[18 czerwca 1972] Ciastko z wróżbą | Penny & Terry

Doskonale powinien wiedzieć – i pewnie rzeczywiście wiedział – z czego wynikało to zawahanie Penny. Bo przecież to nie tak, że w ciągu ich znajomości absolutnie nigdy nie dał jej powodu, żeby przynajmniej kilka razy zastanowiła się bardzo poważnie, zanim miałaby zdecydować się faktycznie mu zaufać. Tym bardziej w sytuacjach, kiedy bezpośrednio właśnie na to zaufanie się powoływał. Jakkolwiek jednak pokrętna byłaby to logika, oczywiście każde drobne oszustwo wymierzone w przyjaciółkę miało na celu tylko i wyłącznie jej dobro. Na przykład uchronienie jest przed kompletnie nieprzemyślanym zakupem. I wydaniem jego pieniędzy. Na pewno nigdy nie chciał tak zwyczajnie, bez większego powodu zrobić jej na złość. Absolutnie, wykluczone.
Może tylko czasami. Odrobinę. Po prostu pokusa była zbyt silna, żeby w ogóle próbować z nią walczyć.
– Nie mogę się doczekać – jej zapowiedź przyjął z uśmiechem, ani trochę nie przejmując się jej jakże groźnym i złowieszczym wydźwiękiem. Paluch wycelowany w nos chyba też nie spełnił swojej roli. Choć może – gdyby ktoś miał naprawdę poważne trudności w identyfikowaniu emocji malujących się na cudzych twarzach – ten błysk rozbawienia w oczach można byłoby uznać za przejaw strachu i zaniepokojenia.
Ktoś kompletnie ślepy na pewno mógłby tak pomyśleć.
– Jestem pewien, że przynajmniej część tych mało wiarygodnych bajeczek sprawdza się prędzej czy później – w zasadzie w tej rozbawionej wypowiedzi mogło zawierać się całkiem sporo prawdy. Bo przecież każdego prędzej czy później mogła spotkać jakaś wielka niespodzianka, znaczący zwrot w życiu albo nieplanowane zmiany. Zwłaszcza, że ludzie nader często mieli tendencje do tego, żeby dopasowywać poszczególne wydarzenia do zasłyszanych – lub znalezionych w ciasteczku – wróżb. – Za to twój brak wiary w moje umiejętności rani mnie do głębi. No i czynsz też jakoś sam nie chce się opłacać.
Przełamując własne ciasteczko odkrył, że… trafiło mu się puste. Co prawdopodobnie również można byłoby uznać za swego rodzaju przekorną wróżbę, a co sam Terry skwitował chwilowym uniesieniem brwi, a następnie krótkim śmiechem. W kolejnej chwili jego uwaga mogła przenieść się natomiast na podsuniętą mu przez Penny karteczkę.
– Codziennie spotyka cię zaszczyt spędzania czasu w mojej obecności, a za sukces możesz uznać fakt, że oboje wciąż jeszcze żyjemy – oznajmił bez większego namysłu, zdecydowanie bardziej skłaniając się ku własnej interpretacji niż tej, którą próbowała tworzyć Weasley. – Ale jeżeli udało ci się przekonać tę dziennikarkę do napisania czegokolwiek na temat sklepu, to na pewno sukcesem będzie, jak już dasz radę doprowadzić go do porządku przed tym, jak przyśle tam jakiegoś fotografa. W czym oczywiście mógłbym ci pomóc, ale przecież sama zadeklarowałaś się, że będziesz sprzątać przez kolejny tydzień…
W porządku, w sklepie prawdopodobnie nie panował aż taki bałagan, by sprzątnięcie go miało okazać się zadaniem ponad ludzkie siły – zwłaszcza, gdy można było wspomóc się kilkoma przydatnymi zaklęciami – jednak też nie do końca zgodne z prawdą byłoby stwierdzenie, że nie było tam zupełnie nic do roboty. Z kolei obietnica Penny wiązała się z zakupem bransoletki, do którego ostatecznie doszło, ale… nie było przecież sensu zawracać sobie głowy takimi nieistotnymi szczegółami…