31.03.2024, 00:18 ✶
— Czysty duch? — dopytał, chcąc się upewnić, że Steward na pewno wszystko mu mówi. W gruncie rzeczy odpowiadał tym samym także na pytanie Neila. — Cóż, szansa jest zdecydowanie większa niż w przypadku opętańca. Jeśli domknął wszystkie sprawy, jakie go trzymały na tym świecie, to przejście dalej powinno być naturalnym krokiem. Ponoć ludzie widzą swych zmarłych bliskich tuż przed przejściem. Może to jakoś zwiększa ich motywacje. — Wzruszył lekko ramionami. Jeszcze nie umarł, więc nie miał za wiele do powiedzenia na ten temat z pierwszej ręki. — Coś go może dalej trzymać, może lubi dane okolicy... Ale żeby cmentarz? — Uniósł lekko brwi, zerkając na Patricka. — Może pamiętasz, Jamil twierdził, że duchy lubią chłód. Ja uważam, że lgnął do żywych. Skoro wszystko pozałatwiał, a trzymał się cmentarza, to zgodnie z moimi przekonaniami powinien odejść.
Tylko, czy jego racja była tę najlepszą i najbardziej logiczną? Pracował z duchami od lat i wiedział, że miały różne powody, dla których nie chciała przestąpić progu zaświatów. Duchy dalej były po części ludźmi i jak ludzi nie dało się ich wpisać w jeden schemat. To tak jak z planami na życie: najpierw szkoła, potem praca, zbudowanie domu, żona i dzieci. Niektórzy odhaczali kolejne punkty na liście zgodnie z oczekiwaniami społeczeństwami, podczas gdy inni skręcali w zupełnie innym kierunku.
Z duchami było podobnie, chociaż na ich liście widniało po prostu przejście do Limbo i nie byli zbyt zachęceni tą perspektywą. Lęk przed zmianami a może tym, że dalej mają szansę doświadczyć czegoś w tym wymiarze pośród swych ziomków, którzy również dalej plątali się po świecie? Nie słyszał wcześniej o śledztwie Stewarda i Longbottomówny, toteż mógł posługiwać się jedynie ogólnikami i wiedzą własną. Ah, przyjaciel pytał jeszcze o sytuację opętańców, czyż nie?
— Lubię porównać doświadczenie ludzkiego życia do uzależnienia — odparł na pytanie Patricka, postanawiając nie odpowiadać od razu wprost. — Człowiek, nawet gdy popchnie się go do ekstremum, będzie walczył o przetrwania. Taka jest nasza natura. Do ostatniej chwili, nawet wbrew sobie, wierzymy w to, że zdołamy ocalić sami siebie albo ktoś nas ocali. — Westchnął cicho. — Wyobraź sobie, że ci to odebrano i metaforycznie toniesz w nicości. Jakoś tam kontaktujesz, twój umysł dalej walczy, chociaż ciało się poddało, ale nagle dostajesz zastrzyku energii i wchodzisz w ten ostatni zryw, zanim wszystko będzie stracone. Potrzeba życie jest większa niż kiedykolwiek. — Zamilkł na moment, pocierając nerwowo jedną dłonią o drugą. — Wychodzę z założenia, że chęć ducha do pozostania w ciele, gdy już się w nim zasiedli, jest jak ten ostatni zryw. Desperacja, która sprawia, że łapie się wszystkiego, żeby tylko przeżyć, nawet jeśli jest to wbrew jego doczesnym morałom.
Po części był to najbardziej oczywisty wyraz tego, że duchy, chociaż tak odmienne dalej zachowywały ludzkie odruchy. Nie znaczyło to jednak, że branie w posiadanie czyjegoś ciało było jakkolwiek usprawiedliwione. Skoro zjawom było tak blisko do ludzi, to każda z nich miała swoje motywacje. I każda znalazłaby wymówkę na to, czemu potrzebowała cielesnej powłoki. Rodzina, zemsta, uzyskanie sprawiedliwości czy sama rozrywka ponownego doświadczenia świata żywych. Ale były pewne zasady. Świętości. Medium funkcjonowało na granicy tych światów, pozwalając duchom przemawiać przez siebie. A to było jak poruszanie się po bardzo kruchym lodzie.
— Można żałować ducha, ale nie powinno się akceptować jego gierek, kiedy sięga po czyjeś ciało, nawet jeśli druga strona miałaby się zgodzić. Oszustwo i toksyczne relacje mówi wam to coś? — Uniósł wymownie brew. — Nawet zjawy nie są zobowiązane do mówienia stuprocentowej prawdy. Mogą ją naginać do swoich potrzeb, a potem — pstryknął palcami — Walczysz o przeżycie własnej podświadomości.
Tylko, czy jego racja była tę najlepszą i najbardziej logiczną? Pracował z duchami od lat i wiedział, że miały różne powody, dla których nie chciała przestąpić progu zaświatów. Duchy dalej były po części ludźmi i jak ludzi nie dało się ich wpisać w jeden schemat. To tak jak z planami na życie: najpierw szkoła, potem praca, zbudowanie domu, żona i dzieci. Niektórzy odhaczali kolejne punkty na liście zgodnie z oczekiwaniami społeczeństwami, podczas gdy inni skręcali w zupełnie innym kierunku.
Z duchami było podobnie, chociaż na ich liście widniało po prostu przejście do Limbo i nie byli zbyt zachęceni tą perspektywą. Lęk przed zmianami a może tym, że dalej mają szansę doświadczyć czegoś w tym wymiarze pośród swych ziomków, którzy również dalej plątali się po świecie? Nie słyszał wcześniej o śledztwie Stewarda i Longbottomówny, toteż mógł posługiwać się jedynie ogólnikami i wiedzą własną. Ah, przyjaciel pytał jeszcze o sytuację opętańców, czyż nie?
— Lubię porównać doświadczenie ludzkiego życia do uzależnienia — odparł na pytanie Patricka, postanawiając nie odpowiadać od razu wprost. — Człowiek, nawet gdy popchnie się go do ekstremum, będzie walczył o przetrwania. Taka jest nasza natura. Do ostatniej chwili, nawet wbrew sobie, wierzymy w to, że zdołamy ocalić sami siebie albo ktoś nas ocali. — Westchnął cicho. — Wyobraź sobie, że ci to odebrano i metaforycznie toniesz w nicości. Jakoś tam kontaktujesz, twój umysł dalej walczy, chociaż ciało się poddało, ale nagle dostajesz zastrzyku energii i wchodzisz w ten ostatni zryw, zanim wszystko będzie stracone. Potrzeba życie jest większa niż kiedykolwiek. — Zamilkł na moment, pocierając nerwowo jedną dłonią o drugą. — Wychodzę z założenia, że chęć ducha do pozostania w ciele, gdy już się w nim zasiedli, jest jak ten ostatni zryw. Desperacja, która sprawia, że łapie się wszystkiego, żeby tylko przeżyć, nawet jeśli jest to wbrew jego doczesnym morałom.
Po części był to najbardziej oczywisty wyraz tego, że duchy, chociaż tak odmienne dalej zachowywały ludzkie odruchy. Nie znaczyło to jednak, że branie w posiadanie czyjegoś ciało było jakkolwiek usprawiedliwione. Skoro zjawom było tak blisko do ludzi, to każda z nich miała swoje motywacje. I każda znalazłaby wymówkę na to, czemu potrzebowała cielesnej powłoki. Rodzina, zemsta, uzyskanie sprawiedliwości czy sama rozrywka ponownego doświadczenia świata żywych. Ale były pewne zasady. Świętości. Medium funkcjonowało na granicy tych światów, pozwalając duchom przemawiać przez siebie. A to było jak poruszanie się po bardzo kruchym lodzie.
— Można żałować ducha, ale nie powinno się akceptować jego gierek, kiedy sięga po czyjeś ciało, nawet jeśli druga strona miałaby się zgodzić. Oszustwo i toksyczne relacje mówi wam to coś? — Uniósł wymownie brew. — Nawet zjawy nie są zobowiązane do mówienia stuprocentowej prawdy. Mogą ją naginać do swoich potrzeb, a potem — pstryknął palcami — Walczysz o przeżycie własnej podświadomości.