08.12.2022, 20:56 ✶
- Piraci to nazwa mugolska. Ojciec opisywał korsarzy, który grabili, zatapiali... ale to jak chcesz znać pełne historie to wystarczy, że zagadasz na ten temat mojego ojca na jakimkolwiek bankiecie. Zapewniam, że nie przestanie o tym mówić przez najbliższą godzinę i będziesz mogła poznać tysiąc szczegółów tych historii. - odparł wylewnie, zrzucając na barki rodziciela opcję wtajemniczenia w żeglarskie baśnie i bajki Flintów. Szkoda, że nie mieli w rodzinie pisarza. Nie należeli do utalentowanych artystycznie osób... przynajmniej ten tutaj, analfabeta artystyczny.
- Bren, te zmartwychwstające stwory to po prostu inferiusy. Do tego typu umordowanych czarną magią miejsc wysyłany jest specjalny oddział Klątwołamaczy i jakieś pięć osób z innych departamentów. Mnie tam wciąż nie biorą... ale jak się wykażę to mam szanse na większą zauważalność i więcej adrenaliny. - takie jest życie - tylko ci, który cholernie ciężko pracowali i poświęcali (niekiedy i życie) mnóstwo czasu na samorealizację mieli szansę dostać się do miejsc śmiertelnie niebezpiecznych. Castiel był w ich oczach wciąż zbyt młodym... dlatego swój zawód uważał czasami za nudny. Machnął ręką na tę historię i skupił się na słowach Brenny. Powaliło go z nóg. Po prostu tak się roześmiał, że stracił równowagę. W jednej chwili dopadła go nagła produkcja serotoniny a w następnej sekundzie twardo lądował na ziemi. Łupnięcie nie należało do przyjemnych doświadczeń. Gdzieś tam jego ciałem wstrząsnął szok - nie był czarodziejem, który jakoś często musiał znosić ból więc pierwszy szok go solidnie otrzeźwił. Przewinął się z ramienia na plecy kiedy usłyszał kroki i spanikowany głos Brenny. Wpadł nagle na szalony pomysł. Nienormalny. Nielogiczny. Właśnie z tego powodu tego zapragnął bo to mogło pomóc wybudzić go z marazmu i dostarczyć tej adrenaliny, której potrzebował aby "czuć, że żyje". To okrutne, ale najlepsze jest to, że nikt się nie mógłby tego po nim spodziewać.
Po omacku sięgnął do głowy, sprawdzając czemu go łupie przy skroni. Jak nic wróci do domu z guzem na głowie, jeśli nie skłoni Brenny do kilku zaklęć leczniczych. Otworzył jedno oko, a potem drugie i powoli podniósł się do siadu. Grę czas zacząć...
Podniósł zdezorientowany wzrok na dziewczynę i po chwili rozejrzał się niepewnie po okolicy.
- Hę...? - to był jego pierwszy komentarz na jej potok słów. Zmrużył oczy kiedy przyświeciła bliżej zaklęciem.
- Ymm... co ja tu właściwie robię? Zepchnęłaś mnie z wysokości...? - wszak to ona stała nad nim z różdżką a on był tu poturbowany. Popatrzył na nią podejrzliwie i nieufnie, odgrywając po prostu uraz głowy. Chciał zobaczyć jak zareaguje, jak zacznie panikować... a może go przejrzy i uzna, że ten jego "żart" jest tak denny, że faktycznie musiał zbyt mocno uderzyć się w głowę? Czas pokaże!
- Bren, te zmartwychwstające stwory to po prostu inferiusy. Do tego typu umordowanych czarną magią miejsc wysyłany jest specjalny oddział Klątwołamaczy i jakieś pięć osób z innych departamentów. Mnie tam wciąż nie biorą... ale jak się wykażę to mam szanse na większą zauważalność i więcej adrenaliny. - takie jest życie - tylko ci, który cholernie ciężko pracowali i poświęcali (niekiedy i życie) mnóstwo czasu na samorealizację mieli szansę dostać się do miejsc śmiertelnie niebezpiecznych. Castiel był w ich oczach wciąż zbyt młodym... dlatego swój zawód uważał czasami za nudny. Machnął ręką na tę historię i skupił się na słowach Brenny. Powaliło go z nóg. Po prostu tak się roześmiał, że stracił równowagę. W jednej chwili dopadła go nagła produkcja serotoniny a w następnej sekundzie twardo lądował na ziemi. Łupnięcie nie należało do przyjemnych doświadczeń. Gdzieś tam jego ciałem wstrząsnął szok - nie był czarodziejem, który jakoś często musiał znosić ból więc pierwszy szok go solidnie otrzeźwił. Przewinął się z ramienia na plecy kiedy usłyszał kroki i spanikowany głos Brenny. Wpadł nagle na szalony pomysł. Nienormalny. Nielogiczny. Właśnie z tego powodu tego zapragnął bo to mogło pomóc wybudzić go z marazmu i dostarczyć tej adrenaliny, której potrzebował aby "czuć, że żyje". To okrutne, ale najlepsze jest to, że nikt się nie mógłby tego po nim spodziewać.
Po omacku sięgnął do głowy, sprawdzając czemu go łupie przy skroni. Jak nic wróci do domu z guzem na głowie, jeśli nie skłoni Brenny do kilku zaklęć leczniczych. Otworzył jedno oko, a potem drugie i powoli podniósł się do siadu. Grę czas zacząć...
Podniósł zdezorientowany wzrok na dziewczynę i po chwili rozejrzał się niepewnie po okolicy.
- Hę...? - to był jego pierwszy komentarz na jej potok słów. Zmrużył oczy kiedy przyświeciła bliżej zaklęciem.
- Ymm... co ja tu właściwie robię? Zepchnęłaś mnie z wysokości...? - wszak to ona stała nad nim z różdżką a on był tu poturbowany. Popatrzył na nią podejrzliwie i nieufnie, odgrywając po prostu uraz głowy. Chciał zobaczyć jak zareaguje, jak zacznie panikować... a może go przejrzy i uzna, że ten jego "żart" jest tak denny, że faktycznie musiał zbyt mocno uderzyć się w głowę? Czas pokaże!