Uniosła wyżej brwi. Większość tutaj mówiła do niej „Ginny”, tego samego spodziewałaby się też od Nell, nie tej bardziej „oficjalnej” wersji, choć nadal zdrobniałej – ale to samo to było tak dziwne, a krótki moment zawahania. Dobrze, przestraszyła ją, choć niby dlaczego, skoro już ją widziała i zignorowała – a nie znały się od wczoraj, istniała spora szansa, że Gin się nie odczepi i zacznie za nią iść. Wciąż jednak reakcja Nell wydała się jej być wyjątkowo dziwaczna – bo przestraszona nie wydarła się na nią na czym to świat stoi jak to miała w swoim zwyczaju, tylko… „przestraszyłaś mnie”.
– Przestraszyłam? Naprawdę? – rzuciła w odpowiedzi jakże sarkastycznie, bo to, że ją przestraszyła to miała jak na dłoni. – Notatnik – powtórzyła za nią z niedowierzaniem. Najpierw wkurwiona ewakuowała się z obozu, uciekając do Hogsmeade, OBIECAŁA JEJ CZEKOLADĘ, a teraz mówi jej, że wróciła się, bo zapomniała notatnika. I Ginny miała w to ot tak uwierzyć? Tym bardziej, że nagle zmieniła różdżkę? – Nie zapomniałaś przypadkiem o czymś jeszcze? – rzuciła, chociaż odrobinę swoją różdżkę opuściła – wciąż jednak wiele jej tu nie pasowało, nie wiedziała co tu się dzieje. Ale nie chciała wszystkich swoich podejrzeń podawać jak na tacy, wolała się upewnić, czy to nie jest jakieś dziwaczne nieporozumienie, kawał, w który nie została wtajemniczona.