04.03.2024, 11:55 ✶
Una była dość... Interesującą postacią. Ich bajeczka co prawda była dość logiczna, Robert błyskawicznie podchwycił temat i pociągnął go dalej, ale mimo wszystko ktoś mógłby wyłuskać pewne nieścisłości czy niedopatrzenia. Ale najwyraźniej kobieta albo miała to gdzieś, albo była głupia. Chociaż patrząc na liczbę książek, które miała w salonie i sposób, w jaki mówiła, to ta druga opcja nie wchodziła w grę.
Problem był jednak inny: Una naprawdę zdawała się być autentyczna. Troskliwa. Lestrange w ostatnim czasie niewiele takiej troski doświadczył. Czuł się z nią niekomfortowo, ale to była przecież oznaka tego, że mówiła prawdę, że była w tej całej swojej dobroci prawdziwa. Jej przyjemny dla ucha głos sprawiał, że mózg Rodolphusa powoli przestawał dostrzegać wszędzie zagrożenie. Oczywiście dopuszczał do siebie myśl, że ktoś tak piękny i uprzejmy nie przeżyłby sam w takim miejscu, lecz przecież do obrony miała skrzata, prawda? Te stworzenia wbrew pozorom dużo potrafiły. A być może tu wcale nie było żadnych zagrożeń? Chłopak rozluźnił się odrobinę, pozwalając sobie na oparcie pleców o oparcie kanapy. Utkwił wzrok w blondynce, lekko przekrzywiając głowę.
Widział w swoim życiu wiele osobowości, które do siebie przyciągały. Lestrange doceniał piękno fizyczne, chociaż to nie ono go najbardziej pociągało. To umysł sprawiał, że druga osoba stawała się dla niego atrakcyjna. A jeżeli szła z tym w parze uroda... Cóż. Tworzyło to obraz dość interesujący, a przynajmniej na tyle, by zwrócił uwagę Rodolphusa. Blondynka zdawała się mieć wszystkie cechy, które wystarczały do tego, by stracił czujność. Zjechał wzrokiem na jej usta, pamiętając wciąż o tym, by jednak trzymać fason. Bo przecież nie chciał sprawić, by uznała, że jest niekulturalny. Dlaczego? Przecież zawsze miał to głęboko... Wiadomo gdzie. Zwykle dbał o takie rzeczy, ale nigdy aż tak. Poczuł, że zaschło mu w gardle, lecz nie mógł oderwać od niej wzroku. Od ładnie wykrojonych ust, od jasnych blond włosów. Nieskazitelnej cery, przepięknych oczu, w których można się było zatracić. Mimo że jeszcze przed chwilą byli z Robertem przemoczeni i przemarznięci do szpiku kości, Lestrange nagle poczuł, że robi mu się gorąco.
I chyba tylko pojawienie się skrzata sprawiło, że nie poruszył ręką, by rozpiąć koszulę pod szyją. Zamrugał, jakby przez chwilę nie wiedział, gdzie się znajduje. Rozejrzał się po salonie. Ach tak, Una... Na samo brzmienie jej imienia uśmiechnął się kącikiem ust. Sięgnął po kubek, z lubością rozkoszując się ciepłem, rozpływającym się po dłoni. Kubek nie był ani zimny, ani gorący. Był w sam raz.
- Jeszcze raz dziękujemy za gościnę - odezwał się miękko, odrywając wzrok od parującego naparu. Wlepił spojrzenie w te niesamowite oczy kobiety. Jak ktoś tak piękny mógł chować się przed światem? Czy to właśnie przez to? Dla własnego bezpieczeństwa? Przecież żyli w takich a nie innych czasach, dla kobiety takiej jak Una świat był podwójnie niebezpiecznym miejscem. Takie osoby trzeba było chronić za wszelką cenę. Lestrange zerknął na Mulcibera. Czy powinien ją chronić także przed nim?
Problem był jednak inny: Una naprawdę zdawała się być autentyczna. Troskliwa. Lestrange w ostatnim czasie niewiele takiej troski doświadczył. Czuł się z nią niekomfortowo, ale to była przecież oznaka tego, że mówiła prawdę, że była w tej całej swojej dobroci prawdziwa. Jej przyjemny dla ucha głos sprawiał, że mózg Rodolphusa powoli przestawał dostrzegać wszędzie zagrożenie. Oczywiście dopuszczał do siebie myśl, że ktoś tak piękny i uprzejmy nie przeżyłby sam w takim miejscu, lecz przecież do obrony miała skrzata, prawda? Te stworzenia wbrew pozorom dużo potrafiły. A być może tu wcale nie było żadnych zagrożeń? Chłopak rozluźnił się odrobinę, pozwalając sobie na oparcie pleców o oparcie kanapy. Utkwił wzrok w blondynce, lekko przekrzywiając głowę.
Widział w swoim życiu wiele osobowości, które do siebie przyciągały. Lestrange doceniał piękno fizyczne, chociaż to nie ono go najbardziej pociągało. To umysł sprawiał, że druga osoba stawała się dla niego atrakcyjna. A jeżeli szła z tym w parze uroda... Cóż. Tworzyło to obraz dość interesujący, a przynajmniej na tyle, by zwrócił uwagę Rodolphusa. Blondynka zdawała się mieć wszystkie cechy, które wystarczały do tego, by stracił czujność. Zjechał wzrokiem na jej usta, pamiętając wciąż o tym, by jednak trzymać fason. Bo przecież nie chciał sprawić, by uznała, że jest niekulturalny. Dlaczego? Przecież zawsze miał to głęboko... Wiadomo gdzie. Zwykle dbał o takie rzeczy, ale nigdy aż tak. Poczuł, że zaschło mu w gardle, lecz nie mógł oderwać od niej wzroku. Od ładnie wykrojonych ust, od jasnych blond włosów. Nieskazitelnej cery, przepięknych oczu, w których można się było zatracić. Mimo że jeszcze przed chwilą byli z Robertem przemoczeni i przemarznięci do szpiku kości, Lestrange nagle poczuł, że robi mu się gorąco.
I chyba tylko pojawienie się skrzata sprawiło, że nie poruszył ręką, by rozpiąć koszulę pod szyją. Zamrugał, jakby przez chwilę nie wiedział, gdzie się znajduje. Rozejrzał się po salonie. Ach tak, Una... Na samo brzmienie jej imienia uśmiechnął się kącikiem ust. Sięgnął po kubek, z lubością rozkoszując się ciepłem, rozpływającym się po dłoni. Kubek nie był ani zimny, ani gorący. Był w sam raz.
- Jeszcze raz dziękujemy za gościnę - odezwał się miękko, odrywając wzrok od parującego naparu. Wlepił spojrzenie w te niesamowite oczy kobiety. Jak ktoś tak piękny mógł chować się przed światem? Czy to właśnie przez to? Dla własnego bezpieczeństwa? Przecież żyli w takich a nie innych czasach, dla kobiety takiej jak Una świat był podwójnie niebezpiecznym miejscem. Takie osoby trzeba było chronić za wszelką cenę. Lestrange zerknął na Mulcibera. Czy powinien ją chronić także przed nim?