08.12.2022, 20:46 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.12.2022, 11:30 przez Morgana le Fay.)
Jeśli ktoś twierdził, że zima wciąż trzymała świat w swoich objęciach, to zdecydowanie musiał wyczyścić swoje okulary. Albo je wymienić. Albo w ogóle sobie kupić, bo najwyraźniej nie widział zbyt dobrze, skoro nie potrafił rozpoznać oznak budzącej się do życia Natury; choć tak po prawdzie, ta nigdy nie spała. Zima zdawała się być okresem przeczekania, ciszy, swoistej śmierci, ale jeśli dobrze się wiedziało, gdzie szukać, nagle odnajdywało się pełno dowodów, iż zalegający śnieg nie tłamsił dosłownie wszystkiego.
Nadejście zaś Ostary tylko podkreślało fakt, iż minęła pora mrozów – których i tak już od pewnego czasu nie dało się uświadczyć – że Koło Roku niestrudzenie się obracało. Ciemność odchodziła w zapomnienie, jasność zyskiwała nad nią przewagę. Było tak przynajmniej wedle praw Natury, bo jeśli chodziło o bieżącą sytuację w czarodziejskim świecie, to zdecydowanie cała ta „przewaga jasności” budziła mnóstwo wątpliwości. Manifest Voldemorta ściągał raczej zimę nad głowy czarodziejów, nie wiosnę – choć niektórzy zapewne mogli postrzegać to jako początek czegoś nowego, czegoś właściwego, czegoś, co pozwoli zaprowadzić ład raz na zawsze.
Ale Eunice nie zaprzątała sobie głowy takimi kwestiami, przynajmniej nie teraz. Nie, gdy zirytowana niepowodzeniem kroczyła wraz z mężem pod ręką w stronę straganów. Może faktycznie poszukiwania jajek należało zostawić pędrakom? Choć sama nie miała przecież znowu tak wielu lat na karku, żeby uważać się za starą; nawet nie zdążyła dobrze skończyć edukacji! I co z tego, że Hogwart od paru dobrych lat za nią? Nadal siedziała z nosem w księgach, nadal się kształciła, mając przed oczyma dość konkretny cel.
A za nim, w pewnym sensie, szło również przedłużenie młodości. Choć czy faktycznie należało o niej mówić, skoro na palcu błyszczało złoto obrączki, dobitnie światu obwieszczające, że nie jest niewinną panną, która z rumieńcem na licu może składać przyrzeczenia wiecznej miłości czy tam innych obietnic wyjętych wprost z dawnych romantycznych legend czy całkiem współczesnych powieści? Nawet i tych mugolskich, o ile ktoś odważył się po to sięgnąć. Nie małe dziecko, ale też i nie całkiem dorosła kobieta, zawieszona pomiędzy tymi dwoma stanami; jakkolwiek by nie patrzeć, wciąż miała na karku zbyt niewiele lat, żeby mówić o jakimś mocno konkretnym życiowym doświadczeniu. Cóż, w teorii na dobrą sprawę nie tak znowu mało osób uznawało, iż mimo wyrośnięcia z pędrackiego wieku, nic im nie stoi na przeszkodzie, by również dołączyć do poszukiwań.
Jakkolwiek by nie patrzeć, była to już kwestia na przyszły rok; może i Eunice nie miała takiego parcia na sukces i postawienie na swoim, jak jej rodzeństwo, to jednak nie oznaczało to, iż potrafiła tak po prostu przełknąć porażkę. Gdyby nie te zgubione jajka, to już sytuacja wyglądałaby o wiele lepiej! Ale nie, skończyła z tylko i wyłącznie dwoma, czego efektem był, kolokwialnie mówiąc, foch. Schowany, bo schowany, wszak nie wypada publicznie humorów okazywać, ale jednak foch, który zapewne miał wezbrać i rozlać się, gdy znajdzie - znajdą - się w bardziej ustronnym, prywatnym miejscu. Chyba że jednak zostanie ułagodzony, poskromiony we względnym zarodku - wszak zanim odejdą z Doliny Godryka, to jeszcze trochę czasu minie; nie planowała tupnąć nóżką, uznać, że ma wszystko gdzieś, odwrócić się na pięcie i udać w stronę domu w mocno pośpiesznym tempie, na tyle, że aż by się za nią kurzyło.
Zadumała się na chwilę, widząc jakieś dziecko, zajadające się czekoladowym jajkiem. Jedno z rodziców trzymało koszyczek - im chyba poszukiwania wyszły lepiej, ale nie była tego do końca pewna, nie widziała dobrze jego zawartości. Jeszcze chwila - nie taka krótka wprawdzie, bo obejmująca parę lat - a Nicholas sam będzie mógł wziąć udział w takiej zabawie. Ciekawe, czy będzie miał więcej szczęścia, czy jego koszyczek - a może raczej Elliotta, jej własny, Eden czy przyszywanej matki, jeśli się takiej doczeka - zostanie zapełniony? A może... może będzie miał nieco młodsze towarzystwo? Poczuła gulę w gardle, suchość w ustach. Nie był to może argument o największej mocy, w końcu miał o wiele mniejsze znaczenie od tego, jak bardzo to miałoby wpłynąć na dotychczasowe życie, jak bardzo zostałoby wywrócone do góry nogami. Czy byłaby w stanie udźwignąć staż w momencie, gdy stawałaby się coraz bardziej ociężała? Nauka sama w sobie nie była aż tak wielkim problemem - kwestia zajęcia miejsca w sali wykładowej, sporządzenia notatek, przeglądania ich raz po raz. Kwestia czytania odpowiednich ksiąg. Ale staż? Ten wymagał nieco więcej sprawności, zwłaszcza gdy chodziło się wokół pacjentów. A co potem? No, w teorii można było wynająć niańkę i mieć święty spokój, ku czemu częściowo się skłaniała.
Tylko czy tak właśnie powinno to wyglądać? Żyć razem, pod jednym dachem, ale jednak osobno, nie przejmując się niczym, widywać tylko rano i być może wieczorem? Wątpliwości miała dużo i z każdym dniem się jedynie mnożyły zamiast rozwiewać. A czas boleśnie uciekał, przepływał przez palce; coraz mniej go zostawało w klepsydrze. Jeszcze chwila i brak decyzji stanie się decyzją, od której skutków już nie da się tak łatwo uciec. Teraz… teraz się jeszcze dało. Jeszcze.
Odepchnęła od siebie te myśli, niejako wracając na ziemię. Przytomniej rozejrzała się wokoło, odnotowując przynajmniej mniej więcej co, gdzie, jak. Rozstawione stragany kusiły swoją zawartością, zapraszały do opróżnienia sakiewki z sykli i galeonów; w szczególności wołały te ze słodkościami. Już sam widok łakoci wzbudzał chętkę ich pochłonięcia; starała się jednak powstrzymać od kaprysu „kupię wszystko, co tu macie”. Z pewnością takiego wydatku nawet by nie zauważyła i jednocześnie zagwarantowałaby sobie zapas przekąsek na jakiś czas, idealnych do podjadania przy wertowaniu coraz to kolejnych ksiąg i sporządzaniu notatek z ich treści, punktując najważniejsze rzeczy, które absolutnie musiały zostać zapamiętane, wyryte w umyśle niczym w kamieniu.
Odrobina zdrowego rozsądku, tego wolała się trzymać; w końcu bowiem taka ilość słodkiego odbiłaby się z pewnością na jej sylwetce, a akurat lubiła ją taką, jaka była teraz. Czyli, najprościej rzecz ujmując, szczupłą.
- Sprawdzimy, czy los nam sprzyja? – spytała, siląc się na w miarę lekki ton, dostrzegłszy loterię fantową i stojącego przy kole gnoma. Choć przecież… z jajkami nie poszło, to teraz miało być lepiej? Ale może tamto nie było kwestią szczęścia, może zbytnio się rozpraszała, skoro musiała mieć baczenie na męża, żeby go nie zgubić; może nie przyłożyła się do szukania, może… och, długo można by było wymieniać!
W każdym razie, Fortuna bywała mocno zmienną. Nie udało się z jednym, może uda się z drugim?
(wygrywam 8 pd)
- Och, nawet się udało – ucieszyła się, gdy po uprzednim uiszczeniu opłaty koniec końców zdała się na los i… wyszła na tym na plusie. Bardzo miło, po tym wcześniejszym niepowodzeniu! - … poczekasz tu? Właście coś zobaczyłam, tylko skoczę do tamtego straganu i wrócę... - bardziej stwierdziła niż spytała o pozwolenie na oddalenie się. Stąd też, zostawiwszy męża, skierowała się całkiem raźnym krokiem w stronę jednego stoiska. Z łakociami, zdaje się.
Nadejście zaś Ostary tylko podkreślało fakt, iż minęła pora mrozów – których i tak już od pewnego czasu nie dało się uświadczyć – że Koło Roku niestrudzenie się obracało. Ciemność odchodziła w zapomnienie, jasność zyskiwała nad nią przewagę. Było tak przynajmniej wedle praw Natury, bo jeśli chodziło o bieżącą sytuację w czarodziejskim świecie, to zdecydowanie cała ta „przewaga jasności” budziła mnóstwo wątpliwości. Manifest Voldemorta ściągał raczej zimę nad głowy czarodziejów, nie wiosnę – choć niektórzy zapewne mogli postrzegać to jako początek czegoś nowego, czegoś właściwego, czegoś, co pozwoli zaprowadzić ład raz na zawsze.
Ale Eunice nie zaprzątała sobie głowy takimi kwestiami, przynajmniej nie teraz. Nie, gdy zirytowana niepowodzeniem kroczyła wraz z mężem pod ręką w stronę straganów. Może faktycznie poszukiwania jajek należało zostawić pędrakom? Choć sama nie miała przecież znowu tak wielu lat na karku, żeby uważać się za starą; nawet nie zdążyła dobrze skończyć edukacji! I co z tego, że Hogwart od paru dobrych lat za nią? Nadal siedziała z nosem w księgach, nadal się kształciła, mając przed oczyma dość konkretny cel.
A za nim, w pewnym sensie, szło również przedłużenie młodości. Choć czy faktycznie należało o niej mówić, skoro na palcu błyszczało złoto obrączki, dobitnie światu obwieszczające, że nie jest niewinną panną, która z rumieńcem na licu może składać przyrzeczenia wiecznej miłości czy tam innych obietnic wyjętych wprost z dawnych romantycznych legend czy całkiem współczesnych powieści? Nawet i tych mugolskich, o ile ktoś odważył się po to sięgnąć. Nie małe dziecko, ale też i nie całkiem dorosła kobieta, zawieszona pomiędzy tymi dwoma stanami; jakkolwiek by nie patrzeć, wciąż miała na karku zbyt niewiele lat, żeby mówić o jakimś mocno konkretnym życiowym doświadczeniu. Cóż, w teorii na dobrą sprawę nie tak znowu mało osób uznawało, iż mimo wyrośnięcia z pędrackiego wieku, nic im nie stoi na przeszkodzie, by również dołączyć do poszukiwań.
Jakkolwiek by nie patrzeć, była to już kwestia na przyszły rok; może i Eunice nie miała takiego parcia na sukces i postawienie na swoim, jak jej rodzeństwo, to jednak nie oznaczało to, iż potrafiła tak po prostu przełknąć porażkę. Gdyby nie te zgubione jajka, to już sytuacja wyglądałaby o wiele lepiej! Ale nie, skończyła z tylko i wyłącznie dwoma, czego efektem był, kolokwialnie mówiąc, foch. Schowany, bo schowany, wszak nie wypada publicznie humorów okazywać, ale jednak foch, który zapewne miał wezbrać i rozlać się, gdy znajdzie - znajdą - się w bardziej ustronnym, prywatnym miejscu. Chyba że jednak zostanie ułagodzony, poskromiony we względnym zarodku - wszak zanim odejdą z Doliny Godryka, to jeszcze trochę czasu minie; nie planowała tupnąć nóżką, uznać, że ma wszystko gdzieś, odwrócić się na pięcie i udać w stronę domu w mocno pośpiesznym tempie, na tyle, że aż by się za nią kurzyło.
Zadumała się na chwilę, widząc jakieś dziecko, zajadające się czekoladowym jajkiem. Jedno z rodziców trzymało koszyczek - im chyba poszukiwania wyszły lepiej, ale nie była tego do końca pewna, nie widziała dobrze jego zawartości. Jeszcze chwila - nie taka krótka wprawdzie, bo obejmująca parę lat - a Nicholas sam będzie mógł wziąć udział w takiej zabawie. Ciekawe, czy będzie miał więcej szczęścia, czy jego koszyczek - a może raczej Elliotta, jej własny, Eden czy przyszywanej matki, jeśli się takiej doczeka - zostanie zapełniony? A może... może będzie miał nieco młodsze towarzystwo? Poczuła gulę w gardle, suchość w ustach. Nie był to może argument o największej mocy, w końcu miał o wiele mniejsze znaczenie od tego, jak bardzo to miałoby wpłynąć na dotychczasowe życie, jak bardzo zostałoby wywrócone do góry nogami. Czy byłaby w stanie udźwignąć staż w momencie, gdy stawałaby się coraz bardziej ociężała? Nauka sama w sobie nie była aż tak wielkim problemem - kwestia zajęcia miejsca w sali wykładowej, sporządzenia notatek, przeglądania ich raz po raz. Kwestia czytania odpowiednich ksiąg. Ale staż? Ten wymagał nieco więcej sprawności, zwłaszcza gdy chodziło się wokół pacjentów. A co potem? No, w teorii można było wynająć niańkę i mieć święty spokój, ku czemu częściowo się skłaniała.
Tylko czy tak właśnie powinno to wyglądać? Żyć razem, pod jednym dachem, ale jednak osobno, nie przejmując się niczym, widywać tylko rano i być może wieczorem? Wątpliwości miała dużo i z każdym dniem się jedynie mnożyły zamiast rozwiewać. A czas boleśnie uciekał, przepływał przez palce; coraz mniej go zostawało w klepsydrze. Jeszcze chwila i brak decyzji stanie się decyzją, od której skutków już nie da się tak łatwo uciec. Teraz… teraz się jeszcze dało. Jeszcze.
Odepchnęła od siebie te myśli, niejako wracając na ziemię. Przytomniej rozejrzała się wokoło, odnotowując przynajmniej mniej więcej co, gdzie, jak. Rozstawione stragany kusiły swoją zawartością, zapraszały do opróżnienia sakiewki z sykli i galeonów; w szczególności wołały te ze słodkościami. Już sam widok łakoci wzbudzał chętkę ich pochłonięcia; starała się jednak powstrzymać od kaprysu „kupię wszystko, co tu macie”. Z pewnością takiego wydatku nawet by nie zauważyła i jednocześnie zagwarantowałaby sobie zapas przekąsek na jakiś czas, idealnych do podjadania przy wertowaniu coraz to kolejnych ksiąg i sporządzaniu notatek z ich treści, punktując najważniejsze rzeczy, które absolutnie musiały zostać zapamiętane, wyryte w umyśle niczym w kamieniu.
Odrobina zdrowego rozsądku, tego wolała się trzymać; w końcu bowiem taka ilość słodkiego odbiłaby się z pewnością na jej sylwetce, a akurat lubiła ją taką, jaka była teraz. Czyli, najprościej rzecz ujmując, szczupłą.
- Sprawdzimy, czy los nam sprzyja? – spytała, siląc się na w miarę lekki ton, dostrzegłszy loterię fantową i stojącego przy kole gnoma. Choć przecież… z jajkami nie poszło, to teraz miało być lepiej? Ale może tamto nie było kwestią szczęścia, może zbytnio się rozpraszała, skoro musiała mieć baczenie na męża, żeby go nie zgubić; może nie przyłożyła się do szukania, może… och, długo można by było wymieniać!
W każdym razie, Fortuna bywała mocno zmienną. Nie udało się z jednym, może uda się z drugim?
Rzut 1d6 - 5
(wygrywam 8 pd)
- Och, nawet się udało – ucieszyła się, gdy po uprzednim uiszczeniu opłaty koniec końców zdała się na los i… wyszła na tym na plusie. Bardzo miło, po tym wcześniejszym niepowodzeniu! - … poczekasz tu? Właście coś zobaczyłam, tylko skoczę do tamtego straganu i wrócę... - bardziej stwierdziła niż spytała o pozwolenie na oddalenie się. Stąd też, zostawiwszy męża, skierowała się całkiem raźnym krokiem w stronę jednego stoiska. Z łakociami, zdaje się.
1096
Loteria rozliczona