21.03.2024, 21:39 ✶
Skulił się nieco w sobie, gdy poczuł rękę Stewarda na swoim ramieniu. Chłód jego dłoni zdawał się przenikać jego skórę, pomimo materiału, który go chronił. Nie był przyzwyczajony do kontaktu fizycznego, jednak stopniowo zaczynał się przyzwyczajać do tego, że takie po prostu były konwenanse pewnych przyjaźni. Brenna i Patrick mieli to do siebie, że wyglądali na takich, którzy byli bardzo towarzyscy i lubili kontakt z drugim człowiekiem. Nawet taki bezpośredni. Sebastian wypuścił powoli powietrze z ust, próbując się zrelaksować. Szukaj dobrych stron, szukaj dobrych stron...
— Po prostu za mało o nich rozmawialiśmy — odparł, bardziej dla samego aktu przekomarzania się z Patrickiem niźli tego, aby mu dopiec przez to, że na moment zrobiło mu się przykro przez jego monolog. — Jestem pewny, że po paru herbatach z miodem bardzo szybko zmieniłbyś swoją perspektywę. Może nie mam pełnych święceń, ale uznaje się za kapłana. — Spojrzał na niego z figlarnym uśmiechem na ustach. — Przekonałbym cię do swoich racji.
Zaczerwienił się, gdy Patrick oznajmił go, że jeszcze chwila, a go przytuli. To byłoby trochę za dużo. Zwłaszcza przy ludziach. Chociaż lepszy ten młody chłopak niż Brenna. Przecież ona dostałaby kompletnego fioła, gdyby dowiedziała się, że Sebastian aż tak się na kogoś otworzył. Następnego dnia byłaby to plotka numer jeden w Ministerstwie Magii. Longbottomówna i jej długi jęzor.
— Czasem to zwykłe cierpienie, niedokończone sprawy czy świadomość tego, że odeszło się przedwcześnie — wytłumaczył pokrótce Neilowi. — Po ''podjęciu decyzji'' co do zostania tutaj po śmierci, niektóre duchy decydują się na tułaczkę po świecie, a inne postanawiają osiąść w konkretnym miejscu. Jak w Hogwarcie. — Pokiwał głową, przypominając sobie dosyć liczne grono duchów nawiedzające tamtejszą akademię. — Duża rotacja dobrej energii. Przez te wszystkie dzieciaki. No i mają towarzystwo. Nawet duchy go potrzebują.
Oczywiście i od tego występowały wyjątki od reguły: niektóre duchy potrafiły tkwić w zawieszeniu po śmierci nie do końca świadome swego losu lub mogły zostać momentalnie zamknięte w pojemniku, który stawał się ich więzieniem. A do jeszcze innych wzywano egzorcystów i przedstawicieli Ministerstwa Magii, aby uwiązać ducha w konkretnym miejscu, jeśli ten sprawiał duże problemy. Jak Jęcząca Marta, która przez jakiś czas nawiedzała swoją rówieśniczkę, dopóki urzędnicy się nie wtrącili. Sebastian zawsze podejrzewał, że zagrożono jej wypędzeniem do Limbo, jeśli nie zmieni swoich zwyczajów. Teraz po prostu łkała po toaletach i podrywała co ładniejszych chłopców.
— Pragnienie życia — odparł przyciszonym głosem na słowa Patricka. — Limbo nigdy nie zostało odpowiednio zbadane, toteż sama sytuacja duchów po przejściu na drugą stronę jest kwestią dyskusyjną. — Wolał nie nawiązywać publicznie do wizyty Brygadzistów w innym wymiarze podczas walk na Polanie Ognisk podczas Beltane. — Jednak... Wiele wskazuje na to, że po przejściu duchy dalej hmm funkcjonują. Dlatego medium są w stanie się z nimi skontaktować. Niektóre dalej mogą kierować się chęcią spełnienia swoich doczesnych marzeń. Wówczas, podczas niektórych świąt są w stanie wrócić i opętać kogoś.
Skrzywił się lekko. Podobny incydent nastąpił podczas Beltane, kiedy to jego kuzyn Jamil został opętany. Sytuacja awaryjna, szybkie wezwanie na miejsce i jakoś udało mu się uratować krewniaka, zamykając przy okazji ducha w zabezpieczonym naczynku. Nigdy nie spotkał się z sytuacją, gdy duch-intruz dogadał się z oryginalnym rezydentem ziemskiej powłoki. Ciało stawało się wówczas zasobem, a człowiek i duch mocarstwami, które się o nie ścierały. I duch zazwyczaj wygrywał te bitwy. Z wojnami bywało inaczej, zwłaszcza gdy do pracy przystępowali egzorcyści.
— Duchy lubią nasz świat. Lubią ludzi, ich energię i aury. Przynajmniej taka jest jedna z teorii. — W zależności od tego, czy spytać o opinię egzorcystę, czy przywoływacza, zapewne uzyskałoby się inne odpowiedzi. Każdy specjalista wyznawał inną szkołę, kierował się innymi zasadami, miał swoje osobiste techniki wypracowane podczas wielu lat szkoleń i praktykowania. — A więc kiedy widzą okazję, żeby spełnić swoje małe ''marzenie'', nie potrafią się oprzeć. To tak jakby zostawić psidwaka sam na sam z pętem kiełbasy i oczekiwać, że jej nie zje, jak wyjdziesz. — Uśmiechnął się bez wesołości. — A wtedy... Szybka walka o dominację, zepchnięcie człowieka na skraj świadomości i pasożytowanie, dopóki nie będzie się miało pełni kontroli i nie przyzwyczai w pełni do nowej powłoki.
A tym, ile to zajmowało duchom, bywało różnie. Zdaniem Macmillana czas odgrywał kluczową rolę. Facet, który wrócił z Limbo dwadzieścia lat po śmierci, a nie dwieście, miał zdecydowanie prostsze zadanie, jeśli chodziło o aklimatyzację w nowym ciele i środowisku. W świadomości dalej pozostawały wypalone ślady po naturalnych odruchach; oddychaniu, poruszaniu kończynami, mruganiu. Im duch starszy, tym teoretycznie, więcej tracił. Nieużywany mięsień zanika i tak dalej.
— Po prostu za mało o nich rozmawialiśmy — odparł, bardziej dla samego aktu przekomarzania się z Patrickiem niźli tego, aby mu dopiec przez to, że na moment zrobiło mu się przykro przez jego monolog. — Jestem pewny, że po paru herbatach z miodem bardzo szybko zmieniłbyś swoją perspektywę. Może nie mam pełnych święceń, ale uznaje się za kapłana. — Spojrzał na niego z figlarnym uśmiechem na ustach. — Przekonałbym cię do swoich racji.
Zaczerwienił się, gdy Patrick oznajmił go, że jeszcze chwila, a go przytuli. To byłoby trochę za dużo. Zwłaszcza przy ludziach. Chociaż lepszy ten młody chłopak niż Brenna. Przecież ona dostałaby kompletnego fioła, gdyby dowiedziała się, że Sebastian aż tak się na kogoś otworzył. Następnego dnia byłaby to plotka numer jeden w Ministerstwie Magii. Longbottomówna i jej długi jęzor.
— Czasem to zwykłe cierpienie, niedokończone sprawy czy świadomość tego, że odeszło się przedwcześnie — wytłumaczył pokrótce Neilowi. — Po ''podjęciu decyzji'' co do zostania tutaj po śmierci, niektóre duchy decydują się na tułaczkę po świecie, a inne postanawiają osiąść w konkretnym miejscu. Jak w Hogwarcie. — Pokiwał głową, przypominając sobie dosyć liczne grono duchów nawiedzające tamtejszą akademię. — Duża rotacja dobrej energii. Przez te wszystkie dzieciaki. No i mają towarzystwo. Nawet duchy go potrzebują.
Oczywiście i od tego występowały wyjątki od reguły: niektóre duchy potrafiły tkwić w zawieszeniu po śmierci nie do końca świadome swego losu lub mogły zostać momentalnie zamknięte w pojemniku, który stawał się ich więzieniem. A do jeszcze innych wzywano egzorcystów i przedstawicieli Ministerstwa Magii, aby uwiązać ducha w konkretnym miejscu, jeśli ten sprawiał duże problemy. Jak Jęcząca Marta, która przez jakiś czas nawiedzała swoją rówieśniczkę, dopóki urzędnicy się nie wtrącili. Sebastian zawsze podejrzewał, że zagrożono jej wypędzeniem do Limbo, jeśli nie zmieni swoich zwyczajów. Teraz po prostu łkała po toaletach i podrywała co ładniejszych chłopców.
— Pragnienie życia — odparł przyciszonym głosem na słowa Patricka. — Limbo nigdy nie zostało odpowiednio zbadane, toteż sama sytuacja duchów po przejściu na drugą stronę jest kwestią dyskusyjną. — Wolał nie nawiązywać publicznie do wizyty Brygadzistów w innym wymiarze podczas walk na Polanie Ognisk podczas Beltane. — Jednak... Wiele wskazuje na to, że po przejściu duchy dalej hmm funkcjonują. Dlatego medium są w stanie się z nimi skontaktować. Niektóre dalej mogą kierować się chęcią spełnienia swoich doczesnych marzeń. Wówczas, podczas niektórych świąt są w stanie wrócić i opętać kogoś.
Skrzywił się lekko. Podobny incydent nastąpił podczas Beltane, kiedy to jego kuzyn Jamil został opętany. Sytuacja awaryjna, szybkie wezwanie na miejsce i jakoś udało mu się uratować krewniaka, zamykając przy okazji ducha w zabezpieczonym naczynku. Nigdy nie spotkał się z sytuacją, gdy duch-intruz dogadał się z oryginalnym rezydentem ziemskiej powłoki. Ciało stawało się wówczas zasobem, a człowiek i duch mocarstwami, które się o nie ścierały. I duch zazwyczaj wygrywał te bitwy. Z wojnami bywało inaczej, zwłaszcza gdy do pracy przystępowali egzorcyści.
— Duchy lubią nasz świat. Lubią ludzi, ich energię i aury. Przynajmniej taka jest jedna z teorii. — W zależności od tego, czy spytać o opinię egzorcystę, czy przywoływacza, zapewne uzyskałoby się inne odpowiedzi. Każdy specjalista wyznawał inną szkołę, kierował się innymi zasadami, miał swoje osobiste techniki wypracowane podczas wielu lat szkoleń i praktykowania. — A więc kiedy widzą okazję, żeby spełnić swoje małe ''marzenie'', nie potrafią się oprzeć. To tak jakby zostawić psidwaka sam na sam z pętem kiełbasy i oczekiwać, że jej nie zje, jak wyjdziesz. — Uśmiechnął się bez wesołości. — A wtedy... Szybka walka o dominację, zepchnięcie człowieka na skraj świadomości i pasożytowanie, dopóki nie będzie się miało pełni kontroli i nie przyzwyczai w pełni do nowej powłoki.
A tym, ile to zajmowało duchom, bywało różnie. Zdaniem Macmillana czas odgrywał kluczową rolę. Facet, który wrócił z Limbo dwadzieścia lat po śmierci, a nie dwieście, miał zdecydowanie prostsze zadanie, jeśli chodziło o aklimatyzację w nowym ciele i środowisku. W świadomości dalej pozostawały wypalone ślady po naturalnych odruchach; oddychaniu, poruszaniu kończynami, mruganiu. Im duch starszy, tym teoretycznie, więcej tracił. Nieużywany mięsień zanika i tak dalej.