10.12.2022, 01:23 ✶
Tak naprawdę Daisy nigdy nie zainteresowała się jakoś szczególniej dolą charłaków w czarodziejskim świecie. Może cała wina leżała w tym, że po prostu nie znała zbyt wielu charłaków a i żaden z nich nie zagrzał cieplejszego miejsca w jej mało pojemnym serduszku? A może chodziło o to, że ledwie ukończyła Hogwart a w Hogwarcie jedynym charłakiem (o którym zresztą nie wiedziała) był woźny? Jednocześnie nie należała do tych przedstawicieli czarodziejskiego świata, którym obecność charłaków w jakikolwiek sposób by przeszkadzała. W umyśle Daisy charłaki – po prostu – nie istniały przez dziewięćdziesiąt dziewięć procent czasu a i w tym jednym procencie, gdy przypominała sobie o ich istnieniu, przepływały przez jej myśli jako postacie kompletnie piątoplanowe, którym nie warto było poświęcać wiele uwagi.
Ale jako korespondentka „Proroka Codziennego” oraz dziennikarka „Czarownicy” musiała pojawić się na organizowanym przez nich i ich rodziny marszu. Nie przyszła tam wiedziona jakimiś konkretnymi wizjami, jak w ogóle ten marsz miałby wyglądać i nie spodziewała się, że grupka mało istotnych (dla niej) ludzi, może wywołać szczery i gwałtowny sprzeciw innej mało istotnej (dla niej) grupy czarodziei.
To po prostu było zbyt abstrakcyjne. Sam widok maszerującego i wymachującego transparentami tłumu był abstrakcyjny.
Na swoją obronę Daisy miała tyle, że w tamtym momencie była jeszcze bardzo, bardzo młodziutka. Ledwie ukończyła Hogwart i do wielu spraw miała podejście jeszcze bardziej lekkomyślne niż później, gdy już trochę okrzepła w pracy.
Tamtego dnia wyglądała jak nastolatka, która urwała się z magicznej szkoły tylko po to, by stanąć z boku maszerującego tłumu i robić mu zdjęcia. Jej kręcące się, puszyste, rudo-brązowe włosy luźno opadały na plecy i wplątywały się w pasek zawieszonego u szyi aparatu fotograficznego. Rozmarzone, ogromne oczy wpatrywały się w tłum ze szczerym zdziwieniem, jakby zaskoczone ilością ludzi, którą widziały. Miała na sobie zwykłe ubranie – dokładnie takie, które nosili mugole, a które miało w sobie tę cudowną właściwość, że było wygodne, ciepłe i nie krępowało jej ruchów. Daisy było nawet trochę za ciepło, więc rozpięła zielony płaszcz i pokazała światu brązowy golf i plakietkę, z akredytacją dziennikarską.
Wyglądała kompletnie nieszkodliwie, bo i była kompletnie nieszkodliwa. Od czasu do czasu przykładała aparat do oka by zrobić zdjęcia biorącym udział w marszu. Nie fotografowała nikogo szczególnego. Nawet nie wiedziała, na kogo powinna zwrócić większą uwagę (i, czy w ogóle powinna ją zwracać). W głowie układała sobie prostą relację o tym jak to grupa charłaków i ich rodzin zebrała się w tym i tym miejscu, by zamanifestować przed Ministerstwem Magii, że istnieją, że nie mają praw i że ich prawa powinny zostać uznane oraz respektowane. Brzmiało to nudnie, ale było na tyle bliskie prawdy, że opatrzony zdjęciami artykuł nie powinien urazić nikogo zainteresowanego. Można by było nawet uznać, że maszerujący znaleźli w młodej dziennikarce całkiem głośnego sprzymierzeńca.
Tyle, że w pewnym momencie, wszystko uległo zmianie.
Daisy nie miała pojęcia, kto pierwszy zaatakował, ani dlaczego właściwie pojawili się czarodzieje, którzy zechcieli zaatakować. Nagle pokojowy (i nudny, szalenie nudny) marsz zamienił się w arenę walki. A ona – chcąc nie chcąc – znalazła się w jego epicentrum.
Ba, tak naprawdę nie zdawała sobie sprawy z niebezpieczeństwa, w którym się właśnie znalazła.
Z aparatem przytkniętym do oka pstrykała zdjęcia jak zaklęta. Trwała w jednym miejscu, w jednej pozycji, prawie się nie poruszając. Fotografowała. Dokumentowała ścierające się dwa światy. Kilka razy została popchnięta – raczej przypadkiem niż naprawdę celowo – ludzie mijali ją w biegu, krzyczeli. Ale Daisy, nawet w chwili, w której otyły mężczyzna popchnął ją wyjątkowo mocno, aż się zatoczyła, nie przestała robić zdjęć. Syknęła tylko z bólu, przypadkiem sama przegryzła sobie dolną wargę, ale flesz błyskał dalej.
I może przez to, że była tak skupiona, tak kompletnie oddana swojej roli, nie dostrzegła nadbiegającego, i przeciskającego się między uciekającymi, mężczyzny w kapturze. Czarodzieja, który pewnie nie zaatakował ją magią do tej pory tylko dlatego, że jeszcze nie mógł tego zrobić bez ryzyka, że czarami wywoła panikę.
Gdyby Daisy była w tym momencie uważniejsza, dostrzegłaby go bez trudu, a tak stała nieświadoma, że już za moment sama może stać się ofiarą ataku.
Ale jako korespondentka „Proroka Codziennego” oraz dziennikarka „Czarownicy” musiała pojawić się na organizowanym przez nich i ich rodziny marszu. Nie przyszła tam wiedziona jakimiś konkretnymi wizjami, jak w ogóle ten marsz miałby wyglądać i nie spodziewała się, że grupka mało istotnych (dla niej) ludzi, może wywołać szczery i gwałtowny sprzeciw innej mało istotnej (dla niej) grupy czarodziei.
To po prostu było zbyt abstrakcyjne. Sam widok maszerującego i wymachującego transparentami tłumu był abstrakcyjny.
Na swoją obronę Daisy miała tyle, że w tamtym momencie była jeszcze bardzo, bardzo młodziutka. Ledwie ukończyła Hogwart i do wielu spraw miała podejście jeszcze bardziej lekkomyślne niż później, gdy już trochę okrzepła w pracy.
Tamtego dnia wyglądała jak nastolatka, która urwała się z magicznej szkoły tylko po to, by stanąć z boku maszerującego tłumu i robić mu zdjęcia. Jej kręcące się, puszyste, rudo-brązowe włosy luźno opadały na plecy i wplątywały się w pasek zawieszonego u szyi aparatu fotograficznego. Rozmarzone, ogromne oczy wpatrywały się w tłum ze szczerym zdziwieniem, jakby zaskoczone ilością ludzi, którą widziały. Miała na sobie zwykłe ubranie – dokładnie takie, które nosili mugole, a które miało w sobie tę cudowną właściwość, że było wygodne, ciepłe i nie krępowało jej ruchów. Daisy było nawet trochę za ciepło, więc rozpięła zielony płaszcz i pokazała światu brązowy golf i plakietkę, z akredytacją dziennikarską.
Wyglądała kompletnie nieszkodliwie, bo i była kompletnie nieszkodliwa. Od czasu do czasu przykładała aparat do oka by zrobić zdjęcia biorącym udział w marszu. Nie fotografowała nikogo szczególnego. Nawet nie wiedziała, na kogo powinna zwrócić większą uwagę (i, czy w ogóle powinna ją zwracać). W głowie układała sobie prostą relację o tym jak to grupa charłaków i ich rodzin zebrała się w tym i tym miejscu, by zamanifestować przed Ministerstwem Magii, że istnieją, że nie mają praw i że ich prawa powinny zostać uznane oraz respektowane. Brzmiało to nudnie, ale było na tyle bliskie prawdy, że opatrzony zdjęciami artykuł nie powinien urazić nikogo zainteresowanego. Można by było nawet uznać, że maszerujący znaleźli w młodej dziennikarce całkiem głośnego sprzymierzeńca.
Tyle, że w pewnym momencie, wszystko uległo zmianie.
Daisy nie miała pojęcia, kto pierwszy zaatakował, ani dlaczego właściwie pojawili się czarodzieje, którzy zechcieli zaatakować. Nagle pokojowy (i nudny, szalenie nudny) marsz zamienił się w arenę walki. A ona – chcąc nie chcąc – znalazła się w jego epicentrum.
Ba, tak naprawdę nie zdawała sobie sprawy z niebezpieczeństwa, w którym się właśnie znalazła.
Z aparatem przytkniętym do oka pstrykała zdjęcia jak zaklęta. Trwała w jednym miejscu, w jednej pozycji, prawie się nie poruszając. Fotografowała. Dokumentowała ścierające się dwa światy. Kilka razy została popchnięta – raczej przypadkiem niż naprawdę celowo – ludzie mijali ją w biegu, krzyczeli. Ale Daisy, nawet w chwili, w której otyły mężczyzna popchnął ją wyjątkowo mocno, aż się zatoczyła, nie przestała robić zdjęć. Syknęła tylko z bólu, przypadkiem sama przegryzła sobie dolną wargę, ale flesz błyskał dalej.
I może przez to, że była tak skupiona, tak kompletnie oddana swojej roli, nie dostrzegła nadbiegającego, i przeciskającego się między uciekającymi, mężczyzny w kapturze. Czarodzieja, który pewnie nie zaatakował ją magią do tej pory tylko dlatego, że jeszcze nie mógł tego zrobić bez ryzyka, że czarami wywoła panikę.
Gdyby Daisy była w tym momencie uważniejsza, dostrzegłaby go bez trudu, a tak stała nieświadoma, że już za moment sama może stać się ofiarą ataku.