31.03.2024, 20:00 ✶
Lato 1966 roku było dla Basiliusa już i tak naprawdę stresujące bez pomocy Longbottomów z dziwnymi przypadkami medycznymi, które pewnie na wszelki wypadek należałoby spisać w jakimś dzienniku dla przyszłych pokoleń magimedyków.
Okres kształcenia się w jego specjalizacji za kilka tygodni dobiegał końca i jeśli wszystko poszłoby po jego myśli to zaraz miał zostać pełnoprawnym uzdrowicielem. A to zdecydowanie było stresujące. Oczywiście wiedział, że przykładał się do nauki i radził sobie naprawdę dobrze, ale chyba tylko głupi nie przejmowałby się czymś takim. Uczył się więc jeszcze więcej, pracował jeszcze ciężej (i jeszcze mocniej odreagowywał stres grając w pokera o czym wspominać nikomu już nie zamierzał), co najwyraźniej nie podobało się jego już i tak zbyt łatwo męczącemu się organizmowi przez co jego twarz bardziej, niż zwykle, zdobiły bladość i cienie pod oczami, które uporczywie nie chciały zniknąć.
Miało to efekt taki, że jego poprzednia klientka, sympatyczna staruszka, której kilkuletnia wnuczka niechcący zafundowała wyrastające z twarzy kwiatki, uznała, że magimedycy w Mungu są wiecznie przemęczeni, a wychodząc wcisnęła mu czekoladową żabę na odnowienie sił, tak szybko, że nawet nie zdążył zaprotestować. Przysmak leżał teraz na jego biurku nienaruszony.
A potem do gabinetu weszła Brenna Longbottom. Cała na krwawo.
– Brenna. Hej — przywitał się nieco zaskoczony, już rozważając, czy wesoły humor kobiety nie był również efektem jej urazu. – Proszę usiądź – wskazał, szybko na kozetkę, nie chcąc ryzykować, że kobieta jeszcze zemdleje. Oczywiście od razu zerknął na jej rękę.
Dziwaczne czarne plamy na skórze brzmiały, jak coś na tyle poważnego, że magimedycy powinni o tym mówić na szkoleniach. Dlatego tak zmartwiło go, gdy dotarło do niego, że pierwszy raz widzi taki przypadek. Aha. Świetnie. To on wolał wyciąganie stokrotek z czoła.
– Możesz mi powiedzieć co się stało? Jak się czujesz? Ile czasu minęło od urazu? Rana boli? Pozostaje taka samo, czy się zmieniła? – pytał zachowując profesjonalny, sympatyczny ton, jednocześnie przygotowując się do naprawiania ręki. No dobrze. Spokojnie. Może wyglądało to dziwnie, ale przecież nie każdy dziwny przypadek był znowu jakiś ciężki do wyleczenia. Na całe szczęście jego rodzina świetnie przygotowała go do udawania, że wszystko jest w porządku, tak by inni się nie połapali.
Okres kształcenia się w jego specjalizacji za kilka tygodni dobiegał końca i jeśli wszystko poszłoby po jego myśli to zaraz miał zostać pełnoprawnym uzdrowicielem. A to zdecydowanie było stresujące. Oczywiście wiedział, że przykładał się do nauki i radził sobie naprawdę dobrze, ale chyba tylko głupi nie przejmowałby się czymś takim. Uczył się więc jeszcze więcej, pracował jeszcze ciężej (i jeszcze mocniej odreagowywał stres grając w pokera o czym wspominać nikomu już nie zamierzał), co najwyraźniej nie podobało się jego już i tak zbyt łatwo męczącemu się organizmowi przez co jego twarz bardziej, niż zwykle, zdobiły bladość i cienie pod oczami, które uporczywie nie chciały zniknąć.
Miało to efekt taki, że jego poprzednia klientka, sympatyczna staruszka, której kilkuletnia wnuczka niechcący zafundowała wyrastające z twarzy kwiatki, uznała, że magimedycy w Mungu są wiecznie przemęczeni, a wychodząc wcisnęła mu czekoladową żabę na odnowienie sił, tak szybko, że nawet nie zdążył zaprotestować. Przysmak leżał teraz na jego biurku nienaruszony.
A potem do gabinetu weszła Brenna Longbottom. Cała na krwawo.
– Brenna. Hej — przywitał się nieco zaskoczony, już rozważając, czy wesoły humor kobiety nie był również efektem jej urazu. – Proszę usiądź – wskazał, szybko na kozetkę, nie chcąc ryzykować, że kobieta jeszcze zemdleje. Oczywiście od razu zerknął na jej rękę.
Dziwaczne czarne plamy na skórze brzmiały, jak coś na tyle poważnego, że magimedycy powinni o tym mówić na szkoleniach. Dlatego tak zmartwiło go, gdy dotarło do niego, że pierwszy raz widzi taki przypadek. Aha. Świetnie. To on wolał wyciąganie stokrotek z czoła.
– Możesz mi powiedzieć co się stało? Jak się czujesz? Ile czasu minęło od urazu? Rana boli? Pozostaje taka samo, czy się zmieniła? – pytał zachowując profesjonalny, sympatyczny ton, jednocześnie przygotowując się do naprawiania ręki. No dobrze. Spokojnie. Może wyglądało to dziwnie, ale przecież nie każdy dziwny przypadek był znowu jakiś ciężki do wyleczenia. Na całe szczęście jego rodzina świetnie przygotowała go do udawania, że wszystko jest w porządku, tak by inni się nie połapali.