01.04.2024, 10:00 ✶
Życie szkolne Cathala było stosunkowo spokojne i chyba dość typowe. Dołączył do Hogwartu później, nie miał więc wielu przyjaciół, ale nie był też samotny ani dręczony. Nie lubił zaśmiecać sobie pamięci niepotrzebnymi informacjami, nie błyszczał więc na każdym przedmiocie, ale na tych, które go ciekawiły, dzięki Milfordowi i uporowi odnosił tylko wybitne rezultaty. Edukacja w szkole była dla niego już w wieku nastoletnim swego rodzaju etapem, nie jakimś przykrym, pod pewnymi względami nawet fascynującym – bo zamek krył w sobie wiele historii i tajemnic – ale też nie wspominał go z taką nostalgią, jak z pewnością wielu innych hogwartczyków.
– Mam lepszy pomysł. Zamień usta Nell w rzepę. Wtedy też przestanie paplać, a jak już będzie w stanie robić to znowu, to będzie paplała do ciebie, a ja zyskam spokój przynajmniej na dwa tygodnie – zaproponował Cathal z pewnym rozbawieniem. Dwa tygodnie? Nell pewnie wypominałaby to Guinevere przez najbliższe dwa lata: zdawało się, że do tej pory nie wybaczyła Jamilowi nieszczęsnego rzutu skorpionem i przywoływała tę historię aż do znudzenia. Pod pewnymi względami dziewczyna była nieznośna. – Zawsze możesz po prostu zapytać.
On w końcu nie miał szans zapomnieć. Nawet teraz, gdy alkohol odrobinę szumiał mu w głowie i wszystko zdawało się odrobinę mniej ostre, zapamiętywał każde słowo wypowiedziane przez kobietę, każdą osobę, którą mijali, idąc przez pogrążone w półmroku miasto. Doświadczanie Anglii: wycieczka przez nocny Londyn była jego częścią. I Cathal to pragnienie doskonale rozumiał, bo gdy był w Egipcie, chciał doświadczać Egiptu, poznać go, zobaczyć wszystko – choć większość czasu spędzał na wykopaliskach, zwłaszcza na początku, to nie mógł oprzeć się krótkim wycieczkom. Za bardzo lubił poznawać nowe rzeczy.
– Sądzisz, że kryje się tam wejście do Avalonu? A może Avalon nigdy nie istniał, a w istocie to jakiś fragment limbo, do którego mogły sięgnąć kapłanki – mruknął, z pewnym zastanowieniem, gdy wiatr zawiał mu prosto w twarz. Nie dało się być historykiem w Anglii, zwłaszcza historykiem magii, i nie znać tych wszystkich opowieści. Mity arturiańskie ukształtowały ich kulturę, a magia Merlina wciąż odbijała się… właściwie wszędzie. – Wokół Hogwartu pełno jest zagadek, które podobno zostawić Merlin – dodał jeszcze Shafiq, skręcając w boczną uliczkę, ku punktowi Fiu. A potem zerknął z góry na Ginny, idącą przy jego boku i uśmiechnął się półgębkiem. Miał dziwne wrażenie, że na wzgórze z obozem przyjdzie mu ją wnieść.
– Mam lepszy pomysł. Zamień usta Nell w rzepę. Wtedy też przestanie paplać, a jak już będzie w stanie robić to znowu, to będzie paplała do ciebie, a ja zyskam spokój przynajmniej na dwa tygodnie – zaproponował Cathal z pewnym rozbawieniem. Dwa tygodnie? Nell pewnie wypominałaby to Guinevere przez najbliższe dwa lata: zdawało się, że do tej pory nie wybaczyła Jamilowi nieszczęsnego rzutu skorpionem i przywoływała tę historię aż do znudzenia. Pod pewnymi względami dziewczyna była nieznośna. – Zawsze możesz po prostu zapytać.
On w końcu nie miał szans zapomnieć. Nawet teraz, gdy alkohol odrobinę szumiał mu w głowie i wszystko zdawało się odrobinę mniej ostre, zapamiętywał każde słowo wypowiedziane przez kobietę, każdą osobę, którą mijali, idąc przez pogrążone w półmroku miasto. Doświadczanie Anglii: wycieczka przez nocny Londyn była jego częścią. I Cathal to pragnienie doskonale rozumiał, bo gdy był w Egipcie, chciał doświadczać Egiptu, poznać go, zobaczyć wszystko – choć większość czasu spędzał na wykopaliskach, zwłaszcza na początku, to nie mógł oprzeć się krótkim wycieczkom. Za bardzo lubił poznawać nowe rzeczy.
– Sądzisz, że kryje się tam wejście do Avalonu? A może Avalon nigdy nie istniał, a w istocie to jakiś fragment limbo, do którego mogły sięgnąć kapłanki – mruknął, z pewnym zastanowieniem, gdy wiatr zawiał mu prosto w twarz. Nie dało się być historykiem w Anglii, zwłaszcza historykiem magii, i nie znać tych wszystkich opowieści. Mity arturiańskie ukształtowały ich kulturę, a magia Merlina wciąż odbijała się… właściwie wszędzie. – Wokół Hogwartu pełno jest zagadek, które podobno zostawić Merlin – dodał jeszcze Shafiq, skręcając w boczną uliczkę, ku punktowi Fiu. A potem zerknął z góry na Ginny, idącą przy jego boku i uśmiechnął się półgębkiem. Miał dziwne wrażenie, że na wzgórze z obozem przyjdzie mu ją wnieść.
Koniec sesji