Nie da się ukryć, że Stella zawsze reagowała bardzo emocjonalnie. Gdyby Stanley pokazał swoje zdenerwowanie tą sytuacją, cóż wtedy pewnie zupełnie straciłaby nad sobą panowanie. Szkoda tych wszystkich ludzi wokół, więc w sumie dobrze się stało, że zaczął ją uspokajać, bo to pomagało, nawet jeśli nie było do końca szczere.
- Przypominam ci tylko, że nie znałeś ojca jeszcze niedawno, to raczej dlatego nie spotkaliśmy się nigdzie wcześniej. - Jego tłumaczenie wydawało się być jej nie do końca logiczne. Skąd wiedział, że gdyby nie poznał go na odpowiednim etapie to ich drogi nie przecięłyby się wcześniej. Mogli sobie gdybać na ten temat. Najważniejsze jednak, że nie okazało się, że jest synem jej ojca, albo kogoś z jego rodzeństwa, wtedy wyglądałoby to zdecydowanie gorzej.
- Mam nadzieję, bo powoli zaczynają mnie męczyć te ciągłe kłody rzucane pod nogi. - Jakby los nie mógł dać im spokoju chociaż na krótką chwilę. Miała wrażenie, że ledwo gasili jeden pożar to pojawiał się następny, jeszcze większy. Nie wiedzieć czemu, jakby coś chciało im dać znać, że nie są dla siebie stworzeni. - Jak już je przestudiujesz, to proszę opisz mi wszystko dokładnie w liście, wtedy będę spokojniejsza. - Wolałaby zobaczyć na własne oczy, jak wygląda sytuacja, mimo, że wierzyła Stanleyowi.
Uniosła głowę w stronę chmur, faktycznie wyglądało na to, że niedługo zacznie lać. To był dobry moment, żeby się stąd ulotnić. - Oczywiście, było wspaniale. - Dodała jeszcze, bo wcale nie przekreśliła tego spotkania. Te informacje, które jej przekazał nie były przecież, aż tak tragiczne. Musieli to po prostu przetrawić.
- Cieszę się twoim szczęściem, naprawdę. - Wysiliła się nawet na uśmiech. Skorzystała z ramienia, które jej podsunął. Mogli wyruszyć w stronę magicznego Londynu i jeszcze przez chwilę nacieszyć się widokiem tych pięknych róż, które znajdowały się wokół.
- Wiesz, że dobrego wina nigdy nie odmówię. - Stanley wiedział, jak ją przekonać do wizyty w jego mieszkaniu, zresztą nie chciała jeszcze się ulotnić, noc była młoda, mogli nacieszyć się wspólnym czasem, póki w ogóle go dla siebie znaleźli, trzeba było korzystać z okazji.
Oddalili się więc w stronę mieszkania Borgina, udało im się uciec przed zbliżającym się deszczem.