[18 czerwca 1972] Ciastko z wróżbą | Penny & Terry

Gdyby nie znał jej dostatecznie długo, po tym pytaniu o możliwość włamania do Gringotta, prawdopodobnie powinien dojść do wniosku, że wszelkie próby tłumaczenia jej czegokolwiek nie miały najmniejszego sensu. To znaczy... z tego po części i tak zdawał sobie sprawę. Ale przynajmniej nauczył się już nie załamywać z tego powodu, nie zniechęcać i nad podobnym zachowaniem przechodzić po prostu do porządku dziennego. Zresztą, pod tym względem w zasadzie wcale nie różnili się przecież aż tak bardzo. Gdyby to Terry jako pierwszy wypatrzył na którymś ze stoisk coś, co uznałby za absolutnie niezbędne, najpewniej również w żaden sposób nie dałby przetłumaczyć sobie, że byłby to kompletnie bezsensowny zakup. I nie, ewentualny brak funduszy pewnie też nie byłby dla niego dostatecznie silnym argumentem, żeby z tego zakupu zrezygnować. Zwłaszcza, gdyby obok znajdował się ktoś, od kogo wspomniane fundusze można byłoby - przy minimalnym wysiłku - wyciągnąć.
- Raczej wynieść to, co ewentualnie z ciebie zostanie... - westchnął po krótkiej chwili, kiedy już dotarło do niego, że tak, najwyraźniej Penny faktycznie sądziła, że po tych dziesięciu latach ktokolwiek miałby wciąż czekać w podziemiach Gringotta na ratunek. I gdyby tylko w porę dotarło do niego, że pociągnięcie tego tematu mogłoby okazać się skutecznym sposobem na wybicie jej z głowy tej durnej bransoletki, pewnie brnąłby w to bez wahania. Może nawet pokusiłby się o propozycję, by tę ewentualną możliwość włamania do magicznego banku sprawdzić. Choć w takim wypadku, jeśli którekolwiek z nich rzeczywiście zechciałoby te hipotetyczne plany wcielić w życie, najpewniej mogliby sprawdzić co najwyżej to, czy plotka o niedoszłych włamywaczach usuwanych z podziemi raz na dziesięć lat, faktycznie była prawdziwa. Oraz jak długo dałoby się w tych podziemiach przeżyć.
- Żeby pozwolić ci rozmawiać, musiałbym cię nie znać. Więc nie, nie ma mowy, nie odzywasz się ani słowem - oczywiście, zdawał sobie sprawę z tego, że na wszelkich kamieniach, świecidełkach i całej reszcie tego badziewia znała się znacznie lepiej od niego. Zakładając więc, że mogłaby wykazać się jakąś dozą rozsądku, może i faktycznie byłaby lepszą osobą do negocjowania ceny. Tyle, że rzecz rozchodziła się nie o jej pieniądze. I - tak przy okazji - bransoletkę, co do której ubzdurała sobie, że absolutnie musiała ją kupić. Połączenie dość kiepskie, a efekt stosunkowo łatwo można było przewidzieć. Nawet bez zdolności jasnowidzenia.
- Oczywiście zdajesz sobie też sprawę z tego, że tę swoją bransoletkę będziesz musiała odpracować, prawda? - jakoś wcale nie spieszyło mu się do tego, żeby spełnić swoją pochopnie rzuconą obietnicę i wrócić do tego nieszczęsnego stoiska. - Tak samo jak z tego, że nie pożyczę ci ani knuta na nic innego, co jeszcze tutaj wypatrzysz...
To mówiąc, wykonał ręką niedbały gest, tym samym wskazując mniej więcej całą resztę barwnych straganów. Nie wątpił, że na co drugim można było znaleźć przynajmniej kilka rzeczy, które - podobnie jak bransoletka - byłyby Penny całkowicie niezbędne do dalszej egzystencji. I owszem, wspominał o tym całkiem celowo, może mając jakiś cień nadziei na to, że jego przyjaciółka przemyśli jeszcze swoją decyzję i przynajmniej zechce przed zakupem rozejrzeć się nieco bardziej uważnie. A jakoś tak w międzyczasie zdąży zapomnieć o kiepskiej jakości bransoletce...