11.12.2022, 04:13 ✶
Daisy czasem bywała flegmatyczna, znudzona lub niezainteresowana, czasem rozpierała ją energia, dużo mówiła, wyzłośliwiała się i reagowała głośno oraz entuzjastycznie. Powściągliwość jednak nigdy nie leżała w jej naturze.
Co oczywiście nie oznaczało, że wymagała od Elliota Malfoya by teatralnie szlochał, wypłakując oczy w rękaw jej koszuli. A jednak oświadczenie – bo jego wcześniejsze słowa brzmiały jak dobrze ułożone i zaplanowane oświadczenie – wydawały jej się nudne i sztampowe. I tak, pewnie były tym, co należało powiedzieć w takiej sytuacji i przy takiej okazji, ale równie dobrze mógłby je wysłać przez sowę do redakcji „Proroka Codziennego”. Oboje nic by na tym nie stracili.
Daisy wolałaby zobaczyć jego mniej zaplanowaną twarz. I po to by ją dostrzec, zadawała kolejne pytania. Stała, patrząc na Malfoya dużymi, zasnutymi lekką mgłą oczami. Chwilowo poświęcała mu pełnię swojej uwagi. Zawsze zachowywała się w ten sposób, gdy przeprowadzała z kimś wywiad (choćby i bardzo krótki). Na moment na jej ustach zadrgał lekki, niespecjalnie przystający do okazji, za to dość szczery uśmieszek.
- Celnie – przyznała powoli. Była w stanie zrozumieć, że mężczyzna z jednej strony chciał wydać pieniądze, a z drugiej wolał nie mieć przedmiotu, który przypominałby mu i o licytacji, i o pogrzebie żony. – Dwadzieścia tysięcy galeonów na przyszłość dzieci z sierocińca. To naprawdę ładny gest. I głośny. – Uniosła się na palcach, jakby zamierzała coś zrobić, ale w końcu nic nie zrobiła. Gdyby Elliot był Darcym, przyłożyłaby mu w pewnym momencie palec do ust ze słowami: czasami mniej, znaczy więcej. Teraz, w głowie, uznała, że i tak okroi wypowiedź swojego rozmówcy. Zresztą, już miała ją mniej więcej ułożoną w myślach – taką, jaką była pewna chętnie przeczytają czytelnicy, a która nie odbiegała specjalnie do tego, co naprawdę powiedział Elliot.
Przestąpiła z nogi na nogę. Znowu na krótki, bardzo krótki moment na jej ustach pojawił się szczery, rozbawiony uśmieszek.
- To niebezpieczna odpowiedź – zauważyła przekornie. – Wynika z niej, że jakby Erik chciał umówić się z tobą na kolację to również na pewno by cię o to sam zapytał. Ale rozumiem, co chciałeś powiedzieć. Tylko go ratowałeś. Nie miałeś czasu na pytania.
Daisy pozostawała kompletnie nieświadoma tego, jak dwuznacznie mogły brzmieć jej uwagi w uszach Elliota lub Erika (gdy ten wreszcie do nich dołączył). Odwrotnie, przez wzgląd na to, że nie podejrzewała ich o żadne szczególne kontakty, całość prowadzonej z nimi konwersacji traktowała dość lekko.
Podobnie jak zrobienie im zdjęcia. Choćby się w tym momencie mieli we dwóch objąć – uznałaby to raczej za rodzaj głupiego (i niestosownego – choć niestosownego jedynie przez śmierć żony Elliota) żartu. Po prostu zrobiłaby im i takie zdjęcie a następnie poprosiła o bardziej neutralne zapozowanie. W jej oczach nie stali zbyt blisko, zbyt daleko, zbyt karykaturalnie podzieleni wzrostem by wyglądać dobrze. Zależało jej na ładnym zdjęciu, bo obiecała Malfoyowi artykuł, który zapoczątkuje ich współpracę.
I tak jak wcześniej patrzyła na Elliota tak, jakby istniał tylko on sam na całym tym balu, tak teraz dokładnie tak samo spoglądała na Erika. Nieświadomie kiwnęła nawet kilka razy głową, jakby próbowała pomóc mu mówić – chociaż wcale nie potrzebował do tego żadnej pomocy.
- Miło usłyszeć, że obydwoje wszystko zaplanowaliście – podsumowała, dalej uważając, że wystawienie kolacji z Erikiem było lekkomyślne. Było w tym również coś brudnego, czego sama nie potrafiła dokładnie określić, co mierziło ją w środku, nawet jeśli w ogólnym rachunku, wystawiający nie mieli złych intencji. Dobrze, że wylicytował go akurat kolega z Hogwartu, ale co, jeśli zrobiłby to ktoś, kto miałby złe intencje? – Chociaż dalej, nie boisz się, że teraz wszyscy będą mówić o tym, ile warta jest kolacja z tobą a nie o tym, na co właściwie zbieraliście pieniądze?
Daisy wsłuchiwała się w słowa Erika, znowu myśląc o tym, że były w jego przemowie takie momenty, gdy z wielką chęcią przyłożyłaby mu palec do ust. Ostatecznie jednak, zgodnie z jej przypuszczeniami, potwierdzał wersję Elliota. Byli dobrymi przyjaciółmi, spędzą miło czas na kolacji, dzieci w sierocińcu będą miały trochę lżej w życiu – nuda nad nudami.
- Kolacja z tobą, nie wycena ciebie – sprostowała, bardziej po to, by przypomnieć, że jednak dość uważnie słuchała wcześniejszych wywodów Malfoya. – Elliot już wspomniał, że kupno człowieka jest nielegalne. Jestem przekonana, że licytujący z pewnością chcieli tylko zjeść kolację w twoim towarzystwie – powiedziała szybko, ale zrobiła to takim tonem, że od razu łatwo było poznać, iż sądziła coś zupełnie przeciwnego. Licytujący licytowali czas z Erikiem, pewnie nie robiło im większej różnicy, czy byłaby to kolacja, czy wpólne wylegiwanie się na plaży. – Dziękuję wam obydwu za poświęcony mi czas. Relację z balu będziecie mogli przeczytać w najbliższym wydaniu „Proroka Codziennego” – pożegnała się.
Gdzieś tam w środku, Daisy chciała jeszcze powiedzieć Erikowi kilka słów o tym, by następnym razem – gdy w jego rodzinę uderzy kryzys bobrowy lub coś podobnego, spróbował zmiany tematu, zamiast wracać do niego w towarzystwie dziennikarzy, ale dała sobie spokój.
Odwróciła się do nich plecami i zniknęła w tłumie czarodziei, pozostawiając obydwu mężczyzn samym sobie.
Co oczywiście nie oznaczało, że wymagała od Elliota Malfoya by teatralnie szlochał, wypłakując oczy w rękaw jej koszuli. A jednak oświadczenie – bo jego wcześniejsze słowa brzmiały jak dobrze ułożone i zaplanowane oświadczenie – wydawały jej się nudne i sztampowe. I tak, pewnie były tym, co należało powiedzieć w takiej sytuacji i przy takiej okazji, ale równie dobrze mógłby je wysłać przez sowę do redakcji „Proroka Codziennego”. Oboje nic by na tym nie stracili.
Daisy wolałaby zobaczyć jego mniej zaplanowaną twarz. I po to by ją dostrzec, zadawała kolejne pytania. Stała, patrząc na Malfoya dużymi, zasnutymi lekką mgłą oczami. Chwilowo poświęcała mu pełnię swojej uwagi. Zawsze zachowywała się w ten sposób, gdy przeprowadzała z kimś wywiad (choćby i bardzo krótki). Na moment na jej ustach zadrgał lekki, niespecjalnie przystający do okazji, za to dość szczery uśmieszek.
- Celnie – przyznała powoli. Była w stanie zrozumieć, że mężczyzna z jednej strony chciał wydać pieniądze, a z drugiej wolał nie mieć przedmiotu, który przypominałby mu i o licytacji, i o pogrzebie żony. – Dwadzieścia tysięcy galeonów na przyszłość dzieci z sierocińca. To naprawdę ładny gest. I głośny. – Uniosła się na palcach, jakby zamierzała coś zrobić, ale w końcu nic nie zrobiła. Gdyby Elliot był Darcym, przyłożyłaby mu w pewnym momencie palec do ust ze słowami: czasami mniej, znaczy więcej. Teraz, w głowie, uznała, że i tak okroi wypowiedź swojego rozmówcy. Zresztą, już miała ją mniej więcej ułożoną w myślach – taką, jaką była pewna chętnie przeczytają czytelnicy, a która nie odbiegała specjalnie do tego, co naprawdę powiedział Elliot.
Przestąpiła z nogi na nogę. Znowu na krótki, bardzo krótki moment na jej ustach pojawił się szczery, rozbawiony uśmieszek.
- To niebezpieczna odpowiedź – zauważyła przekornie. – Wynika z niej, że jakby Erik chciał umówić się z tobą na kolację to również na pewno by cię o to sam zapytał. Ale rozumiem, co chciałeś powiedzieć. Tylko go ratowałeś. Nie miałeś czasu na pytania.
Daisy pozostawała kompletnie nieświadoma tego, jak dwuznacznie mogły brzmieć jej uwagi w uszach Elliota lub Erika (gdy ten wreszcie do nich dołączył). Odwrotnie, przez wzgląd na to, że nie podejrzewała ich o żadne szczególne kontakty, całość prowadzonej z nimi konwersacji traktowała dość lekko.
Podobnie jak zrobienie im zdjęcia. Choćby się w tym momencie mieli we dwóch objąć – uznałaby to raczej za rodzaj głupiego (i niestosownego – choć niestosownego jedynie przez śmierć żony Elliota) żartu. Po prostu zrobiłaby im i takie zdjęcie a następnie poprosiła o bardziej neutralne zapozowanie. W jej oczach nie stali zbyt blisko, zbyt daleko, zbyt karykaturalnie podzieleni wzrostem by wyglądać dobrze. Zależało jej na ładnym zdjęciu, bo obiecała Malfoyowi artykuł, który zapoczątkuje ich współpracę.
I tak jak wcześniej patrzyła na Elliota tak, jakby istniał tylko on sam na całym tym balu, tak teraz dokładnie tak samo spoglądała na Erika. Nieświadomie kiwnęła nawet kilka razy głową, jakby próbowała pomóc mu mówić – chociaż wcale nie potrzebował do tego żadnej pomocy.
- Miło usłyszeć, że obydwoje wszystko zaplanowaliście – podsumowała, dalej uważając, że wystawienie kolacji z Erikiem było lekkomyślne. Było w tym również coś brudnego, czego sama nie potrafiła dokładnie określić, co mierziło ją w środku, nawet jeśli w ogólnym rachunku, wystawiający nie mieli złych intencji. Dobrze, że wylicytował go akurat kolega z Hogwartu, ale co, jeśli zrobiłby to ktoś, kto miałby złe intencje? – Chociaż dalej, nie boisz się, że teraz wszyscy będą mówić o tym, ile warta jest kolacja z tobą a nie o tym, na co właściwie zbieraliście pieniądze?
Daisy wsłuchiwała się w słowa Erika, znowu myśląc o tym, że były w jego przemowie takie momenty, gdy z wielką chęcią przyłożyłaby mu palec do ust. Ostatecznie jednak, zgodnie z jej przypuszczeniami, potwierdzał wersję Elliota. Byli dobrymi przyjaciółmi, spędzą miło czas na kolacji, dzieci w sierocińcu będą miały trochę lżej w życiu – nuda nad nudami.
- Kolacja z tobą, nie wycena ciebie – sprostowała, bardziej po to, by przypomnieć, że jednak dość uważnie słuchała wcześniejszych wywodów Malfoya. – Elliot już wspomniał, że kupno człowieka jest nielegalne. Jestem przekonana, że licytujący z pewnością chcieli tylko zjeść kolację w twoim towarzystwie – powiedziała szybko, ale zrobiła to takim tonem, że od razu łatwo było poznać, iż sądziła coś zupełnie przeciwnego. Licytujący licytowali czas z Erikiem, pewnie nie robiło im większej różnicy, czy byłaby to kolacja, czy wpólne wylegiwanie się na plaży. – Dziękuję wam obydwu za poświęcony mi czas. Relację z balu będziecie mogli przeczytać w najbliższym wydaniu „Proroka Codziennego” – pożegnała się.
Gdzieś tam w środku, Daisy chciała jeszcze powiedzieć Erikowi kilka słów o tym, by następnym razem – gdy w jego rodzinę uderzy kryzys bobrowy lub coś podobnego, spróbował zmiany tematu, zamiast wracać do niego w towarzystwie dziennikarzy, ale dała sobie spokój.
Odwróciła się do nich plecami i zniknęła w tłumie czarodziei, pozostawiając obydwu mężczyzn samym sobie.