08.03.2024, 16:45 ✶
Christopher sam był niezłym kłamcą i uważał się za znawcę ludzkich charakterów. Ale był przy tym zadufany w sobie, a poza tym Dom Mody Rosierów faktycznie nie miał sobie równych w Anglii, łatwo więc łyknął gładkie słowa wypowiadane przez Millie. Gdyby nie był tak zdenerwowany, pewnie nawet spojrzałby na nią przychylniej. Teraz za to przeszedł w tę i z powrotem po pracowni, w świetle, wpadającym przez wielkie okna, mające ułatwiać mu pracę, niezdolny do tego, aby zachować spokój. Ale namysł na jego twarzy wskazywał na to, że naprawdę zastanawiał się nad tym, o co pytała Moody.
Bywał kapryśny, ekscentryczny, łatwo się unosił albo skupiał nadmiernie na jednym temacie, w tym wypadku jednak przecież bardzo zależało mu na znalezieniu odpowiedzi.
– Nic nie przychodzi mi do głowy – powiedział w końcu z pewną irytacją. – Malkin jest popularna na Pokątnej, ale to nie ta półka cenowa. U niej stroje na specjalne okazje zamawiają osoby… o przeciętnym stanie majątkowym, Selwynowie mogą tam zamówić co najwyżej suknię noszoną na co dzień, nie na wesele. Jest szwalnia, która wykonuje im część strojów do teatru, szczerze jednak wątpię, aby posunęli się do czegoś takiego… Jeżeli my byśmy nie dostali tego zlecenia, prędzej suknię szyłby włoski projektant – stwierdził.
A potem zamrugał, kiedy spytała o listę pracowników.
Jakby zwracał uwagę na takie rzeczy!
– Moja asystentka udostępni pełną listę – wybrnął w końcu. Wiedział, kto jest jego asystentką, kto jest asystentką ojca, wiedział, kto sprzedaje w głównej części salonu, i szanował jedną krawcową, która pomagała mu przy projektach, ale żeby znał każdego pracownika…? Migali gdzieś w tle, niewarci jego uwagi ani czasu. – Catherine!!! Catherine!!! Idź po listę pracowników. I grafiki... koniecznie po grafiki, tak myślę. Na pewno kilkanaście osób. Sprzedawczynie w salonie, osoba zarządzająca księgowością, będą sprzątaczki, kilka szwaczek, asystentki moje, mojego ojca, innych projektantów… – wyliczył, przestając wreszcie krążyć po pomieszczeniu w tę i z powrotem. – Nie wiem! Gdybym kogoś podejrzewał, wydarłbym z niego prawdę razem z życiem. Na pewno nie asystentka mojego ojca, Lilia, jest mu bezgranicznie oddana. I nie Sylvia, krawcowa, pracuje tutaj od dwudziestu lat. Poza tym? To mógł być absolutnie każdy.
Bywał kapryśny, ekscentryczny, łatwo się unosił albo skupiał nadmiernie na jednym temacie, w tym wypadku jednak przecież bardzo zależało mu na znalezieniu odpowiedzi.
– Nic nie przychodzi mi do głowy – powiedział w końcu z pewną irytacją. – Malkin jest popularna na Pokątnej, ale to nie ta półka cenowa. U niej stroje na specjalne okazje zamawiają osoby… o przeciętnym stanie majątkowym, Selwynowie mogą tam zamówić co najwyżej suknię noszoną na co dzień, nie na wesele. Jest szwalnia, która wykonuje im część strojów do teatru, szczerze jednak wątpię, aby posunęli się do czegoś takiego… Jeżeli my byśmy nie dostali tego zlecenia, prędzej suknię szyłby włoski projektant – stwierdził.
A potem zamrugał, kiedy spytała o listę pracowników.
Jakby zwracał uwagę na takie rzeczy!
– Moja asystentka udostępni pełną listę – wybrnął w końcu. Wiedział, kto jest jego asystentką, kto jest asystentką ojca, wiedział, kto sprzedaje w głównej części salonu, i szanował jedną krawcową, która pomagała mu przy projektach, ale żeby znał każdego pracownika…? Migali gdzieś w tle, niewarci jego uwagi ani czasu. – Catherine!!! Catherine!!! Idź po listę pracowników. I grafiki... koniecznie po grafiki, tak myślę. Na pewno kilkanaście osób. Sprzedawczynie w salonie, osoba zarządzająca księgowością, będą sprzątaczki, kilka szwaczek, asystentki moje, mojego ojca, innych projektantów… – wyliczył, przestając wreszcie krążyć po pomieszczeniu w tę i z powrotem. – Nie wiem! Gdybym kogoś podejrzewał, wydarłbym z niego prawdę razem z życiem. Na pewno nie asystentka mojego ojca, Lilia, jest mu bezgranicznie oddana. I nie Sylvia, krawcowa, pracuje tutaj od dwudziestu lat. Poza tym? To mógł być absolutnie każdy.