Przez te kilka minut piosenki byłam w innym wymiarze. Nie istniało nic poza mną, Samem i płynącą między nami muzyką. Byłam zawirowana i nieprzytomna. Nie zwracałam uwagi na innych. Mogłam zajmować ich miejsce, mogłam ich wypchnąć z parkietu.
Po jednym z piruetów w porę dostrzegłam, że Sam chce mnie złapać w talii obiema rękoma. Coś planował. Rzucił mną.
A raczej podrzucił w górę i podleciałam niczym łabędź w stronę gwieździstego nieba. Nie potrzebowałam eliksiru do tańca. Wychowana na roli, wytrenowana w Durmstrangu. Moje ciało potrafiło więcej, niż je o to podejrzewałam. Wyciągnęłam ramiona w górę.
Opadłam w bezpieczny uścisk, który ulokował mnie na ziemi. Jego dłonie z dwóch stron na mojej talii, moje dłonie wpłyneły na jego ramiona. Wirujemy aż do ostatniej nuty. Jakiż on jest ładny.
I wtedy się skończyło.
Muzyka przestała lecieć, gdzieś w tle chyba pojawiły się jakieś brawa dla uczestników? Rozejrzałam się i poczułam, że przebudzam się z tego dziwnego uczucia. Mój oddech był ciężki po wyczynowym tańcu. Zaczęłam się robić mokra od potu. Na szczęście dłonie miałam w rękawiczkach, więc nie musiałam się obawiać, że Sam nadotykał się moich lepkości.
Sam.
Jakie to dziwne, przez chwilę mogłam sobie wyobrazić, że jest jedynie efektem wyobraźni. Odbiciem w lustrze, które perfekcyjnie dostosowuje się do moich ruchów. Idealna odpowiedź na każdy gest. Ale on tu był, patrzył się na mnie przez ten cały czas. A ja nie miałam okularów. Widział moją twarz. Moje duże oczy, grubą kreskę eyelinera na załamaniu powieki, zaróżowioną skórę i łapiące oddech usta. No trudno. Ale widział też moje wirujące włosy, wygięte ręce i rozkołysane biodra. On i wszyscy inni tu obecni. Bardzo chciałam wygrać ten konkurs, ale czy cena nie była zbyt wysoka? Nikt mnie tu nie znał. Poza Samem i Samem. I babcią.
Zupełnie zapomniałam, że babcia tu jest. Na bank zacznie mnie wypytywać o Sama za minutę lub dwie, kiedy on jeszcze będzie tu stał. Co tam konkurs, musiałam jak najszybciej uciec od nadciągającego tsunami wstydu. Fali prawdopodobnie jeszcze większej niż ta, którą zadałam sobie sama swoimi popisami. Za kogo ja się właściwie uważam? Super gwiazdę parkietu? Nie potrafiłam realistycznie ocenić swoich zdolności. Nie patrzę na siebie w lustrze podczas tańca. Mi się może wydawać, że byłam wspaniała, gdy w rzeczywistości wyglądałam jak rzucony w powietrze worek kości.
— No, to nieźle się zbłaźniłam... — rzuciłam do Sama robiąc krok w tył. Moment bliskości minął. Może jeszcze mnie zaprosi do tańca, może nie, ale ja czułam, że dłużej tu i tak nie wytrzymam. Krótka przerwa w myśleniu skończyła się. Wszelkie obawy i wątpliwości zaczęły zalewać mnie ze zdwojoną siłą: jak bardzo się ośmieszyłam? Ile osób na nas patrzyło? Czy babcia nas obserwowała? Czy drugi Sam się patrzył? Czy podzieli się z Lysandrem swoją opinią? Czy babcia opowie rodzicom? Czy powie im, że tańczyłam z chłopakiem? Czy sama tu podejdzie i spyta, co to za kawaler? Czy nie wpatrywałam się w Sama za bardzo? Czy nie przesadziłam z niektórymi krokami? Czy były dostosowane do naszego rodzaju znajomości? Czym są rodzaje znajomości? Czy chciałby ze mną uciec poza tą stodołę? Mógłby mnie dalej trzymać za rękę, jeśli by chciał, ale nie przy tych wszystkich ludziach. Nie przy babci. Nie chcę, żeby patrzeli.
Mój wzrok był znów spuszczony, zaś przez wszelkie zmieszane emocje przebijała ekspresja człowieka wyczerpanego fizycznie. Sam nie mógł się domyślić, jakie tornado przechodzi właśnie przeze mnie. Szczególnie, że wyglądałam o wiele bardziej przytomnie, niż podczas tańca.