14.03.2024, 20:35 ✶
– Pewnie wiesz o tym więcej niż ja. Cokolwiek, byleby dało się zrobić kawę – stwierdził Cathal, którego wiedza o mugolach była spora, ale tylko w bardzo określonych sprawach. Z konieczności obcował z nimi sporo w Egipcie, znał nieźle ich historię, obyczajowość w krajach, które odwiedzał – bo nie poruszał się tam tylko po czarodziejskich ulicach. Ale sprawy związane z gazem albo kuchenką gazową już trochę go przerastały i wolał pozostawić je Ulyssesowi.
– Podzielimy się po połowie – oświadczył Shafiq, który właściwie nie miałby problemów z zapłaceniem za całość, bo nie był może obrzydliwie bogaty, ale już zamożny owszem. Poza tym pieniądze niewiele dla niego znaczyły poza tym, że umożliwiały prowadzenie badań: a wykopaliska w Walii finansowali Shafiqowie, w dodatku te z Egiptu okazały się całkiem sporym sukcesem. Nie oponował jednak wobec wkładu Rookwooda, bo może ten poczuje się tu wtedy bardziej u siebie – a de facto to Ulysses spędzał tu już od wielu lat więcej czasu niż Cathal i tak raczej miało pozostać. Sam Shafiq za wiele podróżował, i zbyt ambiwalentne żywił odczucia wobec całego Little Hangleton, aby faktycznie to miejsce mogło w każdym aspekcie stać się dla niego domem.
A jednocześnie nie umiał ot tak go porzucić albo sprzedać w obce ręce.
– Obawiam się, że każdy pies pakuje się na kanapę, jeśli się go nie tłucze i nie trzyma na łańcuchu – stwierdził Cathal, pochylając się, by poklepać Cavalla po łbie. Mogło brzmieć to okrutnie, ale taki był już świat, że tego typu rzeczy się działy. Nie znaczyło to, że Shafiq planował postępować w podobny sposób – nie, nie był dobrym człowiekiem, ale nie był też psychopatą, znajdującym radość w dręczeniu zwierząt. – Białe złoto jest twardsze od żółtego, więc i trwalsze. Coś mi umyka? – spytał, a potem uniósł nieco roztargnione spojrzenie (bo zastanawiał się przez moment, o co Ulyssesowi chodzi, że aż tak poważnie traktuje sprawę tych kruszców, może to jednak nie chodziło o te plotki? Może postanowił oświadczyć się tej kobiecie z Lithy? Może to dla niej chciał wyremontować tę kuchnię? Wiele o ich przyjaźni mówiło, że Cathal by na to okiem nie mrugnął, a wcale wobec większości ludzi nie był jakoś bardzo tolerancyjny…) na jednego z gipsowych królików. Tego absurdalnie kolorowego i paskudnego.
– To świetny pomysł – zdecydował, bo kiedy decyzja w jakiejś sprawie już zapadła, i nie trzeba było niczego starannie planować, Cathal zwykle działał szybko. – Tutaj pod zlewem powinno być jakieś pudło… – mruknął, przykucając, by przegrzebać szafki w poszukiwaniu pojemnika, do którego mogliby wrzucić te paskudztwa.
– Podzielimy się po połowie – oświadczył Shafiq, który właściwie nie miałby problemów z zapłaceniem za całość, bo nie był może obrzydliwie bogaty, ale już zamożny owszem. Poza tym pieniądze niewiele dla niego znaczyły poza tym, że umożliwiały prowadzenie badań: a wykopaliska w Walii finansowali Shafiqowie, w dodatku te z Egiptu okazały się całkiem sporym sukcesem. Nie oponował jednak wobec wkładu Rookwooda, bo może ten poczuje się tu wtedy bardziej u siebie – a de facto to Ulysses spędzał tu już od wielu lat więcej czasu niż Cathal i tak raczej miało pozostać. Sam Shafiq za wiele podróżował, i zbyt ambiwalentne żywił odczucia wobec całego Little Hangleton, aby faktycznie to miejsce mogło w każdym aspekcie stać się dla niego domem.
A jednocześnie nie umiał ot tak go porzucić albo sprzedać w obce ręce.
– Obawiam się, że każdy pies pakuje się na kanapę, jeśli się go nie tłucze i nie trzyma na łańcuchu – stwierdził Cathal, pochylając się, by poklepać Cavalla po łbie. Mogło brzmieć to okrutnie, ale taki był już świat, że tego typu rzeczy się działy. Nie znaczyło to, że Shafiq planował postępować w podobny sposób – nie, nie był dobrym człowiekiem, ale nie był też psychopatą, znajdującym radość w dręczeniu zwierząt. – Białe złoto jest twardsze od żółtego, więc i trwalsze. Coś mi umyka? – spytał, a potem uniósł nieco roztargnione spojrzenie (bo zastanawiał się przez moment, o co Ulyssesowi chodzi, że aż tak poważnie traktuje sprawę tych kruszców, może to jednak nie chodziło o te plotki? Może postanowił oświadczyć się tej kobiecie z Lithy? Może to dla niej chciał wyremontować tę kuchnię? Wiele o ich przyjaźni mówiło, że Cathal by na to okiem nie mrugnął, a wcale wobec większości ludzi nie był jakoś bardzo tolerancyjny…) na jednego z gipsowych królików. Tego absurdalnie kolorowego i paskudnego.
– To świetny pomysł – zdecydował, bo kiedy decyzja w jakiejś sprawie już zapadła, i nie trzeba było niczego starannie planować, Cathal zwykle działał szybko. – Tutaj pod zlewem powinno być jakieś pudło… – mruknął, przykucając, by przegrzebać szafki w poszukiwaniu pojemnika, do którego mogliby wrzucić te paskudztwa.