15.03.2024, 22:35 ✶
— Cudownie. Wyślę ci kilka do biura Brygady Uderzeniowej. Będzie szybciej niż przez sowią pocztę.
W Ministerstwie Magii zawsze znajdzie się jakiś goniec albo zagubiony stażysta, który będzie wdzięczny za jakiekolwiek zadanie niezwiązane z archiwizacją starych dokumentów.
— Nikt cię wbrew twojej woli nie zmusi do wyznania win — stwierdził niewzruszony, bo przywykł i do takich poglądów na kowen i jego działalność. — Niektórym pomaga samo przyjście tam. Zapalenie kadzidełka, świeczki i skupienie się na czymś, co łączy nas z naturą. To pozwala na wyciszenie się i skupienie na pojedynczych myślach, bez całej siatki konsekwencji, jakie na co dzień z nimi łączymy. To trochę jak z liną, która ma dziesięć supłów. Nie możesz pozbyć się ich wszystkich na raz, ale gdy zajmiesz się nimi po kolei, nabierasz wprawy i idzie ci szybciej.
Może nie było to najpiękniejsze porównanie i zabrakło w tym krótkim monologu wzmianki o tym, że trzeba być dobrym młodym czarodziejom, aby doświadczyć łaski Pani Księżyca, jednak... Chyba i tak to było dużo. Sebastian przybliżył szklaneczkę z whiskey do ust. Pokiwał z zadowoleniem głową, gdy dowiedział się, że Efner potrafił przyrządzić eliksir na boleści żołądkowe. Może powinien się do niego zgłosić za jakiś czas? Przydałoby się uzupełnić domową apteczkę, zanim będzie kompletnie pusta.
Nagle pacnął Patricka po ramieniu, gdy ten się odezwał. Nie było to zbyt grzeczne z jego strony, nawet jeśli brzmiał, jakby chciał dobrze. To słowa zapadały w pamięć, a nie ton głosu.
— Hej, nie wyśmiewaj chłopaka! Ma prawo próbować wpasować się do towarzystwa. — Pogroził Stewardowi palcem, wbijając w niego wyjątkowo świadome i ostrzegawcze spojrzenie. — To czy robi głupio czy nie, to już tylko i wyłącznie jego sprawa. Tak samo, jak lekcje jakie z tego wyniesie. Skoro mu się nie spodobało, to coś z tego wyciągnął. Poza tym spójrz na niego.
Uniósł wymownie brwi. Zgadywał, że Neil zostawił za sobą szkolne mury nie dalej niż trzy, może cztery lata wcześniej. Wbrew pozorom to nie było jakoś specjalnie dużo. Z perspektywy czasu Sebastian uważał za irracjonalne to, jak wcześnie czarodzieje kończyli edukację. Sam poniekąd ją wydłużył, zapisując się do Instytutu Badań Historycznych poza granicami kraju, jednak nie wyobrażał sobie, aby jakikolwiek nastolatek mógł czuć się pewnie, będąc wypuszczonym w świat w wieku siedemnastu lat.
— Chociaż... Jeśli ktoś miałby się tu bawić do rana, to właśnie ktoś w twoim wieku. Macie więcej energii, nosicie w sobie większy ładunek emocjonalny. — Westchnął cicho, co by przypadkiem nie popaść w zachwyt. — Jesteście jak przeładowane magiczne bomby, które w każdej chwili mogą wybuchnąć. Dlatego duchy tak lubią Hogwart. Duży zastrzyk energii żyjących w środowisku. — Zamrugał parokrotnie. — W sumie, ludzie też do czegoś takiego lgną. Tylko wtedy nie nazywa się tego ''ładunkiem emocjonalnym'' a towarzyskością i charyzmą.
Uśmiechnął się krzywo pod nosem.
W Ministerstwie Magii zawsze znajdzie się jakiś goniec albo zagubiony stażysta, który będzie wdzięczny za jakiekolwiek zadanie niezwiązane z archiwizacją starych dokumentów.
— Nikt cię wbrew twojej woli nie zmusi do wyznania win — stwierdził niewzruszony, bo przywykł i do takich poglądów na kowen i jego działalność. — Niektórym pomaga samo przyjście tam. Zapalenie kadzidełka, świeczki i skupienie się na czymś, co łączy nas z naturą. To pozwala na wyciszenie się i skupienie na pojedynczych myślach, bez całej siatki konsekwencji, jakie na co dzień z nimi łączymy. To trochę jak z liną, która ma dziesięć supłów. Nie możesz pozbyć się ich wszystkich na raz, ale gdy zajmiesz się nimi po kolei, nabierasz wprawy i idzie ci szybciej.
Może nie było to najpiękniejsze porównanie i zabrakło w tym krótkim monologu wzmianki o tym, że trzeba być dobrym młodym czarodziejom, aby doświadczyć łaski Pani Księżyca, jednak... Chyba i tak to było dużo. Sebastian przybliżył szklaneczkę z whiskey do ust. Pokiwał z zadowoleniem głową, gdy dowiedział się, że Efner potrafił przyrządzić eliksir na boleści żołądkowe. Może powinien się do niego zgłosić za jakiś czas? Przydałoby się uzupełnić domową apteczkę, zanim będzie kompletnie pusta.
Nagle pacnął Patricka po ramieniu, gdy ten się odezwał. Nie było to zbyt grzeczne z jego strony, nawet jeśli brzmiał, jakby chciał dobrze. To słowa zapadały w pamięć, a nie ton głosu.
— Hej, nie wyśmiewaj chłopaka! Ma prawo próbować wpasować się do towarzystwa. — Pogroził Stewardowi palcem, wbijając w niego wyjątkowo świadome i ostrzegawcze spojrzenie. — To czy robi głupio czy nie, to już tylko i wyłącznie jego sprawa. Tak samo, jak lekcje jakie z tego wyniesie. Skoro mu się nie spodobało, to coś z tego wyciągnął. Poza tym spójrz na niego.
Uniósł wymownie brwi. Zgadywał, że Neil zostawił za sobą szkolne mury nie dalej niż trzy, może cztery lata wcześniej. Wbrew pozorom to nie było jakoś specjalnie dużo. Z perspektywy czasu Sebastian uważał za irracjonalne to, jak wcześnie czarodzieje kończyli edukację. Sam poniekąd ją wydłużył, zapisując się do Instytutu Badań Historycznych poza granicami kraju, jednak nie wyobrażał sobie, aby jakikolwiek nastolatek mógł czuć się pewnie, będąc wypuszczonym w świat w wieku siedemnastu lat.
— Chociaż... Jeśli ktoś miałby się tu bawić do rana, to właśnie ktoś w twoim wieku. Macie więcej energii, nosicie w sobie większy ładunek emocjonalny. — Westchnął cicho, co by przypadkiem nie popaść w zachwyt. — Jesteście jak przeładowane magiczne bomby, które w każdej chwili mogą wybuchnąć. Dlatego duchy tak lubią Hogwart. Duży zastrzyk energii żyjących w środowisku. — Zamrugał parokrotnie. — W sumie, ludzie też do czegoś takiego lgną. Tylko wtedy nie nazywa się tego ''ładunkiem emocjonalnym'' a towarzyskością i charyzmą.
Uśmiechnął się krzywo pod nosem.