Brakowało jeszcze tylko tego, by zaczęła lekceważąco przyglądać się swoim paznokciom, właściwie to patrząc na jej minę i zblazowanie, to mogło się wydawać, że było do tego całkiem blisko. Na szczęście się powstrzymała. Czy była uparta? Jak diabli, tylko rzadko kiedy pokazywała jaki ma charakterek poza tą maską spokoju, opanowania… i delikatności. A potrafiła być nieznośna i to bardzo, na szczęście rzadko kiedy wychodziło to na wierzch.
– Nie wiem czy cud czy przekleństwo – nie do końca wpisywała się w definicję nieumarłego; nie żywiła się ludzkim mięsem, nie pożerała nikogo żywcem, nie miała chętki na ciepłą krew, nie potrafiła wyjść ze swojej powłoki, ani nie potrzebowała na sobie żadnych zaklęć wzmacniających. Oddychała i poza tym, że nie była w stanie pozbyć się tego zimna… to żyła całkowicie normalnie. I jednocześnie ciągle wisiała nad nią ta groźba, że jak czegoś nie zrobi, to już po niej. Ale co miała zrobić? Ale sama uważała, że nieumarli dostawali drugą szansę. Umarli raz i teraz mieli możliwość by żyć inaczej… To samo mówiła swojemu byłemu już narzeczonemu, choć ten z uporem maniaka nie chciał wierzyć w Limbo, ani w to, co tam miało miejsce.
Można powiedzieć, że to było oko za oko. Że nie zwróciła uwagi, ni słowem czy gestem, że tknęło ją, że tak zignorował jej pytanie wtedy. Ale zwróciła. I może wyglądało to teraz, jakby odpłacała mu się pięknym za nadobne, po trosze był to taki pstryczek w nos, jednak nie w złej woli. Chcąc odpowiedzieć mu na pytania, jakoś odnieść się do wysnutej historii, wolała sprawę przedstawić odpowiednio. I za nic miała, że mógł się zdenerwować za nazywanie sprawy po imieniu. Bellatrix była gówniarą, tak jak i on sam, chociaż Victoria nie zamierzała się o to kłócić, bo już bez przesady. Nawet nie to, by ją obrażała; raczej określiła zachowanie odpowiednim określeniem. Odpowiednim jak na to, co Rodolphus w ogóle jej opowiedział i jak zarysował sytuację.
Chyba zbiła go z tropu. Ten grymas nagle zniknął z jego przystojnej twarzy, robiąc miejsce zmieszaniu, zaskoczeniu może? I Lestrange poczuła ukłucie satysfakcji. Delikatny. Tak, okres.
– Mam nadzieję, że nie muszę ci tłumaczyć jak to działa – chyba takie rzeczy wiedział? Bogowie. Znaczy dałaby radę, wyłożyłaby wszystko rzeczowo, ale zakładała, że wielki pan niewymowny jednak coś niecoś o kobiecej fizjonomii wie. I że jak coś krwawi kilka dni i nie umiera, to ma pełne prawo się czasami obrazić i wściec o byle gówno.
Gdyby wiedziała, co działo się w jego głowie… to pewnie dostałby od niej solidny opierdol. Faceci mieli ten dryg, potrzebę chronienia ukochanych osób nawet wtedy, gdy chronione wcale nie chciały być, gdy chciały dotrzymać im kroku, gdy same chciały odwdzięczyć się tym samym. Na szczęście jednak nie potrafiła czytać myśli, a jedynie chronić się przed tym, by nie zerkano bez jej zgody i wiedzy do jej umysłu. Poruszyła się nieznacznie na fotelu i kiwnęła głową, jak zwykle oszczędna w słowach; to była jego decyzja, kiedy poinformuje rodzinę. Nie czy – kiedy. I pewnie lepiej wcześniej niż później, ale póki co… Skoro sam nie był pewien, to mógł to odwlekać.
– A jak myślisz? – zapytała cicho i znowu ironiczny uśmieszek przeciął jej pełne usta. Ale ta ironia nie była skierowana do Rodolphusa, tylko bardziej na całą sytuację. – Jakiś niewymowny kontaktował się ze mną i z resztą w maju, ale od tamtego czasu… – urwała i zaśmiała się, jednak ten śmiech nie był wesoły. – Nikt nic nie podjął i nikt nic nie podejmie. Możemy ryzykować życiem, a w rezultacie, gdy coś wymknie się spod kontroli, to zostajesz z problemem sam. Pozostaje tylko szukać rozwiązania na własną rękę, bo tak długo, jak nie zmieni się prawo, tak długo wszyscy będziemy bezsilni – nie powiedziała tego wprost, ale nie miała Rodolphusa za głupka. Głupek nie dostałby się do Departamentu Tajemnic. Pomiędzy wierszami mówiła o nekromancji i zakazu, który wiązał ręce całej masie ludzi. – Zostaliśmy z tym całkowicie sami. Raporciki wypisane, Zimni przebadani, można się rozejść i iść wypić herbatkę o siedemnastej – prychnęła wręcz i mało brakowało a zgrzytnęłaby zębami. – A skoro już mówimy o pracy… Podobno jeden z waszych zgłupiał i biegał nago po korytarzu na drugim piętrze – chodziło jej o drugie piętro Ministerstwa, gdzie mieścił się jej Departament. – Brenna coś mi o tym mówiła – spojrzała na kuzyna spod rzęs, bo była ciekawa co na ten temat powie. Reakcja Brenny na jej krewniaka była naprawdę… A nie kojarzyła by ktoś jeszcze z ich rodziny tam pracował.