Nie przejmowała się Aidanowymi pogróżkami. Nie zamierzała też zwracać mu papierosa, którego przecież z miejsca zgasiła. Pozbyła się. Wszystko to w trosce o zdrowie przyjaciela, który kompletnie o swój organizm nie dbał. Nie słyszał o tym, jak to świństwo wpływa na ludzi? Miał szczęście, że był tu z nimi Stanley, bo inaczej po tym proteście, po tym jak odpalił sobie kolejnego papierosa - zapewne wygłosiłaby w stosunku do Parkinsona nie taką krótką tyradę. A tak to, zostało jej jedynie spiorunować chłopaka wzrokiem. I może do tego zrobić też tą minkę mówiącą - naprawdę mi to będziesz robił, Parkinson?
Nabrała powietrza i wypuściła. Pokiwała powoli głową. Chyba zaczynała wszystko rozumieć. Wiedziała, co należało powiedzieć, zrobić. Albo tylko jej się to wydawało. No cóż, jakkolwiek by nie było, to i tak nie mogli sobie pozwolić na dalsze odciąganie wszystkiego tego w czasie. A sama Penny, to nawet nie chciała tego robić. Marzyło jej się o tym, żeby wreszcie wrócić do mieszkania i położyć się w swoim własnym łóżku.
- Dobrze. - nadal trochę przerażało ją, że wszystko znajdzie się w oficjalnym raporcie, ale jakie mieli wyjście? Trzeba było się tym wreszcie zająć i zostawić sprawę za sobą. Skupiła się więc na tym, żeby poprawnie wszystko przekazać. Zgodnie z tym, co chwilę temu udało im się ustalić. - Zajmowałam się przez cały dzień sklepem, planujemy na dniach otworzyć tutaj Zaczarowane Różności, no i zeszło mi na tym do późna. Ze zmęczenia mi się przysnęło. Jako, że byłam tutaj sama, współwłaściciel sklepu nie miał tego wieczoru czasu, żeby mi pomóc, dla pewności zabezpieczyłam wcześniej wejście. Nie do końca wiem jak to się stało, możliwe że coś pomieszałam z tymi zabezpieczeniami, ale w nocy obudził mnie dość głośny wybuch. Lokal został odwiedzony przez dwóch włamywaczy, z których jeden zdołał uciec, drugi trochę oberwał przy okazji aktywacji zabezpieczeń i stracił przytomność. Przestraszyła się, wiedzą panowie jak to jest? Ja sama, dwóch włamywaczy? A co gdyby było ich więcej, gdyby nie przestraszył ich wybuch? - na chwilę się zatrzymała. Nabrała i wypuściła powietrza. Spojrzała na Aidana, jakby chcąc się upewnić, że nic nie miesza. Jakieś skinięcie głową? Uśmiech, żeby trochę ją zachęcić do kontynuowania? Naprawdę by się o taki drobiazg nie obraziła! - Chciałam wezwać pomoc i tak się na szczęście złożyło, że akurat byli panowie w okolicy. Zawołałam, wyjaśniłam sprawę. Całe to zajście to wypadek.
Skończyła? Coś pominęła? Ta bajeczka rzeczywiście brzmiała dość wiarygodnie. Prawdopodobnie dlatego, że spora część tej historii była zwyczajnie prawdziwa. Nałożyli na nią jedynie drobne poprawki, która miały pomóc jej uniknąć ewentualnych konsekwencji. Problemów wynikających z tego, że z tymi włamywaczami poradziła sobie o dziwo całkiem skutecznie. Sama się tego po sobie nie spodziewała. Bo i dlaczego spodziewać się miała?
- Powinnam powiedzieć coś jeszcze, coś więcej, panie Borgin? - skupiła się na tym drugim, zakładając że podczas pracy to raczej Stanley musiał być tym, który odgrywał pierwsze skrzypce. Może błędnie, może nie. Kto by się tym przejmował.