[11 kwietnia 1972] Sobie wiosłujesz, czy mi? | Posiadłość Flintów | Fergus & Castiel

- W takim razie muszę mieć tylko nadzieję, że będziesz tam, żeby mnie uratować – powiedział, dopiero po fakcie dochodząc do wniosku, jak kretyńsko to zabrzmiało, więc od razu zamilkł. Nie był przecież księżniczką zamkniętą w wieży, która potrzebowała ratunku przed złą wiedźmą albo rogogonem węgierskim. Z dwojga złego wolałby chyba smoka. Na dodatek nie mógł tego zrzucić na alkohol, bo spożył go stosunkowo niewiele. W ilościach – można by rzec – degustacyjnych. Podczas gdy z Norą potrafił obalić całą szklankę whisky jednym haustem. Alkohol nijak nie grał z jego charakterem. Fergus nijak nie zachowywał spokoju. W krytycznych sytuacjach trzaskał drzwiami, krzyczał, rzucał przedmiotami. Potrafił być bardziej dramatyczny niż horoskop noworoczny w tygodniku Czarownica. A to wszystko jeszcze na trzeźwo. Wypicie czegokolwiek ciągnęło go w dwie strony: albo był nazbyt energiczny i zbyt łatwo dało się go wytrącić z równowagi, albo zmieniał się w płaczliwą kluskę przypominającą konsystencją nażartego gumochłona. Lepiej dla nich obojga, żeby do tego nie doszło.
Obrócił piwo etykietą do siebie, chyba z samego przyzwyczajenia do tego, że kiedy każe mu się coś przeczytać, automatycznie to robi. Zmrużył oczy, przyglądając się niewielkim literkom, aż w końcu dał sobie spokój, powracając spojrzeniem do swojego rozmówcy.
- Efekt twojego zaklęcia sprawia, że właśnie tak się czuję – prychnął, omiatając ręką salon. – Za czysto tu.
Fergus lubił chaos, otaczał się chaosem. Wolał krzywo powieszony obraz od idealnie prostej ramy. Był koszmarem dla osoby z nerwicą natręctw i nawet sprawiało mu przyjemność przyglądanie się, jak jego matka dostawała szału, wchodząc do jego pokoju, kiedy był młodszy. W końcu przestała to robić, co przyjął z niemałą ulgą, bo lubiła przestawiać mu książki ułożone w konkretne stosy na podłodze.
Uwierz, że mnie powoli też. Nasunęło mu się na myśl, ale przynajmniej powstrzymał się przed powiedzeniem tego na głos. Chociaż Castiel nie był swoją siostrą. Nie zwróciłby mu uwagi na brak manier, prawda? Nie wiedział tego tak do końca i nie był pewien, czy kiedykolwiek się dowie. Z pewnością nie, jeśli zostanie tutaj w oczekiwaniu na Cynthię.
- Macie tutaj krakena? – zawołał, widocznie się ożywiając. Zawsze się zastanawiał, czy wyglądałby jak ogromna kałamarnica, czy byłby czymś zupełnie innym? Jeden z chłopaków z dormitorium, którego rodzice są mugolami, opowiadał mu kiedyś o czymś człekopodobnym z głową ośmiornicy. Jakimś bóstwie z niemagicznych książek i czasami właśnie w ten sposób próbował sobie wyobrazić krakena. Pewnie tylko by się zawiódł, gdyby okazało się to nieprawdą. Ale raczej marne szanse, ze w ogóle spotka to stworzenie. Castiel tylko żartował.
- Nigdy nie pływałem, nie licząc tych razów w szkole – przyznał, podnosząc się z fotela. Nie był nawet pewien, czy Flint go słyszy, a tym bardziej czy w ogóle słucha. Zbierał się chaotycznie, próbując jak najszybciej wydostać z tego miejsca. – W sumie to bez sensu, cała ta ceremonia przydziału i gadanie, że nasz dom to nasza rodzina. Bo potem kończysz szkołę i wszyscy cię mają w dupie.
Sam nie był pewien, co go wzięło na ten wywód. Chyba wspomnienie tych przeklętych szkolnych łódek. I prób wypchnięcia się nawzajem, kiedy gajowy nie patrzył. Ot tak, dla żartu. Co to w ogóle za pomysł, żeby wcisnąć grupkę dzieciaków do maleńkich łódek na środku głębokiego jeziora? Chrzanić to.
- Poczekaj na mnie – zawołał za nim Ollivander, przyspieszając kroku, bo blondyn zniknął mu z pola widzenia, omal się z nim nie zderzając, gdy wpadł do korytarza. – Oczywiście, że z tobą idę. Chcę zobaczyć, jak pływasz na plumpce.
Wyszczerzył się do niego i poprawił rękawy skórzanej kurtki. Czy słona woda współgrała z takim strojem?