16.03.2024, 18:51 ✶
Gdy Robert udzielił mu odpowiedzi, Lestrange kiwnął głową. Niech sprawy idą własnym torem - będzie podtrzymywał to zainteresowanie tyle, ile trzeba. Musiał tu być jednak ostrożny, bo gdyby zrobił zbyt szybki krok, dziewczyna mogłaby się spłoszyć. Albo gorzej: poczuć się zachęcona do tego, by się do niego za bardzo zbliżyć. A on nie potrzebował teraz plotek o kolejnym romansie czy nowym związku.
Potem przyszła kolej na Stanleya. Rodolphus mu nie przerywał, acz zapamiętał wiele. Między innymi to, że nazwał Richarda wujem. Nie skomentował tego jednak, nawet brew mu nie drgnęła na to stwierdzenie, chociaż nie wyobrażał sobie Mulcibera w tej roli. W zasadzie to Richarda wyobrażał sobie tylko w jednej roli.
- Victoria nie będzie skłonna do żadnej współpracy - powiedział w końcu, bębniąc palcami o stół. - Przymyka czasem oko na pewne kwestie, ale poważnie oberwała podczas Beltane. No i trzyma się z Longbottom praktycznie od dziecka, co już o niej świadczy. Mogę jednak spróbować ją podpytać o pewne kwestie w Biurze Aurorów.
Czarna owca rodziny, cóż mógł więcej powiedzieć. I tak planował spotkać się z Victorią, zbyt długo odkładał tę wizytę rodzinną. Jeżeli będą chcieli, może spróbować, ale czuł że musi zaznaczyć, że jego kuzynka nie będzie skłonna do absolutnie żadnej współpracy. Za bardzo wpływała na nią Brenna. Była jak zaraza, trawiła ludzi od środka tą swoją bohaterskością i dobrocią. Victoria nie była odporna na jej urok, chociaż i tak radziła sobie lepiej, niż inni. Co nie znaczyło, że nagle postanowiłaby ich wesprzeć - co do tego nie miał najmniejszych wątpliwości. Resztę pracowników, poza oczywiście Brenną, kojarzył mniej lub bardziej. Bardziej z widzenia, tylko z kuzynką i Longbottom miał przyjemność zamienić więcej słów.
Gdy Robert poruszył temat szpitala, ponownie kiwnął głową. Mieli za mało czasu, żeby teraz się tym zajmować, to mogło poczekać, chociaż w głowie miał już pewien plan, jak się do tego zabrać. Tylko właśnie: to wymagało czasu. Zbierze odpowiednie informacje i gdy Robert da znać, to do tego wróci, przygotowany tak, jak zawsze. Pytań nie miał, więc tylko pokręcił głową. To Robert przydzielał zadania, a plan był całkiem jasny. Nie potrzebował wiedzieć wszystkiego o wszystkim.
Potem przyszła kolej na Stanleya. Rodolphus mu nie przerywał, acz zapamiętał wiele. Między innymi to, że nazwał Richarda wujem. Nie skomentował tego jednak, nawet brew mu nie drgnęła na to stwierdzenie, chociaż nie wyobrażał sobie Mulcibera w tej roli. W zasadzie to Richarda wyobrażał sobie tylko w jednej roli.
- Victoria nie będzie skłonna do żadnej współpracy - powiedział w końcu, bębniąc palcami o stół. - Przymyka czasem oko na pewne kwestie, ale poważnie oberwała podczas Beltane. No i trzyma się z Longbottom praktycznie od dziecka, co już o niej świadczy. Mogę jednak spróbować ją podpytać o pewne kwestie w Biurze Aurorów.
Czarna owca rodziny, cóż mógł więcej powiedzieć. I tak planował spotkać się z Victorią, zbyt długo odkładał tę wizytę rodzinną. Jeżeli będą chcieli, może spróbować, ale czuł że musi zaznaczyć, że jego kuzynka nie będzie skłonna do absolutnie żadnej współpracy. Za bardzo wpływała na nią Brenna. Była jak zaraza, trawiła ludzi od środka tą swoją bohaterskością i dobrocią. Victoria nie była odporna na jej urok, chociaż i tak radziła sobie lepiej, niż inni. Co nie znaczyło, że nagle postanowiłaby ich wesprzeć - co do tego nie miał najmniejszych wątpliwości. Resztę pracowników, poza oczywiście Brenną, kojarzył mniej lub bardziej. Bardziej z widzenia, tylko z kuzynką i Longbottom miał przyjemność zamienić więcej słów.
Gdy Robert poruszył temat szpitala, ponownie kiwnął głową. Mieli za mało czasu, żeby teraz się tym zajmować, to mogło poczekać, chociaż w głowie miał już pewien plan, jak się do tego zabrać. Tylko właśnie: to wymagało czasu. Zbierze odpowiednie informacje i gdy Robert da znać, to do tego wróci, przygotowany tak, jak zawsze. Pytań nie miał, więc tylko pokręcił głową. To Robert przydzielał zadania, a plan był całkiem jasny. Nie potrzebował wiedzieć wszystkiego o wszystkim.