Można by powiedzieć, że to co teraz robili, było odskocznią codzienności, nie tylko uznane za rozrywkę, ale i zapomnienie o problemach? Lepsze to oddanie się przyjemności, pożądaniu, niż oddawaniu się dosłownie alkoholowi. Tutaj nie było zasad. Tutaj mogli być w sumie sobą. Mogli robić co chcieli. Nie musieli patrzeć na innych. Jedynie ukrywać to przed murami tego mieszkania. Co się tutaj dzieje, zostaje między nimi. Nicholas poza zabezpieczeniami podstawowymi jak ochronne, to dodatkowo wyciszył. Nie wiadomo co się może zadziać. A nie chciał też, żeby sąsiedzi cokolwiek słyszeli. Lepiej dmuchać na zimne.
Jeżeli mowa o związkach, Nicholas nie wiązał się z nikim. Dawało to pełnię swobody, braku ograniczeń, bez uczuć i zazdrości. Zbliżenie się do drugiej zaufanej osoby, miało wiązać się ze zrozumieniem, zaspokojeniem potrzeb. Niektórym wystarczy samo przytulenie. Jeden buziak. Okrycie kocem. A innym choćby seks, czy nawet bójka. Raz, czy nawet dwa. Jak w relacjach znajomych. Co ich łączyło? Służba u Czarnego Pana. Współpraca z Mulciberem. Praca w Departamencie Tajemnic. Teraz mogliby doliczyć to łóżko.
Z kobietami Nicholas nie współżył. Od dawna wiedział, że nie pociągały go. Bardziej uwagę zwracał na mężczyzn. Jeżeli miałby zaspokajać swoje potrzeby, to z nimi. Uczuciami też żadnego z nich nie darzył. Mógł jedynie odczuwać do kogoś przywiązanie. Fascynację. Ale nic poza tym. Mógł przejąć w tym momencie inicjatywę, jeżeli Lestrange nie miał jeszcze możliwości doświadczyć tego z facetem. Pozwalał mu na drapanie swojego ciała. Uwielbiał to uczucie. Ten ból. Im mocniej, tym lepiej. Rany mogłyby krwawić, nic by sobie z tego nie zrobił. Im brutalniej, tym bardziej wzmacniało odporność organizmu. Nie zapominał nawet dnia, w którym to wypalono mu mroczny znak. Bolało jak diabli, ale też było niesamowitym doświadczeniem.
Wstęp był badawczy. Zapoznawczy z partnerem. Cierpliwość też miała tutaj swoją rolę. Mieli przecież na to całą noc. Tylko jedna osoba może im przeszkodzić, gdyby okazało się, że nagle są gdzie indziej potrzebni. A tak, mogli tę chwilę wydłużać.
Z pocałunku na ustach, Nicholas przesunął się na szyję, gdzie nie tylko składał pocałunki, ale także podgryzał mu skórę, jakby chciał poudawać trochę wampira.
Czując, że jedna z dłoni Rodolphusa zaplątała się w okolicach jego spodni, wchodząc do środka, przerwał swoją czynność spojrzawszy mu w oczy, z lekkim tajemniczym uśmiechem. Już taki niecierpliwy, że tam próbuje dosięgnąć? Niegrzeczna łapka Niewymownego kolegi. Mógłby coś powiedzieć. Ale po co? Słowa tutaj były zbędne. Liczyły się czyny. Oni mogli to robić w milczeniu, co najwyżej wydając z siebie inne dźwięki.
Skoro tak, Nicholas nie był dłużnikiem. Wolną ręką, sięgnął do jego spodni i próbował rozpiąć mu pasek, guzik, zamek, a potem już tylko zostanie je ściągnąć. Zbędna dolna część odzieży, która może zaraz znaleźć się także na podłodze, co ich koszule.