Na samym początku nie bawiło jej to wcale. Wspomnienia były zbyt świeże. Całe to zdarzenie zaś naprawdę mało przyjemne. Dość bolesne. Nie chciałaby fundować sobie powtórki. Z biegiem czasu nauczyła się jednak zachowywać względem tego zajścia pełen dystans. I choć zdarzało się, że teleportacja nadal budziła w niej obawy, potrafiła się śmiać. Potrafiła z tego żartować. Przestała zbyt mocno brać do siebie wszystkie te docinki, na które pozwalał sobie Terry. I kto wie... może w jakiejś części pomogło jej to nawet przekonać samą siebie, że ponowne skorzystanie z teleportacji niekoniecznie musiało okazać się czymś tragicznym w skutkach? Bo i owszem - choć nadal marudziła, to nie obawiała się tego równie mocno, co na samym początku.
- Zapamiętam sobie tą skończoną ofermę, Terrance Trelawneyu. Nie myśl sobie, że tak nie będzie. - przy tych słowach wyciągnęła nawet w jego stronę prawą rękę, wskazała na niego paluchem. Pewnie miało to być takie jakieś ostrzegawcze, miało wyglądać groźnie. Nie oszukujmy się, od Penny to nawet zwykły pudel wyglądał groźniej. Również taki, który dopiero co opuścił salon dla czworonożnych przyjaciół.
Nie kontynuowała tego tematu. Nie wyglądała też na oburzoną. Co oczywiście nie oznacza, że zapomniała; że tylko żartowała. Była przecież kobietą, a każda kobieta potrafiła różne rzeczy wyciągnąć z rękawa. Czasami już następnego dnia, innym razem po miesiącu, roku, a nawet 50 latach. Taka już ich była natura. Podobno.
Z pewną ulgą przyjęła to, że nie będą zbliżać się do lasu. W swojej sukience, a do tego sandałkach, niekoniecznie miała ochotę tam zaglądać. Nie była na to odpowiednio przygotowana. A przynajmniej - tak się nie czuła. Poza tym wspomniany las był całkiem daleko, a dłuższe spacery bywały jednak nieco męczące. To nie tak, że Penny nie miała kondycji, unikała wysiłku, po prostu... po prostu w tym konkretnym przypadku to nie była jej bajka. I tyle w temacie.
- Pokrzywą? - spojrzała na niego w sposób, który wyraźnie dawał do zrozumienia, co aktualnie siedziało w jej głowie. A były to dokładnie te słowa: czy Ty sobie ze mnie żartujesz, Trelawney? Nie wypowiedziała ich jednak na głos. Nimi się nie podzieliła. - A oset nie jest Ci też przypadkiem potrzebny? - zamiast tego zadała te pytanie. Bo skoro proponował jej akurat pokrzywę, to mogła przy okazji dorzucić jeszcze coś takiego. I może jeszcze kilka innych roślin, których rozpoznanie nie stanowiłoby większego problemu dla... chyba kogokolwiek? Przynajmniej tego problemu nie powinny stanowić dla niej samej. Ostatecznie przecież to nie tak, że ruda była jakaś do bólu miastowa i poza miastem sama by nie przetrwała. Wszak wychowała się poza Londynem, a przy rodzinnym domu mieli nawet malutki ogródek oraz kilka drzew. Nie posiadali przy tym sadu, ale Penny na to nigdy nie narzekała. Może tylko zazdrościła trochę swoim krewnym. Tym od Abbottów.