Uśmiechnęła się, wyciągając prawy kącik ust w górę. Jak to dobrze, że nie musiała mu tego tłumaczyć i jeszcze lepiej, że coś najwyraźniej w tej swojej pokręconej główce przetworzył i przemyślał. Coś ewidentnie do niego dotarło. Jakie wnioski z tego wyciągnie – na to nie miała już wpływu, ale czasami dobrze było spojrzeć na sytuację od innej strony, świeżym okiem. A Victoria zdecydowanie patrzyła na to od tej kobiecej.
Było bezużyteczne i dlatego chciała jakkolwiek wpłynąć na władzę, by jednak przemyśleli swoje wybory. Jak te stwory, które opanowały Knieję Godryka, na które działał patronus (również nielegalny…), jak to, że na maledisa, którego rzucali niektórzy Śmierciożercy kontrą również był patronus. Jak radzić sobie, jeśli jedno z twoich skuteczniejszych narzędzi jest… prawnie zabronione? To stawiało ich w gorszej pozycji od startu. A to był tylko wierzchołek tej góry lodowej, bo im dalej w las… Naprawdę daleko nie trzeba było szukać: była tym przypadkiem, które wymykało się z ram pojmowania, bo nauka nekromancji nie była szeroko i legalnie dostępna, przez co ludzie ogólnie mieli na jej temat mniejszą wiedzę.
– Nie, nie pamiętam – w maju w jej życiu działo się tak dużo, skręciło to wszystko w taką stronę, że naprawdę nic dziwnego, że czyjeś nazwisko jej umknęło. – Tak, oczywiście. Byłam u kapłanów w kowenie, myślałam, że to może spirytysty szukam, skoro jeden z nich był potrzebny przy pomocy Bulstrode’owi – bo było z nim znacznie gorzej niż z nimi, nie wybudził się sam. – Ale… ech, powiedziała mi, że to, kogo szukam, to nie spirytysta a nekromanta – uśmiechnęła się sztucznie do Rodolphusa. – Chyba doskonale wiesz, do czego to prowadzi – do niczego legalnego ma się rozumieć. Prawie nikt nie wiedział, że w jej głowie zalęgła się cząstka jej babci. Przy raporcie przed Moody i Bonesem nawet się nie zająknęła i z tego co wiedziała, auror Steward i brygadzistka Bones również nie puścili pary. Victoria sporo szukała na własną rękę, co spowodowało, że spirytysta próbował się kontaktować z jej martwą babcią w Limbo i… dowiedziała się dziwnych rzeczy. Zresztą nie–jej wspomnienia też podrzucały pewne wskazówki… Dlatego częściej niż kiedykolwiek jej myśli krążyły w kierunku Nokturnu. Ale poza tym… jej przyjaciółka okazała się bardzo biegła w nekromancji. – Bones udało się skontaktować z kimś ze Szwecji. Ale rokowania nie są zbyt optymistyczne. W sierpniu chcemy odwiedzić Afrykę, może tam ludzie nie będą tak zaściankowi jak u nas – w tym sensie, że w Afryce stawiano na naukę bardziej… pierwotnej magii, z braku lepszego słowa. Nie patrzono tam na nekromancję jak na zło wcielone, więc istniała szansa, że może uda im się złapać jakiegoś szamana i powie im coś więcej? Co miała do stracenia tak naprawdę? Musiała spróbować.
Uniosła wyżej jedną brew, ale miała wrażenie, że jej poczucie wspaniałości Brenny nie pokrywa się z tym, jak widział ją Rodolphus.
– Tak nisko się cenisz? Nie pracujesz tam tyle lat, żeby tak szybko zbzikować – odparła spokojnie i przekrzywiwszy głowę, szybko odgarnęła ciemne, prawie czarne pukle za ucho. Ach, więc jednak to był Rodolphus. Teraz miała pewność, że nic jej się nie pomyliło! – Tak jej utkwiłeś w głowie, że mam tylko jedno pytanie: co ty jej zrobiłeś, hm? Bo zapytała mnie, jakim cudem udało mi się pozostać tak normalną i wartościową osobą, mając taką rodzinę… – urwała, przeciągając ostatnie literki, po czym wbiła spojrzenie w kuzyna, z kamiennym wyrazem twarzy.