Nie poszło to po jej myśli. Była aż nadto świadoma tego, że po prostu spierdoliła. Miała okazje, jedną na sto, może nawet na milion, i tak po prostu to spierdoliła. A teraz pozostało jej jedynie robić dobrą minę do złej gry. Bo jakby tego było mało, ich rozmowa, ten zaskakujący news, jaki wypłynął, musiały zwrócić uwagę innych osób, które były obecne na przyjęciu. Czy mogło być jeszcze gorzej? Jej oczekiwania zderzyły się niestety z szarą rzeczywistością. Rozbiły prosto o kamienny mur. W tym momencie brakowało już chyba tylko tego, żeby podeszła do nich sama Miranda Malfoy. Matka Renigalda, zaskoczona zasłyszanymi rewelacjami na temat swojego jedynego syna.
- Wyobraź sobie, że... - chciała udzielić mu odpowiedzi. Takiej z przekąsem. Takiej, która by dała blondynowi do zrozumienia, że przecież nie była skończoną idiotką. Nie zdążyła dokończyć. Obok nich pojawiły się kolejne osoby. Kolejne obce jej osoby, przy których nie bardzo wiedziała jak należało się zachować. Może udawanie niemowy nie byłoby najgorszym pomysłem? Albo mogłaby odkaszlnąć, raz i drugi, udać że nagle ten głos straciła. A do tego jeszcze zaczął się coraz bardziej pogarszać jej stan zdrowia.
Tylko czy byłoby to choćby trochę wiarygodne?
Pozwoliła, żeby to Regina mówił. Przynajmniej na początku. Sama potrzebowała chwili, żeby się pozbierać; żeby być w stanie do tej gry dołączyć i na równi z blondynem sprzedawać bajeczki. Tylko czy te bajeczki miały na ten moment jakikolwiek sens? Czy nie pogrążali się jeszcze bardziej? Nie pogarszali swojego położenia?
- Prawda? Nigdy nie myślałam, że Damien będzie potrafił być tak uroczy, a do tego jeszcze troskliwy. - wreszcie się odezwała, dołączyła do tej maskarady, mając zarazem nadzieje, że uda im się tych dwój dziewczyn pozbyć możliwie szybko. - Wiesz, kiedy jeszcze uczęszczaliśmy do Hogwartu, miałam go za kolejnego... nie wiem jak to inaczej ując, wybaczcie mi to słownictwo... - poslała im przepraszające spojrzenie. - ...dupka. Same pewnie musicie dobrze wiedzieć, jakie sprawiał wrażenie?
Starała się uśmiechać, starała się nie dać po sobie poznać, że najchętniej kazałaby tym dwóm zabierać stąd swoje cztery litery i dać im spokój. Wiedziała, że to nie był dobry pomysł. Ani też dobry moment na takie przepychanki. I pewnie jeszcze pani Larson by to zobaczyła, a dziennikarka już teraz zdawała się patrzeć na nią z góry! Czy mogła to jeszcze jakoś naprawić?
- Oh, tak! Dobrze się z Renigaldem znamy, prawda kuzynie? - zareagowała na te słowa jedna z dziewczyn. Rosierowa. Kuzynka. Wydawała się tym rozbawiona. Posłała Malfoyowi jedno z tych spojrzeń, które rozszyfrować było łatwo. Mówiło dokładnie: będziesz musiał mi się później ze wszystkiego wyspowiadać. Dokładnie mi opowiedzieć o tym, co się tutaj właśnie odpierdala.
Druga z dziewczyn uniosła ku górze jedną z brwi. Starannie wyregulowanych brwi.
- To dość zadziwiające, że ostatecznie z tym, jak go właśnie nazwałaś, dupkiem postanowiłaś się zaręczyć. - zauważyła. Tak jakby wcale nie wierzyła w jej dobre intencje. Całą tą bezinteresowność. Brak zainteresowania statusem oraz pieniędzmi Malfoyów. Może po trosze przemawiała teraz przez nią zazdrość?