11.03.2024, 19:15 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.03.2024, 19:15 przez Cathal Shafiq.)
Kącik ust Cathala drgnąl lekko, ale jedynie skinął głową, przyjmując do wiadomości, że zasłonka jest bardziej znośna niż widok rozwalającej się stodoły. Sam tę zauważył, zapamiętał, i traktował jako nieistotny element krajobrazu, ale Ulysses zawsze zwracała większą uwagę na szczegóły.
- Wątpię, by wszyscy mieli przyjść tu na raz, a jeżeli nawet, mamy jeszcze salon. Sądzę, że cztery, maksymalnie pięć by wystarczyło - ocenił, bo rzadko kogoś tutaj zapraszał, i raczej ani on, ani Rookwood nie należeli do osób, które miałyby ochotę urządzać huczne imprezy czy sprowadzać do domu wielu gości na raz. Shafiq takie rzeczy tolerował dużo lepiej niż Ulysses, ale momentami brakowało mu cierpliwości, poza tym chociaż nie ukrywał krwi Gauntow bardzo pilnie, to i nie przechwalał się tym dziedzictwem na prawo i lewo. O tym domu zresztą spośród znajomych Cathala poza Ulyssesem wiedzieli tylko Nell i Leta, jeżeli miał coś do omówienia z innymi, to spotykali się w Londynie. Istniała jednak większa szansa, że zaprosi tu właśnie członków ekipy niż swoich krewnych - z Shafiqami utrzymywał bardzo luźne kontakty, a z potomkami Gauntów: żadne.
- Sądzisz, że da się tu podłączyć gaz? - zastanowił się, spoglądając krytycznie w stronę pieca. Nie że miał coś przeciwko mugolskiej kuchence gazowej, a i w domu nie używano takiej masy magii, by ta mogła przestać działać, ale nie miał pojęcia, jak wygląda sprawa tych wszystkich mugolskich środków... matka na pewno z nich nie korzystała. A może nie trzeba było całego systemu, tylko jakichś śmiesznych, regularnie wymienianych butli? Shafiq zawiesił się na moment na tym jakże skomplikowanym zagadnieniu, bo mógł walczyć z odszyfrowaniem starożytnych run w egipskim grobowcu albo próbować zamordować kogoś na pustyni, ale kwestie związane z mugolskim gazem stanowiły dla niego... no, nie czarną magię, bo tę zdarzało mu się ruszać, ale magię obcą. Chociaż biorąc pod uwagę, że w Little Hangleton tylu było mugoli, pewnie skądś kupowali gaz...? - Ten nasz drań i tak będzie leżał na kanapie w salonie, ale można spróbować - powiedział Shafiq, spoglądając na psa, który usiadł na podłodze i zamiatał te podniszczone płytki ogonem. - Za każdym razem, gdy wchodzę do domu, to z niej zeskakuje na przywitanie.
Ich wizja królików w posiadłości Gauntów zasadniczo wcale się nie różniła tak bardzo. Cathal mniej więcej tak to sobie wyobrażał. Królik patrząc na wchodzących z ramy obrazu przy wejściu, królik usadowiony na zabytkowym zegarze, który dawno przestał odmierzać godziny... Było w tym coś przekornego, co bawiło Cathala, a przy okazji pozbędą się tych paskudztw z domu.
- Nie jestem pewien, jakoś nigdy nie pomyślałem, żeby nosić biżuterię. Czy ja też powinienem kupić ci pierścionek? - parsknął z rozbawieniem i opadł na jedno z tych dziewięciu krzeseł, zagracających kuchnię, by przyjrzeć się pomieszczeniu. - Może jednak jasne meble, jedna ściana brązowa i szare dodatki? - zastanowił się. - Cholera, nie mam za bardzo wyobraźni, jeśli chodzi o takie rzeczy. Trzeba będzie zatrudnić któregoś z Fletcherów, żeby ogarnął podłogę i ten piec, inaczej zajmie nam to rok.
- Wątpię, by wszyscy mieli przyjść tu na raz, a jeżeli nawet, mamy jeszcze salon. Sądzę, że cztery, maksymalnie pięć by wystarczyło - ocenił, bo rzadko kogoś tutaj zapraszał, i raczej ani on, ani Rookwood nie należeli do osób, które miałyby ochotę urządzać huczne imprezy czy sprowadzać do domu wielu gości na raz. Shafiq takie rzeczy tolerował dużo lepiej niż Ulysses, ale momentami brakowało mu cierpliwości, poza tym chociaż nie ukrywał krwi Gauntow bardzo pilnie, to i nie przechwalał się tym dziedzictwem na prawo i lewo. O tym domu zresztą spośród znajomych Cathala poza Ulyssesem wiedzieli tylko Nell i Leta, jeżeli miał coś do omówienia z innymi, to spotykali się w Londynie. Istniała jednak większa szansa, że zaprosi tu właśnie członków ekipy niż swoich krewnych - z Shafiqami utrzymywał bardzo luźne kontakty, a z potomkami Gauntów: żadne.
- Sądzisz, że da się tu podłączyć gaz? - zastanowił się, spoglądając krytycznie w stronę pieca. Nie że miał coś przeciwko mugolskiej kuchence gazowej, a i w domu nie używano takiej masy magii, by ta mogła przestać działać, ale nie miał pojęcia, jak wygląda sprawa tych wszystkich mugolskich środków... matka na pewno z nich nie korzystała. A może nie trzeba było całego systemu, tylko jakichś śmiesznych, regularnie wymienianych butli? Shafiq zawiesił się na moment na tym jakże skomplikowanym zagadnieniu, bo mógł walczyć z odszyfrowaniem starożytnych run w egipskim grobowcu albo próbować zamordować kogoś na pustyni, ale kwestie związane z mugolskim gazem stanowiły dla niego... no, nie czarną magię, bo tę zdarzało mu się ruszać, ale magię obcą. Chociaż biorąc pod uwagę, że w Little Hangleton tylu było mugoli, pewnie skądś kupowali gaz...? - Ten nasz drań i tak będzie leżał na kanapie w salonie, ale można spróbować - powiedział Shafiq, spoglądając na psa, który usiadł na podłodze i zamiatał te podniszczone płytki ogonem. - Za każdym razem, gdy wchodzę do domu, to z niej zeskakuje na przywitanie.
Ich wizja królików w posiadłości Gauntów zasadniczo wcale się nie różniła tak bardzo. Cathal mniej więcej tak to sobie wyobrażał. Królik patrząc na wchodzących z ramy obrazu przy wejściu, królik usadowiony na zabytkowym zegarze, który dawno przestał odmierzać godziny... Było w tym coś przekornego, co bawiło Cathala, a przy okazji pozbędą się tych paskudztw z domu.
- Nie jestem pewien, jakoś nigdy nie pomyślałem, żeby nosić biżuterię. Czy ja też powinienem kupić ci pierścionek? - parsknął z rozbawieniem i opadł na jedno z tych dziewięciu krzeseł, zagracających kuchnię, by przyjrzeć się pomieszczeniu. - Może jednak jasne meble, jedna ściana brązowa i szare dodatki? - zastanowił się. - Cholera, nie mam za bardzo wyobraźni, jeśli chodzi o takie rzeczy. Trzeba będzie zatrudnić któregoś z Fletcherów, żeby ogarnął podłogę i ten piec, inaczej zajmie nam to rok.