Zupełnie jak na początku miesiąca, zjawił się w mieszkaniu Neila, pamiętając mniej więcej jego rozkład pracy i wyjazdu (chociaż w tej kwestii nie mógł specjalnie liczyć na swoją pamięć), licząc na swoje szczęście, zapukał z czarującym uśmiechem i gdy Neil otworzył mu drzwi, wszedł na chwilę do jego mieszkania, zatrzasnął za sobą drzwi. Bez słowa pocałował Neila z miną zadowolonego kota, w sposób sugerujący dalsze poczynania i pozbywanie się warstw ubrań. Zamiast tego jednak przerwał.
— Zabieram cię na oglądanie domu, zainspirowałeś mnie — oznajmił rozjaśnionym głosem. W końcu wyglądał tak, jak powinien, z ułożonymi włosami, ogolonymi policzkami, w czarnej szacie, wyszywanej na widocznej podszewce w czarne kwiecie, tworząc niesamowicie przyjemną fakturę w dotyku. Nadal nosił żałobę, ale ta wydawała się nieco rozluźniona w stosunku do tego, co reprezentował w czerwcu. Poza tym był ubrany dużo bardziej praktycznie, niż zwykle, bo płaszcz szaty kończył się w połowie łydek, a buty, chociaż błyszczały się, wypolerowane, sięgały mu pod kolana i wyglądały jak coś, co noszą mężczyźni z wyższych sfer na polowaniach.
Pocałował go znów i teleportował. Może tylko tyle, a może aż tyle, z Alei Horyzontalnej do posiadłości Anthonego Shafiq'a. Zanim szef biura i jego asystent pojawili się na podjeździe, Morpheus wyjaśnił jeszcze:
— Jesteśmy w Little Hangleton, Antoniusz uzyskał dla mnie klucze do posiadłości, więc przejedziemy się powozem pod drzwi. Chcę zobaczyć, w jakim stanie jest posiadłość i czy jest dość nawiedzona.
Po pojawieniu się pozostałej dwójki nastąpiły uściski dłoni, my już się znamy, wymiany nazwisk i należało wsiadać do karocy zaprzęgniętej w testrale. Morpheusa zaciekawiło to, czy któryś z nich nie widział tych stworzeń. Czarne, nieco przerażające bestie, ujawniały się tylko tym, którzy widzieli śmierć na własne oczy, śmierć człowieka. Smutną prawdą było to, że nie byli to aż tak nieliczni, jak mogło się wydawać, chociaż Niewymowny zauważył, że im popularniejsza i dostępna była opieka medyczna, tym mniej młodych osób widziało martwych członków swoich rodzin. Społeczeństwo odcinało się od tragedii i natury śmierci, następowała separacja, która prowadziła do sakracji i alienacji umierania, ludzie nie wiedzieli, co zrobić na widok żałobnej czerni, nie nosili jej wcale po bliskich, jak zachować się w trakcie pogrzebu, jak zadbać o ciała swoich ukochanych.
Właściwie przez całą drogę milczał, wpatrzony w zmieniający się nieco krajobraz i aurę.
Puszczał uwagi Bagshota mimo uszu, traktując go trochę jak biały szum w tle, gdzieś pomiędzy grzmotami oraz deszczem. Nie powiedział mu niczego, czego sam by nie wiedział. Zatrzymał się jednak dłużej przy drzewie, uderzonym przez błyskawicę tak blisko nich. Musiał później wyciągnąć z niego grot. Dobry omen, przynajmniej dla niego. Siła. Wieści od bogów. Z uśmiechem na ustach wszedł do środka, gładząc dłonią nadpróchniałą futrynę.
Od razu przeszedł dziarskim krokiem przez hall, pozwalając deszczowi opadać mu na ramiona z kopuły i stanął w miejscu, gdzie przegnite od wilgoci schody tworzyły swoistą ramę przestrzeni.
— Postawiłbym ją tutaj. Chociaż nie jestem przekonany... Sufit chyba ma cztery metry... — zadarł głowę do góry. — Ale włócznia musi być znacznie dłuższa. Oczywiście nie oczekuję wymiarów Dawida...
Morpheus szedł dziarskim krokiem i nijak nie przypominał siebie sprzed ledwie czterech dni, gdy leżał w szpitalnym łóżku. Znów emanowała z niego ekscytacja życiem, pozytywna jasność i najwidoczniej nawet rozpadająca się rudera, jaką była obecnie posiadłość, nie zmieniała jego nastawienia. Gdyby było im zimno, sam entuzjazm czarodzieja mógłby ich ogrzać.