07.03.2024, 19:25 ✶
Robert serio sam się prosił. Nie on będzie decydował, kiedy był czas i miejsce na czułości? Co to w ogóle miało znaczyć. Przewróciłby oczami, czym pewnie dodatkowo odjąłby sobie kilka punktów, ale wybawiło go pojawienie się skrzata. Nie ruszył się jednak na krok, nie drgnął nawet, gdy Człapek zaczął mówić. Nie patrzył nawet na jedzenie, nie weźmie go do ust. Wolał chodzić głodny, niż ryzykować, że to cholerne stworzenie ich otruje.
To, w jaki sposób Mulciber się zachowywał, było w ogóle nie do przyjęcia i nie do pomyślenia. To, jak wyklinał, jak ciskał gromy z oczu, jak kazał skrzatowi po prostu wypierdalać. Być może jednak to był czas, żeby zrobić krok w tył.
- Robercie - powiedział cicho, gdy zostali sami. Mulciber wydawał się być jednym wielkim kłębkiem nerwów. Oczywiście że to po części była jego zasługa, był z tego dumny. Ale jeżeli zaraz miał przyjść pan tego domu, to lepiej dla wszystkich by było, żeby Robert się uspokoił. Lestrange westchnął i podszedł do niego. Powoli, tak żeby widział, że się zbliża, żeby mógł zareagować, jeśli coś mu by nie pasowało. Pozostawił mu wybór: mógł się odsunąć, gdy próbował położyć mu delikatnie dłonie na ramionach. Gdyby to zrobił, to nie próbowałby dalej tego robić. Ale dotyk wydawał mu się w tej chwili czymś właściwym, czymś co mogło powstrzymać kłębiące się w Robercie emocje. - Żeby wyjść stąd cało, musimy czekać i trzymać nerwy na wodzy.
Teraz to mówił. Teraz mu przekazywał, że powinien się uspokoić. To może mógł sobie odpuścić wkurwianie go wcześniej? Cóż... Mleko się rozlało, ale Rodolphus powiedział sobie w tej chwili wyraźne stop. Nie miał zamiaru naciskać dalej. Wpatrywał się w Mulcibera poważnym wzrokiem. Nie ponaglającym, nie oceniającym. Nie zaniepokojonym. Nie martwił się - wiedział, że uda im się jakoś wyjść z tego w jednym kawałku. Mieli przecież kilka asów w rękawie. Poza tym Robert był oratorem, potrafił zjednać do siebie ludzi. Tylko musiał przestać zachowywać się jak zwierzę, które ktoś wrzucił do klatki. Kusiło powiedzieć, że jeśli mu to pomoże, to może go znowu uderzyć. Albo że się po prostu zamknie. Ale tego drugiego nie potrzebował mówić - po prostu to zrobił. Milczał, by pozwolić Robertowi zebrać myśli. Ale jednocześnie był obok, pod ręką. Ustawiony w taki sposób, że oddzielał Mulcibera od drzwi. Bo co by nie powiedzieć o jego zachowaniu, to wiedział po czyjej stronie stał i kto powinien przyjąć ewentualny pierwszy cios, chociaż nie podejrzewał, by do tego doszło ze strony pana domu.
To, w jaki sposób Mulciber się zachowywał, było w ogóle nie do przyjęcia i nie do pomyślenia. To, jak wyklinał, jak ciskał gromy z oczu, jak kazał skrzatowi po prostu wypierdalać. Być może jednak to był czas, żeby zrobić krok w tył.
- Robercie - powiedział cicho, gdy zostali sami. Mulciber wydawał się być jednym wielkim kłębkiem nerwów. Oczywiście że to po części była jego zasługa, był z tego dumny. Ale jeżeli zaraz miał przyjść pan tego domu, to lepiej dla wszystkich by było, żeby Robert się uspokoił. Lestrange westchnął i podszedł do niego. Powoli, tak żeby widział, że się zbliża, żeby mógł zareagować, jeśli coś mu by nie pasowało. Pozostawił mu wybór: mógł się odsunąć, gdy próbował położyć mu delikatnie dłonie na ramionach. Gdyby to zrobił, to nie próbowałby dalej tego robić. Ale dotyk wydawał mu się w tej chwili czymś właściwym, czymś co mogło powstrzymać kłębiące się w Robercie emocje. - Żeby wyjść stąd cało, musimy czekać i trzymać nerwy na wodzy.
Teraz to mówił. Teraz mu przekazywał, że powinien się uspokoić. To może mógł sobie odpuścić wkurwianie go wcześniej? Cóż... Mleko się rozlało, ale Rodolphus powiedział sobie w tej chwili wyraźne stop. Nie miał zamiaru naciskać dalej. Wpatrywał się w Mulcibera poważnym wzrokiem. Nie ponaglającym, nie oceniającym. Nie zaniepokojonym. Nie martwił się - wiedział, że uda im się jakoś wyjść z tego w jednym kawałku. Mieli przecież kilka asów w rękawie. Poza tym Robert był oratorem, potrafił zjednać do siebie ludzi. Tylko musiał przestać zachowywać się jak zwierzę, które ktoś wrzucił do klatki. Kusiło powiedzieć, że jeśli mu to pomoże, to może go znowu uderzyć. Albo że się po prostu zamknie. Ale tego drugiego nie potrzebował mówić - po prostu to zrobił. Milczał, by pozwolić Robertowi zebrać myśli. Ale jednocześnie był obok, pod ręką. Ustawiony w taki sposób, że oddzielał Mulcibera od drzwi. Bo co by nie powiedzieć o jego zachowaniu, to wiedział po czyjej stronie stał i kto powinien przyjąć ewentualny pierwszy cios, chociaż nie podejrzewał, by do tego doszło ze strony pana domu.