12.12.2022, 22:57 ✶
Odpowiedzią Castiela był śmiech. Znacznie różnił się od tego człowieka, którego Fergus spotkał w progu domu Flintów. Dokładnie tego potrzebował - wyjść i się bawić. Rozerwać, śmiać, być może trochę znęcać. Wszystko w imię miło spędzonego czasu w męskim gronie. Nie podsuwał żadnych pomysłów Fergusowi choć ten na wpółświadomie próbował znaleźć sposób na złowienie plumpki. Miał mu przypominać, że jest czarodziejem i wystarczy trochę magii i sprytu? Z drugiej strony też nie nalegał na łowienie ryb. Chciał pływać a dokuczanie zębatym rybkom nie było mądrym posunięciem.
- Można ale po co? Gdybym za każdym razem pchał łódź zaklęciem a nie rękoma to dostawałbym zadyszki po wejściu na schody. - nieświadomie wybierał "mugolskie" sposoby choć w jego tłumaczeniu było to delektowanie się pewnego rodzaju aktywnością fizyczną. Lubił gładkość drewna, to echo kiedy zastuka przy rufie i oceni sprężystość desek.
- Chciałbym wywnioskować, że twój ojciec ma wyśmienite poczucie humoru ale jak tak patrzę na ciebie to wydaje mi się, że ktoś w twojej rodzinie został poltergeistem. - odparł żartobliwym tonem, pomijając odpowiedź jak to się udało bratu napsuć krwi ojcu. Cóż, nie był tego do końca pewien a opisane wspomnienie nie należało do ulubionych bo spotkała ich niemała awantura i pouczanie. Fergus zabawnie wyglądał w tej czapce. Powinien powiedzieć mu, że jego włosy pokryją się drobinkami soli jeśli dopłyną do najciekawszego punktu wodnej wycieczki? Nie, to nie jest chyba konieczne, prawda?
Wybuchnął śmiechem kiedy Fergus zreflektował się i odpowiednio go zatytułował.
- Spisuj, spisuj, upomnę się po wdzięczność. - na całe (nie)szczęście nie był bezinteresowny. Ciężko stwierdzić czy mówił teraz poważnie czy żartował bowiem od dłuższego czasu uśmiechał się od ucha do ucha i nie zapowiadało się na szybką zmianę mimiki.
Mimo tylu lat żeglugi nie potrafił "nadążyć" za Fergusem. Wiosłował iście chaotycznie, nie wyłapał żadnego schematu, źle wyginał plecy kiedy wiosło trzeba było przesunąć przed siebie.
- Stój, szczurze lądowy. - zaśmiał się i poczekał aż przerwie wiosłowanie. Przesunął się na klęczki bliżej niego i złapał jego nadgarstek.
- Tu jedna łapa, a tu druga. Nie wyginaj pleców jak kot bo ci pękną. Ściągnij do tyłu te łopatki i pochylaj cały tułów, ale kręgosłup ma być prosty. Zaraz cię tu nauczę wiosłować skoro Cynthia to zaniedbała. - coś w jego oku błysnęło, jakaś myśl, którą chciał omówić z Olivanderem. Otwierał już usta żeby poruszyć ten temat ale ten zaczął dopytywać o cel podróży.
- Za szuwarami w lewo. - wywrócił oczami. - Płyniemy tam gdzie woda jest bardziej słona ale przy tym cieplejsza. - pogonił go aby wziął wiosło do ręki i zaczął go instruować słowami kiedy ma wiosłować. W pewnym momencie nabrał aurorskiego tembru. Póki Fergus się słuchał to płynęli tam, gdzie to sobie zaplanowali. Tempo było jednak katastrofalne ale taktownie o tym nie wspominał bo jednak miał na łódce szczura lądowego. Po jakichś dwudziestu minutach, kiedy już zaczynał się irytować i rzucać "sobie wiosłujesz czy mi?" zakomunikował przerwę. Zahaczył wiosło o łódź i zaczął się rozbierać najpierw z kurtki i za chwilę z koszulki. Kiedy zimne powietrze smagnęło go po gołych plecach to aż dostał gęsiej skórki. Nie był chuderlakiem, miał wytrenowane głównie ramiona. Wyciągnął z torby termiczne ubranie wodoodporne, czyli przylegającą do ciała bluzkę z długim rękawem o kolorze soczyście niebieskim. Podał Fergusowi dwie puszki piwa, mając nadzieję, że wie co z nimi zrobić i sprawnie przebrał też na spodnie. Zdjął zegarek, a na prawy nadgarstek założył skórzany pasek, do który przyczepił ciemnoszarą różdżkę.
- Odważysz się? - rzucił w jego stronę jednoczęściowy strój pływacki sięgający od szyi aż do kolan. Należał rzecz jasna do Castiela, który na wycieczki wodne brał zawsze zapasowy komplet.
- Jak założysz to wyreguluj rozmiar zaklęciem. - wziął od niego puszkę i wypił ze dwa łyki piwa, tak dla smaku. Zdjął buty, skarpetki, coś tam jeszcze poprawiał w swoim ubraniu a po chwili rozłożył ręce na boki jakby chciał przytulić wszystkie wody świata i przechylił się do tyłu, wpadając prosto do wody. Plusk musiał sięgnąć Fergusa, nie było innej opcji. Zanurzył się w zimnej wodzie a jego organizm stopniowo zaczynał przyzwyczajać się do niższej temperatury. Znajomy dreszcz szoku rozlał się aż do koniuszków palców. Przepłynął pod wodą spory półokrąg, po chwili pod łódką, złośliwie w nią dwukrotnie pukając (a niech się Fergus wystraszy) i wynurzył się po jej drugiej stronie, znienacka łapiąc dłonią burtę łódki. Włosy oklapły nawet na jego policzki. Ściągnął je z twarzy, otarł rzęsy i brwi z nadmiaru wody i oparł się łokciami o drewnianą szalupę.
- Namyśliłeś się? - zabrał mu z ręki puszkę i upił trzeci łyk. - Słono, zimno ale zajebiście. - podsumował i popatrzył na Olivadnera wyczekująco. Wyglądał na zmarzniętego, a on mu tu proponował pływanie w kwietniowych wodach.
- Można ale po co? Gdybym za każdym razem pchał łódź zaklęciem a nie rękoma to dostawałbym zadyszki po wejściu na schody. - nieświadomie wybierał "mugolskie" sposoby choć w jego tłumaczeniu było to delektowanie się pewnego rodzaju aktywnością fizyczną. Lubił gładkość drewna, to echo kiedy zastuka przy rufie i oceni sprężystość desek.
- Chciałbym wywnioskować, że twój ojciec ma wyśmienite poczucie humoru ale jak tak patrzę na ciebie to wydaje mi się, że ktoś w twojej rodzinie został poltergeistem. - odparł żartobliwym tonem, pomijając odpowiedź jak to się udało bratu napsuć krwi ojcu. Cóż, nie był tego do końca pewien a opisane wspomnienie nie należało do ulubionych bo spotkała ich niemała awantura i pouczanie. Fergus zabawnie wyglądał w tej czapce. Powinien powiedzieć mu, że jego włosy pokryją się drobinkami soli jeśli dopłyną do najciekawszego punktu wodnej wycieczki? Nie, to nie jest chyba konieczne, prawda?
Wybuchnął śmiechem kiedy Fergus zreflektował się i odpowiednio go zatytułował.
- Spisuj, spisuj, upomnę się po wdzięczność. - na całe (nie)szczęście nie był bezinteresowny. Ciężko stwierdzić czy mówił teraz poważnie czy żartował bowiem od dłuższego czasu uśmiechał się od ucha do ucha i nie zapowiadało się na szybką zmianę mimiki.
Mimo tylu lat żeglugi nie potrafił "nadążyć" za Fergusem. Wiosłował iście chaotycznie, nie wyłapał żadnego schematu, źle wyginał plecy kiedy wiosło trzeba było przesunąć przed siebie.
- Stój, szczurze lądowy. - zaśmiał się i poczekał aż przerwie wiosłowanie. Przesunął się na klęczki bliżej niego i złapał jego nadgarstek.
- Tu jedna łapa, a tu druga. Nie wyginaj pleców jak kot bo ci pękną. Ściągnij do tyłu te łopatki i pochylaj cały tułów, ale kręgosłup ma być prosty. Zaraz cię tu nauczę wiosłować skoro Cynthia to zaniedbała. - coś w jego oku błysnęło, jakaś myśl, którą chciał omówić z Olivanderem. Otwierał już usta żeby poruszyć ten temat ale ten zaczął dopytywać o cel podróży.
- Za szuwarami w lewo. - wywrócił oczami. - Płyniemy tam gdzie woda jest bardziej słona ale przy tym cieplejsza. - pogonił go aby wziął wiosło do ręki i zaczął go instruować słowami kiedy ma wiosłować. W pewnym momencie nabrał aurorskiego tembru. Póki Fergus się słuchał to płynęli tam, gdzie to sobie zaplanowali. Tempo było jednak katastrofalne ale taktownie o tym nie wspominał bo jednak miał na łódce szczura lądowego. Po jakichś dwudziestu minutach, kiedy już zaczynał się irytować i rzucać "sobie wiosłujesz czy mi?" zakomunikował przerwę. Zahaczył wiosło o łódź i zaczął się rozbierać najpierw z kurtki i za chwilę z koszulki. Kiedy zimne powietrze smagnęło go po gołych plecach to aż dostał gęsiej skórki. Nie był chuderlakiem, miał wytrenowane głównie ramiona. Wyciągnął z torby termiczne ubranie wodoodporne, czyli przylegającą do ciała bluzkę z długim rękawem o kolorze soczyście niebieskim. Podał Fergusowi dwie puszki piwa, mając nadzieję, że wie co z nimi zrobić i sprawnie przebrał też na spodnie. Zdjął zegarek, a na prawy nadgarstek założył skórzany pasek, do który przyczepił ciemnoszarą różdżkę.
- Odważysz się? - rzucił w jego stronę jednoczęściowy strój pływacki sięgający od szyi aż do kolan. Należał rzecz jasna do Castiela, który na wycieczki wodne brał zawsze zapasowy komplet.
- Jak założysz to wyreguluj rozmiar zaklęciem. - wziął od niego puszkę i wypił ze dwa łyki piwa, tak dla smaku. Zdjął buty, skarpetki, coś tam jeszcze poprawiał w swoim ubraniu a po chwili rozłożył ręce na boki jakby chciał przytulić wszystkie wody świata i przechylił się do tyłu, wpadając prosto do wody. Plusk musiał sięgnąć Fergusa, nie było innej opcji. Zanurzył się w zimnej wodzie a jego organizm stopniowo zaczynał przyzwyczajać się do niższej temperatury. Znajomy dreszcz szoku rozlał się aż do koniuszków palców. Przepłynął pod wodą spory półokrąg, po chwili pod łódką, złośliwie w nią dwukrotnie pukając (a niech się Fergus wystraszy) i wynurzył się po jej drugiej stronie, znienacka łapiąc dłonią burtę łódki. Włosy oklapły nawet na jego policzki. Ściągnął je z twarzy, otarł rzęsy i brwi z nadmiaru wody i oparł się łokciami o drewnianą szalupę.
- Namyśliłeś się? - zabrał mu z ręki puszkę i upił trzeci łyk. - Słono, zimno ale zajebiście. - podsumował i popatrzył na Olivadnera wyczekująco. Wyglądał na zmarzniętego, a on mu tu proponował pływanie w kwietniowych wodach.