11.03.2024, 09:05 ✶
Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że Victoria potrzebuje nekromanty. Potrzebuje go jak powietrza, jak ryba wody, jak roślina ziemi. Ale miał związane ręce, prawnie nekromancja była zakazana. Victoria wydawała się podzielać co prawda jego poglądy na temat sposobu i skuteczności działania ministerstwa, lecz nie mógł decydować za inne osoby. Mógł odpowiadać wyłącznie za siebie i chociaż chciałby pomóc, to naprawdę miał związane ręce. Niby kuzynka podjęła jakieś kroki, ale... Być może Afryka była lepszym pomysłem. Zakazana sztuka magiczna nie miała prawa rozwijać się tak prężnie, jak legalne dziedziny.
- Czy w sierpniu nie będzie za późno? Mamy prawie połowę lipca - zapytał, nie komentując sztucznego, wyuczonego uśmiechu. Że mogłaby trochę bardziej rozluźnić mięśnie, odrobinę przygarbić ramiona i wtedy by wyszło naturalniej. Albo żeby tutaj, w jego mieszkaniu, w ogóle z tego zrezygnowała, bo nie musi udawać. Nawet jeśli każdy z nich udawał, mniej lub bardziej, i weszło im to w krew. - Powinni. Liczę na to.
Bo jeżeli nie, to ród Lestrange straci naprawdę cenną osobę. W imię czego? Ministerstwa i ich chorych zasad? Jeżeli nawet Beltane nie sprawiło, że zmienili zdanie... Być może Mulciberowie mieli rację, odchodząc te wiele lat temu. Gdyby nie chciał być blisko tego pierdolnika, sam by to zrobił. Ale pracując w Departamencie Tajemnic miał odrobinę większe możliwości, poza tym wierzył, że niedługo nastąpi długo oczekiwany przewrót i w końcu będzie można zająć się wszystkim tak, jak należy.
Victoria jednak parła dalej. Jakby chciała zmienić temat. Skrzywił się lekko, gdy mówiła dalej o Brennie. Na Merlina... Co ta baba jej powiedziała? Zaczepił ją, bo była pod ręką. Była kobietą niezwykle interesującą, bo była inna. Była lekkomyślna, nie myślała tymi samymi kategoriami, co większość osób. Zachowywała się inaczej, łamała konwenanse. On był po prostu ciekawy, co siedzi w jej głowie, ale Longbottom była bardzo, bardzo oporna. Słusznie, bo w tej całej niefrasobliwości zdawała mu się nie ufać, co nakierowywało go na myślenie, że nie jest aż taką kretynką, na jaką się kreuje. Miewała swoje przebłyski, które zdradzały, że powinna być zdecydowanie wyżej na szczeblach kariery, lecz z jakiegoś powodu nadal tkwiła w Ministerstwie na stanowisku Brygadzistki.
- Nic jej nie zrobiłem - odpowiedział spokojnie, ściągając brwi. Jedyną normalną i wartościową osobą... No cóż. Niewiele się Brenna pomyliła w jego ocenie. Co nie znaczy, że to, co powiedziała czy napisała Victorii, było w jakikolwiek sposób eleganckie. Nie, żeby się przejmował, ale takie sformułowania rodziły pytania. - Nie ona pierwsza uważa mnie za dziwnego. To, gdzie pracuję, również nie sprzyja utrzymaniu pozorów duszy towarzystwa. Rozmawialiśmy przez chwilę, a potem następnego dnia wcisnąłem jej kawę, bo baba o siebie nie dba i to widać na pierwszy rzut oka. Jeśli Longbottom nie życzy sobie kontaktu, powinna skontaktować się bezpośrednio ze mną, a nie bawić się w pośredników.
Być może jego odpowiedź była dość szorstka, ale w zasadzie miał rację. Pech chciał, że zaledwie kilka dni po tym spotkaniu z Victorią, które odbywali, i tak na siebie z Brenną wpadną. I jej wujem. Nie wspomniał o bransoletce, nie wspomniał też o koniczynie, która przyniosła zupełnie odwrotny efekt od tego, który miała. Jeżeli Victoria nie wyciągała tego na wierzch, to znaczy że nie wiedziała albo z jakichś powodów tego tematu poruszać nie zamierzała.
- Poza tym, bez obrazy, ale nie jesteśmy zbyt blisko i nigdy nie byliśmy, czyż nie? Może to jest odpowiedź na jej pytanie - w sumie Victoria nie miała za co się obrażać, bo taki był fakt. Podczas gdy ona zadawała się z Flintówną, on chadzał z Black i swoim bratem. Mieli zupełnie inne dzieciństwo, inne wzorce i inne towarzystwo. To miało ogromny wpływ na kształtowanie całego dorosłego życia.
- Czy w sierpniu nie będzie za późno? Mamy prawie połowę lipca - zapytał, nie komentując sztucznego, wyuczonego uśmiechu. Że mogłaby trochę bardziej rozluźnić mięśnie, odrobinę przygarbić ramiona i wtedy by wyszło naturalniej. Albo żeby tutaj, w jego mieszkaniu, w ogóle z tego zrezygnowała, bo nie musi udawać. Nawet jeśli każdy z nich udawał, mniej lub bardziej, i weszło im to w krew. - Powinni. Liczę na to.
Bo jeżeli nie, to ród Lestrange straci naprawdę cenną osobę. W imię czego? Ministerstwa i ich chorych zasad? Jeżeli nawet Beltane nie sprawiło, że zmienili zdanie... Być może Mulciberowie mieli rację, odchodząc te wiele lat temu. Gdyby nie chciał być blisko tego pierdolnika, sam by to zrobił. Ale pracując w Departamencie Tajemnic miał odrobinę większe możliwości, poza tym wierzył, że niedługo nastąpi długo oczekiwany przewrót i w końcu będzie można zająć się wszystkim tak, jak należy.
Victoria jednak parła dalej. Jakby chciała zmienić temat. Skrzywił się lekko, gdy mówiła dalej o Brennie. Na Merlina... Co ta baba jej powiedziała? Zaczepił ją, bo była pod ręką. Była kobietą niezwykle interesującą, bo była inna. Była lekkomyślna, nie myślała tymi samymi kategoriami, co większość osób. Zachowywała się inaczej, łamała konwenanse. On był po prostu ciekawy, co siedzi w jej głowie, ale Longbottom była bardzo, bardzo oporna. Słusznie, bo w tej całej niefrasobliwości zdawała mu się nie ufać, co nakierowywało go na myślenie, że nie jest aż taką kretynką, na jaką się kreuje. Miewała swoje przebłyski, które zdradzały, że powinna być zdecydowanie wyżej na szczeblach kariery, lecz z jakiegoś powodu nadal tkwiła w Ministerstwie na stanowisku Brygadzistki.
- Nic jej nie zrobiłem - odpowiedział spokojnie, ściągając brwi. Jedyną normalną i wartościową osobą... No cóż. Niewiele się Brenna pomyliła w jego ocenie. Co nie znaczy, że to, co powiedziała czy napisała Victorii, było w jakikolwiek sposób eleganckie. Nie, żeby się przejmował, ale takie sformułowania rodziły pytania. - Nie ona pierwsza uważa mnie za dziwnego. To, gdzie pracuję, również nie sprzyja utrzymaniu pozorów duszy towarzystwa. Rozmawialiśmy przez chwilę, a potem następnego dnia wcisnąłem jej kawę, bo baba o siebie nie dba i to widać na pierwszy rzut oka. Jeśli Longbottom nie życzy sobie kontaktu, powinna skontaktować się bezpośrednio ze mną, a nie bawić się w pośredników.
Być może jego odpowiedź była dość szorstka, ale w zasadzie miał rację. Pech chciał, że zaledwie kilka dni po tym spotkaniu z Victorią, które odbywali, i tak na siebie z Brenną wpadną. I jej wujem. Nie wspomniał o bransoletce, nie wspomniał też o koniczynie, która przyniosła zupełnie odwrotny efekt od tego, który miała. Jeżeli Victoria nie wyciągała tego na wierzch, to znaczy że nie wiedziała albo z jakichś powodów tego tematu poruszać nie zamierzała.
- Poza tym, bez obrazy, ale nie jesteśmy zbyt blisko i nigdy nie byliśmy, czyż nie? Może to jest odpowiedź na jej pytanie - w sumie Victoria nie miała za co się obrażać, bo taki był fakt. Podczas gdy ona zadawała się z Flintówną, on chadzał z Black i swoim bratem. Mieli zupełnie inne dzieciństwo, inne wzorce i inne towarzystwo. To miało ogromny wpływ na kształtowanie całego dorosłego życia.