05.03.2024, 10:06 ✶
Nie skomentował. Po prostu się na nią spojrzał i zacisnął szczęki, kręcąc odrobinę głową, jakby chciał powiedzieć "nie". Co za baba... Czy wszyscy w jego rodzinie musieli być tacy uparci? Niestety, w pewnych kwestiach to chyba była nie kwestia wychowania, a genów. Zdecydowanie nie dało się ich podrobić: nikogo z nich.
- To, że nie jesteś, to być może cud. A być może druga szansa, jeżeli uda się to opanować - odpowiedział cicho, bo przecież powinna według wszelkiej logiki być martwa. Ale nie była. Może faktycznie dostała tę mityczną drugą szansę. Tylko z drugiej strony... Co to było za życie? Puste, martwe w środku. Victoria była pod najlepszą opieką, jeśli chodziło o ten przypadek. Wierzył jednak, że Ministerstwo nie do końca robiło wszystko, co w jego mocy. Ta instytucja była zepsuta do szpiku kości, prędzej pozwoliłaby jej umrzeć, niż by jej pomogli, jeżeli mieliby nagiąć odrobinę zasady. Ale niestety w tej sprawie miał związane ręce - zajmował się badaniem mózgu, nie ciała czy duszy.
Oczywiście, że nie odpowiedziała mu na jego pytania. To by było za proste, prawda? On sam to robił. Merlinie, to było irytujące. Ale czy skoro już się zorientował, że zachowuje się identycznie jak kuzynka, to zamierzał zmienić swoje zachowanie? Absolutnie nie. Jego twarz jednak wykrzywił lekki grymas, gdy padło słowo gówniara. Być może Bella się właśnie tak zachowała i być może to było nazwanie rzeczy po imieniu, ale cholera - miał dobrą pamięć. Przecież do tej pory wszystko było dobrze, darzył ją naprawdę silnym, głębokim uczuciem. To, że go potraktowała tak a nie inaczej nie oznaczało, że pozwoli ją obrażać. W tym Victoria miała rację: uczucia i emocje były cholernie skomplikowane. Bo przecież sam ją wyklinał w myślach, lecz gdy robił to ktoś inny, to stawał okoniem, jeżył się i denerwował. Czuł gniew, już nawet nie irytację. A przecież zraniła go dogłębnie i powinien czuć wyłącznie obrzydzenie, chęć zemsty. Tylko że to tak nie działało. Gdyby to działało w ten sposób, to w ogóle by nie było tej rozmowy między nim a Victorią. Sam by podjął decyzję, olał kobietę i ewentualnie rzucał kłody pod nogi. Ale... No właśnie, chyba nie chciał tego robić.
- Okres? - uniósł brwi. Wielki pan śmierciożerca, poważny Niewymowny, pracownik Departamentu Tajemnic, nie wpadł na to, że istniała taka ewentualność, że kobieta mogła po prostu mieć gorszy dzień i kierować się emocjami. Bo przecież też ją zranił, chociaż nieumyślnie. Do tej pory zakładał, że skoro przeprosił i wyjaśnił ten głupi i mocno niefortunny żart sytuacyjny, to sprawa załatwiona i wszystko powinno wrócić do normy. Bo jego mózg właśnie tak działał i chyba nie wziął pod uwagę, że inni nie działali w ten sam sposób, co on sam. Myśleli inaczej, zachowywali się inaczej i kierowali innymi wartościami. Tak zatracił się we współpracy z mu podobnymi, że zepchnął normalnych ludzi gdzieś na bok.
Lestrange się zamyślił, sięgając po wodę. Upił mały łyk, nie spuszczając wzroku z kuzynki. Nie miał pojęcia, czy miała rację. Może miała, a może nie. Ale na pewno zwróciła mu uwagę na inne aspekty, które składały się na osobowość człowieka, a co za tym idzie: na jego działanie.
- Nie wiem, czy wolę. Na razie chyba dam sobie czas, bo... Zauważyłaś dużo rzeczy, które mi umknęły - jeżeli chodziło o relacje międzyludzkie, to - zaskoczenie - nie był wybitny. Nie miał jednak problemu, by się do tego przyznać. Być może popełnił błąd, działając jednotorowo. Ale z drugiej strony jeżeli by się do niej odezwał, to przecież mógłby ją narazić po raz kolejny. Ba, naraziłby pewnie też swoją współpracę z Mulciberami. To było coś, co musiał w szczególności brać pod uwagę, bo był z jednym z nich związany przysięgą wieczystą. Nie mógł wystąpić przeciwko niemu. Nie chciał tego robić, ale gdyby przyszło co do czego... Gdyby kazał mu zrobić jej krzywdę, to co by wtedy zrobił? Czy nie lepiej dla każdego byłoby, gdyby po prostu się rozstali? Może w gniewie. Zraniona kobieta potrafiła otoczyć się murem i nie dopuszczać do siebie osoby, która wyprowadziła cios. Potrafiła się odciąć i zapomnieć. W tym Victoria miała rację: Trix była młoda, miała całe życie przed sobą. Nie był pewny, czy chciał je niszczyć swoją osobą. Może powinien, bo przecież wedle wszystkiego nadal była jego, ale być może ze względu na te dobre chwile powinien wykonać jakiś krok, który przerwie tę nić? Dla jej bezpieczeństwa? - Zbaczając z tematu... Czy Ministerstwo podjęło dalsze kroki, by wyjaśnić wasz stan?
Nie miał w zasadzie nic więcej do dodania, jeśli chodziło o jego sprawy sercowe. Kuzynka miała sporo racji, ale potrzebował czasu, by rozważyć wszystkie opcje w różnych kontekstach. A jej stan był równie ważny, jeśli nie ważniejszy.
- To, że nie jesteś, to być może cud. A być może druga szansa, jeżeli uda się to opanować - odpowiedział cicho, bo przecież powinna według wszelkiej logiki być martwa. Ale nie była. Może faktycznie dostała tę mityczną drugą szansę. Tylko z drugiej strony... Co to było za życie? Puste, martwe w środku. Victoria była pod najlepszą opieką, jeśli chodziło o ten przypadek. Wierzył jednak, że Ministerstwo nie do końca robiło wszystko, co w jego mocy. Ta instytucja była zepsuta do szpiku kości, prędzej pozwoliłaby jej umrzeć, niż by jej pomogli, jeżeli mieliby nagiąć odrobinę zasady. Ale niestety w tej sprawie miał związane ręce - zajmował się badaniem mózgu, nie ciała czy duszy.
Oczywiście, że nie odpowiedziała mu na jego pytania. To by było za proste, prawda? On sam to robił. Merlinie, to było irytujące. Ale czy skoro już się zorientował, że zachowuje się identycznie jak kuzynka, to zamierzał zmienić swoje zachowanie? Absolutnie nie. Jego twarz jednak wykrzywił lekki grymas, gdy padło słowo gówniara. Być może Bella się właśnie tak zachowała i być może to było nazwanie rzeczy po imieniu, ale cholera - miał dobrą pamięć. Przecież do tej pory wszystko było dobrze, darzył ją naprawdę silnym, głębokim uczuciem. To, że go potraktowała tak a nie inaczej nie oznaczało, że pozwoli ją obrażać. W tym Victoria miała rację: uczucia i emocje były cholernie skomplikowane. Bo przecież sam ją wyklinał w myślach, lecz gdy robił to ktoś inny, to stawał okoniem, jeżył się i denerwował. Czuł gniew, już nawet nie irytację. A przecież zraniła go dogłębnie i powinien czuć wyłącznie obrzydzenie, chęć zemsty. Tylko że to tak nie działało. Gdyby to działało w ten sposób, to w ogóle by nie było tej rozmowy między nim a Victorią. Sam by podjął decyzję, olał kobietę i ewentualnie rzucał kłody pod nogi. Ale... No właśnie, chyba nie chciał tego robić.
- Okres? - uniósł brwi. Wielki pan śmierciożerca, poważny Niewymowny, pracownik Departamentu Tajemnic, nie wpadł na to, że istniała taka ewentualność, że kobieta mogła po prostu mieć gorszy dzień i kierować się emocjami. Bo przecież też ją zranił, chociaż nieumyślnie. Do tej pory zakładał, że skoro przeprosił i wyjaśnił ten głupi i mocno niefortunny żart sytuacyjny, to sprawa załatwiona i wszystko powinno wrócić do normy. Bo jego mózg właśnie tak działał i chyba nie wziął pod uwagę, że inni nie działali w ten sam sposób, co on sam. Myśleli inaczej, zachowywali się inaczej i kierowali innymi wartościami. Tak zatracił się we współpracy z mu podobnymi, że zepchnął normalnych ludzi gdzieś na bok.
Lestrange się zamyślił, sięgając po wodę. Upił mały łyk, nie spuszczając wzroku z kuzynki. Nie miał pojęcia, czy miała rację. Może miała, a może nie. Ale na pewno zwróciła mu uwagę na inne aspekty, które składały się na osobowość człowieka, a co za tym idzie: na jego działanie.
- Nie wiem, czy wolę. Na razie chyba dam sobie czas, bo... Zauważyłaś dużo rzeczy, które mi umknęły - jeżeli chodziło o relacje międzyludzkie, to - zaskoczenie - nie był wybitny. Nie miał jednak problemu, by się do tego przyznać. Być może popełnił błąd, działając jednotorowo. Ale z drugiej strony jeżeli by się do niej odezwał, to przecież mógłby ją narazić po raz kolejny. Ba, naraziłby pewnie też swoją współpracę z Mulciberami. To było coś, co musiał w szczególności brać pod uwagę, bo był z jednym z nich związany przysięgą wieczystą. Nie mógł wystąpić przeciwko niemu. Nie chciał tego robić, ale gdyby przyszło co do czego... Gdyby kazał mu zrobić jej krzywdę, to co by wtedy zrobił? Czy nie lepiej dla każdego byłoby, gdyby po prostu się rozstali? Może w gniewie. Zraniona kobieta potrafiła otoczyć się murem i nie dopuszczać do siebie osoby, która wyprowadziła cios. Potrafiła się odciąć i zapomnieć. W tym Victoria miała rację: Trix była młoda, miała całe życie przed sobą. Nie był pewny, czy chciał je niszczyć swoją osobą. Może powinien, bo przecież wedle wszystkiego nadal była jego, ale być może ze względu na te dobre chwile powinien wykonać jakiś krok, który przerwie tę nić? Dla jej bezpieczeństwa? - Zbaczając z tematu... Czy Ministerstwo podjęło dalsze kroki, by wyjaśnić wasz stan?
Nie miał w zasadzie nic więcej do dodania, jeśli chodziło o jego sprawy sercowe. Kuzynka miała sporo racji, ale potrzebował czasu, by rozważyć wszystkie opcje w różnych kontekstach. A jej stan był równie ważny, jeśli nie ważniejszy.