09.12.2022, 18:49 ✶
Miganie się od roboty najwyraźniej nie mogło ujść płazem przy Castielu, ale skąd Fergus miał o tym wiedzieć? Spędził z nim teraz więcej czasu niż przez resztę swojego życia razem wziętą. I na dodatek nie potrafił stwierdził, czy miał czego żałować.
- A masz w tej torbie chociaż wędkę? – zapytał z nadzieją, chociaż na nic wielkiego nie liczył. Na tyle, na ile wyrobił sobie w głowie obraz Castiela, mógł stwierdzić, że pewnie każe mu łapać te ryby gołymi rękami. Albo skręcić sobie sieć z liny znajdującej się gdzieś pod siedziskiem. Nieświadomie zaczął dostrzegać w nim podobieństwo do Cynthii i nieco go to niepokoiło. Tylko czemu, skoro byli bliźniętami? To logiczne, że jakieś cechy ich charakterów się zgrywały.
- Nie można jej w sumie popchnąć zaklęciem? – zauważył, ponownie marszcząc nos, gdy wiatr przywiódł w ich stronę zapach ryb, które leżały zbyt długo na powierzchni. Nie był przekonany, czy kiedykolwiek przyzwyczai się do tego zapachu. Sprawiał, że czuł się wręcz brudny i obślizgły jak źródło tej woni.
Castiel wydawał się niepocieszony tym, że Fergus nie kwapił się mu pomóc, ale ten niezbyt się przejął. Nie planował tej całej eskapady i nie miał okazji się do niej przygotować, chociażby mentalnie. Na dodatek czuł, jak wiatr wnika mu pod kurtkę, wywołując nieprzyjemne dreszcze z zimna.
Roześmiał się w głos na anegdotę opowiedzianą przez Castiela, próbując sobie wyobrazić tę sytuację. W ogóle sam pomysł zaczarowania w ten sposób łódki wydawał się Ollivanderowi genialny, ale wolał o tym nie wspominać. To byłoby dość dziwne, prawda?
- Twój ojciec wydaje się równie spięty, co mój – przyznał w końcu, ocierając oczy po nadmiernym śmiechu. Miał wrażenie, że wciera sobie smród ryb nawet w powieki, więc wzdrygnął się przy tym nieco. Można to było zrzucić na zimno. – Jak udało się to zrobić twojemu bratu? Może przetestuję coś podobnego na moim staruszku.
O tak, wkurzanie głowy rodziny Ollivanderów było jednym z ulubionych zajęć Ferga. A że jego rodzeństwo zazwyczaj nie chciało się przyłączać, pozostawał na tej misji zupełnie sam i przez to zbierał całą winę wyłącznie na siebie. Aż dziw brał, że ojciec nadal chciał go trzymać w robocie, a tym bardziej w domu. Najwyraźniej satysfakcjonował go sadyzm wobec syna, który chciał się wyrwać na swoje.
- Wybacz, przedwieczny królu morza – mruknął sarkastycznie, kiedy już siedział na swoim miejscu, wciąż jednak czując się niepewnie na wodzie. Za jakiś czas się pewnie przyzwyczai, ale póki co w to wątpił i miał tylko nadzieję, że chybotanie nie wywoła u niego mdłości. – To byłby drugi raz, kiedy musiałbyś mnie ratować. Zacznę to sobie spisywać.
Odwrócił się od Castiela, zwracając uwagę na napisy wyryte w drewnie, mimowolnie dotykając palcami jednego z nich, jak gdyby chciał się przekonać, czy nie były jedynie iluzją. Imiona różnych pokoleń Flintów, wśród których próbował znaleźć zarówno Cynthię, jak i Castiela, ale został powstrzymany przez tego drugiego uwagą na temat wiosła.
- Podejrzewam, że prędzej zostalibyśmy w tej łódce na noc – odpowiedział mu, posyłając podobnie zirytowane spojrzenie, ale w końcu westchnął i sięgnął po wiosło. Chwilę zajęło mu zsynchronizowanie się z Flintem, nim osiągnęli jakiś rodzaj harmonii. Łódka kręciła się i przechylała za sprawą Fergusa, który pomimo prezentacji ze strony blondyna nijak nie potrafił zrozumieć, w jaki sposób powinien trzymać ten drewniany kij. Łódki w Hogwarcie przynajmniej prowadziły się same.
Albo sobie wmawiał, albo naprawdę już po kilku machnięciach czuł, że za chwilę odpadną mu ramiona. Może nie powinien był palić tego papierosa? Wywołany wysiłkiem ucisk w płucach tylko utrudniał robotę, a patrzenie na to, z jaką swobodą poruszał się Castiel tylko wzmagało w nim irytację. Nie miał już jednak innego wyjścia, jak tylko poddać się tej sytuacji. Lepiej pomóc mu teraz, niż dostać oba wiosła i zmachać się jeszcze bardziej.
Palce zdrętwiały mu nie tylko od zimna, ale też od zbyt mocnego zaciskania na drewnie, a każdy kolejny ruch wiosłem powodował coraz większe zmęczenie. Magiczna łódka bez użycia magii, hę? Za nic nie potrafił zrozumieć, jakim cudem wszelkiej maści sporty wodne mogły sprawiać komukolwiek przyjemność.
- Dokąd właściwie płyniemy? – spytał w końcu, próbując złapać oddech i nie widząc na ich drodze żadnego celu. Wylądowali pośrodku niczego, a Ollivander zdecydowanie potrzebował odpoczynku.
- A masz w tej torbie chociaż wędkę? – zapytał z nadzieją, chociaż na nic wielkiego nie liczył. Na tyle, na ile wyrobił sobie w głowie obraz Castiela, mógł stwierdzić, że pewnie każe mu łapać te ryby gołymi rękami. Albo skręcić sobie sieć z liny znajdującej się gdzieś pod siedziskiem. Nieświadomie zaczął dostrzegać w nim podobieństwo do Cynthii i nieco go to niepokoiło. Tylko czemu, skoro byli bliźniętami? To logiczne, że jakieś cechy ich charakterów się zgrywały.
- Nie można jej w sumie popchnąć zaklęciem? – zauważył, ponownie marszcząc nos, gdy wiatr przywiódł w ich stronę zapach ryb, które leżały zbyt długo na powierzchni. Nie był przekonany, czy kiedykolwiek przyzwyczai się do tego zapachu. Sprawiał, że czuł się wręcz brudny i obślizgły jak źródło tej woni.
Castiel wydawał się niepocieszony tym, że Fergus nie kwapił się mu pomóc, ale ten niezbyt się przejął. Nie planował tej całej eskapady i nie miał okazji się do niej przygotować, chociażby mentalnie. Na dodatek czuł, jak wiatr wnika mu pod kurtkę, wywołując nieprzyjemne dreszcze z zimna.
Roześmiał się w głos na anegdotę opowiedzianą przez Castiela, próbując sobie wyobrazić tę sytuację. W ogóle sam pomysł zaczarowania w ten sposób łódki wydawał się Ollivanderowi genialny, ale wolał o tym nie wspominać. To byłoby dość dziwne, prawda?
- Twój ojciec wydaje się równie spięty, co mój – przyznał w końcu, ocierając oczy po nadmiernym śmiechu. Miał wrażenie, że wciera sobie smród ryb nawet w powieki, więc wzdrygnął się przy tym nieco. Można to było zrzucić na zimno. – Jak udało się to zrobić twojemu bratu? Może przetestuję coś podobnego na moim staruszku.
O tak, wkurzanie głowy rodziny Ollivanderów było jednym z ulubionych zajęć Ferga. A że jego rodzeństwo zazwyczaj nie chciało się przyłączać, pozostawał na tej misji zupełnie sam i przez to zbierał całą winę wyłącznie na siebie. Aż dziw brał, że ojciec nadal chciał go trzymać w robocie, a tym bardziej w domu. Najwyraźniej satysfakcjonował go sadyzm wobec syna, który chciał się wyrwać na swoje.
- Wybacz, przedwieczny królu morza – mruknął sarkastycznie, kiedy już siedział na swoim miejscu, wciąż jednak czując się niepewnie na wodzie. Za jakiś czas się pewnie przyzwyczai, ale póki co w to wątpił i miał tylko nadzieję, że chybotanie nie wywoła u niego mdłości. – To byłby drugi raz, kiedy musiałbyś mnie ratować. Zacznę to sobie spisywać.
Odwrócił się od Castiela, zwracając uwagę na napisy wyryte w drewnie, mimowolnie dotykając palcami jednego z nich, jak gdyby chciał się przekonać, czy nie były jedynie iluzją. Imiona różnych pokoleń Flintów, wśród których próbował znaleźć zarówno Cynthię, jak i Castiela, ale został powstrzymany przez tego drugiego uwagą na temat wiosła.
- Podejrzewam, że prędzej zostalibyśmy w tej łódce na noc – odpowiedział mu, posyłając podobnie zirytowane spojrzenie, ale w końcu westchnął i sięgnął po wiosło. Chwilę zajęło mu zsynchronizowanie się z Flintem, nim osiągnęli jakiś rodzaj harmonii. Łódka kręciła się i przechylała za sprawą Fergusa, który pomimo prezentacji ze strony blondyna nijak nie potrafił zrozumieć, w jaki sposób powinien trzymać ten drewniany kij. Łódki w Hogwarcie przynajmniej prowadziły się same.
Albo sobie wmawiał, albo naprawdę już po kilku machnięciach czuł, że za chwilę odpadną mu ramiona. Może nie powinien był palić tego papierosa? Wywołany wysiłkiem ucisk w płucach tylko utrudniał robotę, a patrzenie na to, z jaką swobodą poruszał się Castiel tylko wzmagało w nim irytację. Nie miał już jednak innego wyjścia, jak tylko poddać się tej sytuacji. Lepiej pomóc mu teraz, niż dostać oba wiosła i zmachać się jeszcze bardziej.
Palce zdrętwiały mu nie tylko od zimna, ale też od zbyt mocnego zaciskania na drewnie, a każdy kolejny ruch wiosłem powodował coraz większe zmęczenie. Magiczna łódka bez użycia magii, hę? Za nic nie potrafił zrozumieć, jakim cudem wszelkiej maści sporty wodne mogły sprawiać komukolwiek przyjemność.
- Dokąd właściwie płyniemy? – spytał w końcu, próbując złapać oddech i nie widząc na ich drodze żadnego celu. Wylądowali pośrodku niczego, a Ollivander zdecydowanie potrzebował odpoczynku.