należy wyciągnąć prawą rękę, w której trzyma się różdżkę, nad ulicą. W trakcie dnia w autobusie rozstawione są krzesła, natomiast w nocy – łóżka, które przesuwają się przy każdym większym manewrze i hamowaniu autobusu. W zależności od potrzeb zakupić można bilet jednorazowy, na ileś przejazdów lub okresowy. Wielu czarodziejów czystej krwi nie chce korzystać z Błędnego Rycerza, ponieważ jest dla nich „zbyt mugolski”.
Aktualnym kierowcą Błędnego Rycerza jest Owen Vesper.
Stacje kolejowe i pociąg
Rodzina Carrow stworzyła sieć magicznych stacji kolejowych, które rozsiane są na terenie kraju. Najsłynniejszą z nich jest peron 9 i ¾ na Kings Cross w Londynie. Oprócz tego stacje znajdują się też w większych ośrodkach mieszkalnych na terenie Wielkiej Brytanii, jak np. w Hogsmeade, Dolinie Godryka czy Little Hangleton.
Statki
Środki transportu nawodnego i podwodnego. Ich posiadanie nie jest być może zbyt popularne wśród czarodziejów, ale nadal pływanie po wodzie jest praktykowane (choć raczej nie do codziennego transportu). To jedyny możliwy sposób, by udać się na każdy z innych kontynent (oczywiście należy posiadać przy tym odpowiednie zezwolenia).
Czy postać posiadająca własny statek może gdzieś tak po prostu popłynąć?
Nie każdym statkiem. Podróże do innych krajów są możliwe od III poziomu statku, jednak należy brać pod uwagę, że w zależności od odległości do miejsca docelowego, wymagać on będzie zatrzymywania się po drodze w portach, by uzupełnić zapasy. Najdalsze podróże (do USA czy Australii) możliwe są jedynie statkiem poziomu IV. Oczywiście nadal potrzebne są wymagane dokumenty, by móc je okazać w portach.
Latające: motocykle, rowery i samochody
Mugolskie środki transportu, zaklęte i podrasowane za pomocą magii. Są to obiekty oficjalnie wpisane do Rejestru Zakazanych Obiektów Magicznych. Posiadanie ich i używanie jest nielegalne…