23.03.2024, 22:58 ✶
Nie przepadałem się tak czuć. Myślę, że właściwie nikt nie przepadał. Dotykałem po raz kolejny emocjonalnego dna, ale jednocześnie każda kolejna kropla łzy oczyszczała mnie z tego marazmu, z tych wszystkich emocji, które już od dobrych kilkudziesięciu dni zbierały się we mnie i nie miały żadnego godnego powodu by ujść. Mogłem to przewidzieć. Mogłem zaszyć się u Vespery, odczekać, wybuchnąć i wrócić, ale nie chciałem przeszkadzać jej w jej pożyciu przedmałżeńskim. Nie z byle powodu wyprowadziła się z domu. Chciała odetchnąć od panującej tu atmosfery, oddechu Ojca na karku, ciągłej obecności Voldemorta gdzieś tam na dole, rodzinnych problemów. Może nawet ode mnie...? Całkowicie możliwe.
Może tak było lepiej, że padło na Imogen? Ostatnimi czasy ją zaniedbywałem, a powinna wiedzieć, co było na rzeczy. Byliśmy partnerami we wszystkim, co działo się w naszych życiach. Byliśmy już na zawsze połączeni węzłem małżeńskim. Jedno odpowiadało za drugi i vice versa, więc kiedy tonąłem... ona tonęła wraz ze mną. Powinienem na przyszłość myśleć, a nie na ślepo lecieć... ratować Avelinę. A co z Imogen? Co z dzieciakami?
Ta myśl dobijała mnie jeszcze bardziej. Nie byłem w stanie wypowiedzieć ani słowa, wyznać jej, jak wielkim egoistą byłem, biegnąc na oślep za dziewczyną, która nawet mnie nie chciała, bo miałem właśnie żonę i dzieci. I przede wszystkim za dziewczyną, która odznaczała się większym rozsądkiem i honorem niż ja - pan zdrajca.
Ale to się zmieni. Musiało się zmienić. Potrzebowałem wrócić na odpowiedni tor, być królem i władcą w swoim otoczeniu tak, jak to miało miejsce lata temu w szkole. Miałem wszystko pod kontrolą, budziłem respekt, kiedy trzeba było nawet grozę, a teraz? Wybijałem się z rytmu raz za razem i jedynie w pracy jakoś mi szło do przodu, radziłem sobie całkiem dobrze, ale poza pracą... był Ojciec, była Avelina, byli Śmierciożercy. Moje niepowodzenia brały się z braku silnej woli, nieprzygotowania i mamideł. Koniec z tym. Definitywny.
Pozwoliłem pociągnąć się Imogen do łóżka - bezpieczna strefa. Wtuliłem się w nią i zamknąłem oczy, chłonąc jej spokojny dotyk. Dziwiłem się, czemu jeszcze nie trzasnęła drzwiami, ale najwyraźniej dostrzegała dla nas nadzieję, której ja jeszcze nie widziałem. Składałem obietnice w swojej głowie, ale nie mogłem sobie zagwarantować, że ich dotrzymam. Ile razy już składałem podobne deklaracje? Nie łatwo było być silnym, kiedy pływało się wśród innych rekinów. Najsłabszy z nich w końcu zostanie pożarty, a ja właśnie widziałem w sobie od jakiegoś czasu tę najsłabszą.
- Tylko mnie nie zostawiaj - szepnąłem do Imogen, przypominając sobie początek naszej rozmowy. Chciała zabrać dzieciaki do rodziców... Może faktycznie to mogłoby być bezpieczne posunięcie, ale obawiałem się, że nie zniósłbym ciszy w domu. I tak była ona przytłaczająca, ale bez Imogen i dzieciaków byłaby ona nie do zniesienia.
I tak. Chociaż miałem o nich myśleć, nie zaś o sobie i o kochankach, ponownie wracałem do własnego egoizmu. Nie dbałem o nich, tylko o komfort swojego istnienia...?
Zadane pytania chwilowo pozostały bez odpowiedzi, kiedy ponownie odpłynąłem do krainy snów.
Może tak było lepiej, że padło na Imogen? Ostatnimi czasy ją zaniedbywałem, a powinna wiedzieć, co było na rzeczy. Byliśmy partnerami we wszystkim, co działo się w naszych życiach. Byliśmy już na zawsze połączeni węzłem małżeńskim. Jedno odpowiadało za drugi i vice versa, więc kiedy tonąłem... ona tonęła wraz ze mną. Powinienem na przyszłość myśleć, a nie na ślepo lecieć... ratować Avelinę. A co z Imogen? Co z dzieciakami?
Ta myśl dobijała mnie jeszcze bardziej. Nie byłem w stanie wypowiedzieć ani słowa, wyznać jej, jak wielkim egoistą byłem, biegnąc na oślep za dziewczyną, która nawet mnie nie chciała, bo miałem właśnie żonę i dzieci. I przede wszystkim za dziewczyną, która odznaczała się większym rozsądkiem i honorem niż ja - pan zdrajca.
Ale to się zmieni. Musiało się zmienić. Potrzebowałem wrócić na odpowiedni tor, być królem i władcą w swoim otoczeniu tak, jak to miało miejsce lata temu w szkole. Miałem wszystko pod kontrolą, budziłem respekt, kiedy trzeba było nawet grozę, a teraz? Wybijałem się z rytmu raz za razem i jedynie w pracy jakoś mi szło do przodu, radziłem sobie całkiem dobrze, ale poza pracą... był Ojciec, była Avelina, byli Śmierciożercy. Moje niepowodzenia brały się z braku silnej woli, nieprzygotowania i mamideł. Koniec z tym. Definitywny.
Pozwoliłem pociągnąć się Imogen do łóżka - bezpieczna strefa. Wtuliłem się w nią i zamknąłem oczy, chłonąc jej spokojny dotyk. Dziwiłem się, czemu jeszcze nie trzasnęła drzwiami, ale najwyraźniej dostrzegała dla nas nadzieję, której ja jeszcze nie widziałem. Składałem obietnice w swojej głowie, ale nie mogłem sobie zagwarantować, że ich dotrzymam. Ile razy już składałem podobne deklaracje? Nie łatwo było być silnym, kiedy pływało się wśród innych rekinów. Najsłabszy z nich w końcu zostanie pożarty, a ja właśnie widziałem w sobie od jakiegoś czasu tę najsłabszą.
- Tylko mnie nie zostawiaj - szepnąłem do Imogen, przypominając sobie początek naszej rozmowy. Chciała zabrać dzieciaki do rodziców... Może faktycznie to mogłoby być bezpieczne posunięcie, ale obawiałem się, że nie zniósłbym ciszy w domu. I tak była ona przytłaczająca, ale bez Imogen i dzieciaków byłaby ona nie do zniesienia.
I tak. Chociaż miałem o nich myśleć, nie zaś o sobie i o kochankach, ponownie wracałem do własnego egoizmu. Nie dbałem o nich, tylko o komfort swojego istnienia...?
Zadane pytania chwilowo pozostały bez odpowiedzi, kiedy ponownie odpłynąłem do krainy snów.
Koniec sesji