[styczeń 1972] To będzie piękny ślub

Milles oderwana od swojej zwyczajowej pogardy dla wysokiego stanu i bogatych dupków, zorientowana była na rozwiązywanie zagadki, a to dawało jej drugi wiatr w skrzydła i pozwalało absolutnie nie zwracać uwagi na nerwy swojego rozmówcy, o którego danych zapomni dzień po zamkniętym śledztwie, gdy tylko wymęczy w bólach porodowych całą papierologię. Serio, powinni mieć od tego ludzi.

W każdym razie:

Zapisywała cierpliwie co mówił, wiedząc że zarówno panna Lojalna-Asystentka, jak i pani Pracuję-Dwadzieścia-Lat są obecnie jej głównymi podejrzanymi. Ot asystentka wiedziałaby, gdzie jest zapasowy klucz, a długoletni pracownik, mógł mieć sążnisty ból dupy i całkiem nowy pomysł na plan emerytalny. Ale nie podzieliła się tym podejrzeniem z Panem Rosierem, a podziękowała mu za informacje, zapewniając, że będzie informować go na bieżąco.

Następnie przyjęła od asystentki listę osób, grafik, z chęcią też (oczywiście poza uszami właściciela) posłuchałaby wszelkich plotek, zwłaszcza o tym jak projektant dbał o swoich pracowników, jakie były nastroje w drużynie, kogo podejrzewa i... ach, co robiła tej nocy.
– To tylko pro forma, każdemu zadajemy to pytanie. – dodała, żeby nie stresować nadmiernie swojej świadkowej.