13.03.2024, 10:19 ✶
To był dzień. Kolejny dobry dzień. Słońce wciąż budziło się dość wcześnie, ale Białka nie dawała mu spać. Zawodzące beczenie było nie do zniesienia, koza domagała się dojenia i natychmiastowego wypuszczenia na niewielką polankę przystosowaną do potrzeb świeżo upieczonej matki. Dwie kózki tarzały się w słomie, robiąc więcej rabanu niż można byłoby podejrzewać po takich maluchach. Ale to kozy. Kozy oznaczały niekończące się problemy.
Ogarnął się, narzucając na plecy wysłużone, zmęczone codziennością ubrania. Starte jeansy błagały o litość, wypłowiała koszula niemalże rozpadała mu się na plecach. Wiedział, że na najbliższym jarmarku dożynkowym będzie musiał zajrzeć i kupić sobie nowe ubrania. Będzie musiał iść na ten jarmark i sprzedać cokolwiek, by na ubrania było go stać. Minęły już trzy lata, trzy długie lata oczekiwania na powrót matki. Cóż – myślał sobie, zaskakująco optymistycznie, jak na tragedię, która go spotkała – Nawet jeśli jest ptakiem, może przysiąść na jednej z wielu gałęzi i dostrzec, że czekam. Jeśli opuszczę chatę na dwa dni, nie obrazi się przecież...– przekonywał sam siebie. Słyszał, że klątwa Maledicus dotyka tylko kobiety. Uważał jednak, że to nie prawda. Że to klątwa całej rodziny. Ponoć fakt, że urodził się chłopcem zakończył krąg. Oby.
Ogarnął kozy. Nie było to trudne, nawykł do pracy przy nich i sprawiała mu ona niekłamaną przyjemność. W końcu byli to jego jedyni towarzysze, rozmówcy, przyjaciele. Pewna stała w domu, przez który czasem przewijały się inne, znalezione w głuszy, poranione zwierzęta. Pomagał im zawsze, wiedząc, że dobro posłane w Knieje powróci kiedyś do niego, kiedy on będzie potrzebował pomocy.
Dziś miał plan sprawdzenia kilku zmęczonych drzew. Zdawało mu się, że las pragnie oddać mu ich pnie, wykluczając ze swojej tkanki tych, którzy dokonywali swojego żywota. Nigdy nie ścinał drzew na oślep. Matka nauczyła go jak rozpoznawać co las daje, aby nigdy go nie okradać. To jak przycinanie włosów, czy obcinanie paznokci Samuelu. Nie chcesz przypadkiem naruszyć nożykami opuszków czy uszu. Podchodził do tego z wielką dbałością, posiłkując się niedźwiedzią siłą, ofiarowaną mu krwią McGonagallów. Musiał jednak się upewnić, aby nie popełnić błędu. Nie chciał ranić zdrowej tkanki...
Zanim jednak tam się udał, czekały go przenosiny dzikiego ula. Drzewo zamieszkałe przez pszczoły przewaliło się nad skarpą i rychło mogło się okazać, że przy następnej wichurze podmyta ziemia zabierze rój płynącą przez knieję rzeką. A tego przecież nikt by nie chciał. Zawsze też warto było mieć w swojej okolicy zaprzyjaźnione pszczoły, a miał już dla nich wybrane miejsce.
Gdy Roselyn go znalazła, układał właśnie do zbudowanego własnoręcznie ula woskowe płaty, wcześniej zabezpieczone w skrzynce i przeniesione z największą ostrożnością w okolice leśniczówki. Wszędzie dookoła unosiły się puchate kulki na skrzydłach, chodziły po jego nieosłoniętej skórze, ale zdawały się być spokojne.
– Zaraz oddam Wam matkę maluchy – powiedział miękko, z czułością, uśmiechając się do roju, nawet jeśli on ani go nie słyszał, ani nie widział tak, jak mogła to zobaczyć kobieta. Blondyn na razie jej nie widział skupiony na pracy. Choć sądząc po jego postawie, raczej nie nazwałby tego pracą.
Ogarnął się, narzucając na plecy wysłużone, zmęczone codziennością ubrania. Starte jeansy błagały o litość, wypłowiała koszula niemalże rozpadała mu się na plecach. Wiedział, że na najbliższym jarmarku dożynkowym będzie musiał zajrzeć i kupić sobie nowe ubrania. Będzie musiał iść na ten jarmark i sprzedać cokolwiek, by na ubrania było go stać. Minęły już trzy lata, trzy długie lata oczekiwania na powrót matki. Cóż – myślał sobie, zaskakująco optymistycznie, jak na tragedię, która go spotkała – Nawet jeśli jest ptakiem, może przysiąść na jednej z wielu gałęzi i dostrzec, że czekam. Jeśli opuszczę chatę na dwa dni, nie obrazi się przecież...– przekonywał sam siebie. Słyszał, że klątwa Maledicus dotyka tylko kobiety. Uważał jednak, że to nie prawda. Że to klątwa całej rodziny. Ponoć fakt, że urodził się chłopcem zakończył krąg. Oby.
Ogarnął kozy. Nie było to trudne, nawykł do pracy przy nich i sprawiała mu ona niekłamaną przyjemność. W końcu byli to jego jedyni towarzysze, rozmówcy, przyjaciele. Pewna stała w domu, przez który czasem przewijały się inne, znalezione w głuszy, poranione zwierzęta. Pomagał im zawsze, wiedząc, że dobro posłane w Knieje powróci kiedyś do niego, kiedy on będzie potrzebował pomocy.
Dziś miał plan sprawdzenia kilku zmęczonych drzew. Zdawało mu się, że las pragnie oddać mu ich pnie, wykluczając ze swojej tkanki tych, którzy dokonywali swojego żywota. Nigdy nie ścinał drzew na oślep. Matka nauczyła go jak rozpoznawać co las daje, aby nigdy go nie okradać. To jak przycinanie włosów, czy obcinanie paznokci Samuelu. Nie chcesz przypadkiem naruszyć nożykami opuszków czy uszu. Podchodził do tego z wielką dbałością, posiłkując się niedźwiedzią siłą, ofiarowaną mu krwią McGonagallów. Musiał jednak się upewnić, aby nie popełnić błędu. Nie chciał ranić zdrowej tkanki...
Zanim jednak tam się udał, czekały go przenosiny dzikiego ula. Drzewo zamieszkałe przez pszczoły przewaliło się nad skarpą i rychło mogło się okazać, że przy następnej wichurze podmyta ziemia zabierze rój płynącą przez knieję rzeką. A tego przecież nikt by nie chciał. Zawsze też warto było mieć w swojej okolicy zaprzyjaźnione pszczoły, a miał już dla nich wybrane miejsce.
Gdy Roselyn go znalazła, układał właśnie do zbudowanego własnoręcznie ula woskowe płaty, wcześniej zabezpieczone w skrzynce i przeniesione z największą ostrożnością w okolice leśniczówki. Wszędzie dookoła unosiły się puchate kulki na skrzydłach, chodziły po jego nieosłoniętej skórze, ale zdawały się być spokojne.
– Zaraz oddam Wam matkę maluchy – powiedział miękko, z czułością, uśmiechając się do roju, nawet jeśli on ani go nie słyszał, ani nie widział tak, jak mogła to zobaczyć kobieta. Blondyn na razie jej nie widział skupiony na pracy. Choć sądząc po jego postawie, raczej nie nazwałby tego pracą.