[19.07.72] Viorica i Cedric | Zdarzało ci się wyglądać lepiej

Patrząc na dziewczynę, nie mógł powstrzymać lekkiego uśmiechu. Nadgodziny niby nie są odpowiedzialne i powinny być praktykowane z umiarem, ale gdyby dzisiaj nie posiedział dłużej, nie miałby okazji spotkać Viorici. Naprawdę dawno się nie widzieli. Jasne, może nie myślał o niej codziennie, bo do tej pory raczej nie byli aż tak blisko, ale miło ją wspominał. Nie można też zapomnieć o tym, że pracował z jej matką, także niejednokrotnie miał okazję wysłuchiwać opowieści na jej temat. Przemęczony, czasem lekko się wyłączał, ale i tak słyszał całkiem sporo. Tak w sumie to pewnie wiedział o niej więcej, niż ona o nim. Myśl ta była... dziwna. Mimowolnie poczuł się jak jakiś dziwak, który z ukrycia obserwuje czyjeś życie. Wyjątkowo nieprzyjemnie było mu się poczuć jak ktoś taki, nawet na krótką chwilę. Aż lekko się wzdrygnął. Tyle dobrego, że nie będzie musiał się tłumaczyć. Równie dobrze można to zrzucić na fakt, że nie do końca kontrolował już swoje ciało.
Mimowolnie parsknął, słysząc to sławetne "oddam". Jeszcze za czasów szkolnych lubiła pożyczać od niego pióra, które dość rzadko potem odnajdywały drogę powrotną. Nie była jedyną osobą, która to robiła, ale jej pożyczył ich zdecydowanie najwięcej. Nie, żeby mu to przeszkadzało, w końcu to tylko przedmiot, który łatwo można zastąpić. Mało kto zakupił w okresie szkolnym tyle przyborów do pisania co Lupin. Sklepikarz, u którego się zapatrywał, dał mu nawet kartę stałego klienta. Podejrzewał, że z chustką nie będzie inaczej, ale nie przejął się tym jakoś szczególnie. Miał ich całkiem sporą kolekcję, bowiem nierzadko użyczał ich kolejnym pacjentom, którzy trafiali do jego gabinetu.
Czuł na sobie to oceniające spojrzenie, ale lata praktyki i krytyki ze strony współpracowników pomogły mu się uodpornić. Przynajmniej w ten jeden sposób nie można było go wepchnąć w poczucie winy. Ciężko było mu się jednak bić z jej argumentami, a skoro i tak miał wychodzić... równie dobrze mógł się zgodzić. Oczywiście na wyjście teraz, bo nie miał zamiaru przegapić kolejnego dyżuru.— Odbierać nadgodzin może nie będę, ale obiecuję się położyć, gdy już wrócę do domu. Najpierw jednak zajmę się urokliwą pacjentką z urzekającym charakterem — Tak w sumie to zmęczenie czasem się nawet przydawało. Gdyby komplementowała go w sytuacji mniej ekstremalnej, policzki zapewne pokryłyby mu się szkarłatem. Jeśli zorientowałby się, że coś takiego ma miejsce. Cedric nie był szczególnie lotny, gdy chodziło o flirtowanie.
Skład "eliksiru", którym leczyła się kobieta, nieco go zaskoczył. Na tyle, że spojrzał na nią z wysoko uniesioną brwią, chcąc się upewnić, że nie żartuje. Jasne, nie twierdził, że domowe sposoby nie są skuteczne, ale nie brzmiało to jak najrozsądniejsza opcja. Zwłaszcza, ze pani Zamfir pracowała w Mungu. Starczyło kogoś poprosić i z pewnością przyjąłby jej córkę. Na przykład on. — Nie mam zamiaru negować zdolności Twojej mamy i babci, ale wolałbym dodać coś z mojej dziedziny — odparł lekko, nie chcąc wchodzić w kompetencje kobiety, którą naprawdę darzył sympatią. Matula Viorici była przekochana. No i trochę straszna.
Gdy już weszli do gabinetu, niejako przeszedł na autopilota. To było jego środowisko i tematy, które poruszył już niezliczoną ilość razy.
Pytania, odpowiedzi, więcej pytań, recepta. Tak odbywało się to najczęściej, ale kobieta miała chyba inne plany. Nawet tak zmęczony, speszył się na to jej przedstawienie. Zdradzały go uszy, które nieco poczerwieniały. Przez kilka sekund stał tak w lekkim zawieszeniu, ale na szczęście szybko doszedł do siebie.
— Katar, kaszel, lekkie drapanie w gardle... Coś więcej? — spytał, przykładając rękę do jej czoła, chcąc sprawdzić, czy nie ma gorączki. — Tyle dobrego, że nie jesteś rozpalona, ale chyba i tak muszę ci podarować czapkę — dodał, patrząc na nią z sympatią i lekkim rozbawieniem, które iskrzyło się w jego oczach. Jak widać, był na tyle zmęczony, że nawet jemu udzieliła się ta mała głupawka.