21.03.2024, 23:25 ✶
Długo zwlekałem albo wręcz unikałem kontaktu z tobą, Ojcze. Zresztą, jak to od zawsze miałem w zwyczaju - pomyślałem przerażony, bo nie byłbym w stanie wyznać tego w twarz Chesterowi Rookwoodowi. Fakt jednak faktem, że ćwiczyłem samotnie w ogrodzie, w jednej z najdalszych alejek by nikogo tu nie spotkać, a tym bardziej nie spotkać właśnie Jego, gdyż byłem pewien przebiegu tej rozmowy, padnięcia trudnych pytań, na które niekoniecznie chciałem odpowiadać i, o zgrozo!, nawet nie musiały padać, bo z tego wszystkiego sam się wylałem, nie czekałem na sugestie ani rozkazy Ojca.
I nic w tym dziwnego, że brał pod uwagę scenariusz, w którym mogłem nie sprostać powierzonej mi funkcji. Myślał praktycznie, brał poprawkę na to, jaki byłem i co miałem okazje zrobić. Nie z byle powodu został Prawą Ręką Czarnego Pana. Nadawał się do tej funkcji jak mało kto, a ja, cóż, jak zwykle na szarym końcu. Z jednej strony zasłużyłem sobie na to, z drugiej zaś - jak mogłem być pewnym siebie i dumnym Rookwoodem, skoro nawet Ojciec we mnie nie wierzył? Zresztą, byłem pewien, że Ulysses lub Vespera godniej reprezentowaliby się przed szeregiem Śmierciożerców niż ja.
Pokiwałem tylko głową, potwierdzając, że ma rację. Tak, miał rację. Przyjąłem to do wiadomości, przyswoiłem, wygryzłem w pamięci. Jak wszystko inne. Ogromny zawód, które położyłem na jego barkach, tak naprawdę naciskał mnie. Wpatrywałem się w Ojca, póki nie przyznał, że doskonale sobie radzę w karaniu samego siebie. Brzmiało jak obelga, było obelgą skierowaną w moim kierunku. A jakżeby inaczej? Zasłużyłem sobie na to jak mało kto. Zawiodłem. Tak, zawiodłem.
Pokręciłem głową i wziąłem głęboki wdech. Gardło miałem ściśnięte, głos na początku niepewny, chrapliwy, ledwo słyszalny, ale odchrząknąłem i zaraz się poprawiłem.
- Zdaje się, że Czarny Pan odnalazł Apisa... Tak mi się zdaje, że to był on. Tak po budowie ciała. Był zakapturzoną postacią po środku narysowanego okręgu. Skrzętnie chroniono jego tożsamość, ale widać było jedną rzecz... Zegarek. Raczej niewyróżniający się niczym szczególnym. Ale... - mówiłem, starając się przypomnieć sobie jak najwięcej szczegółów, ale wtedy byłem bardziej skupiony na własnych uczuciach niż na otoczeniu, poza tym byłem podpity i jeszcze Voldemort... - Ale Czarny Pan wypalił na jego karku magią piętno. Dłoń... Myślę, że to było, to było silnie czarnomagiczne zaklęcie. Nie tylko pozostawiło po sobie ślad, ale również zauważalnie dusiło tego... kogoś - zauważyłem z nieskrywaną zgrozą, ale pod koniec mojej wypowiedzi również z nutką fascynacji. Nawet zdobyłem się na ponowne uniesienie spojrzenia na Ojca. Wtedy, jak obserwowałem Czarnego Pana, zrobiło to na mnie niemałe wrażenie i chętnie bym obejrzał to znamię z bliska. Czegoś takiego z pewnością nie widziałem u żadnego z trupów.
I nic w tym dziwnego, że brał pod uwagę scenariusz, w którym mogłem nie sprostać powierzonej mi funkcji. Myślał praktycznie, brał poprawkę na to, jaki byłem i co miałem okazje zrobić. Nie z byle powodu został Prawą Ręką Czarnego Pana. Nadawał się do tej funkcji jak mało kto, a ja, cóż, jak zwykle na szarym końcu. Z jednej strony zasłużyłem sobie na to, z drugiej zaś - jak mogłem być pewnym siebie i dumnym Rookwoodem, skoro nawet Ojciec we mnie nie wierzył? Zresztą, byłem pewien, że Ulysses lub Vespera godniej reprezentowaliby się przed szeregiem Śmierciożerców niż ja.
Pokiwałem tylko głową, potwierdzając, że ma rację. Tak, miał rację. Przyjąłem to do wiadomości, przyswoiłem, wygryzłem w pamięci. Jak wszystko inne. Ogromny zawód, które położyłem na jego barkach, tak naprawdę naciskał mnie. Wpatrywałem się w Ojca, póki nie przyznał, że doskonale sobie radzę w karaniu samego siebie. Brzmiało jak obelga, było obelgą skierowaną w moim kierunku. A jakżeby inaczej? Zasłużyłem sobie na to jak mało kto. Zawiodłem. Tak, zawiodłem.
Pokręciłem głową i wziąłem głęboki wdech. Gardło miałem ściśnięte, głos na początku niepewny, chrapliwy, ledwo słyszalny, ale odchrząknąłem i zaraz się poprawiłem.
- Zdaje się, że Czarny Pan odnalazł Apisa... Tak mi się zdaje, że to był on. Tak po budowie ciała. Był zakapturzoną postacią po środku narysowanego okręgu. Skrzętnie chroniono jego tożsamość, ale widać było jedną rzecz... Zegarek. Raczej niewyróżniający się niczym szczególnym. Ale... - mówiłem, starając się przypomnieć sobie jak najwięcej szczegółów, ale wtedy byłem bardziej skupiony na własnych uczuciach niż na otoczeniu, poza tym byłem podpity i jeszcze Voldemort... - Ale Czarny Pan wypalił na jego karku magią piętno. Dłoń... Myślę, że to było, to było silnie czarnomagiczne zaklęcie. Nie tylko pozostawiło po sobie ślad, ale również zauważalnie dusiło tego... kogoś - zauważyłem z nieskrywaną zgrozą, ale pod koniec mojej wypowiedzi również z nutką fascynacji. Nawet zdobyłem się na ponowne uniesienie spojrzenia na Ojca. Wtedy, jak obserwowałem Czarnego Pana, zrobiło to na mnie niemałe wrażenie i chętnie bym obejrzał to znamię z bliska. Czegoś takiego z pewnością nie widziałem u żadnego z trupów.