01.04.2024, 19:10 ✶
– Piętnaście minut to dobry wynik. – Nie miał pojęcia, jak szybko zazwyczaj osoby w zawodzie Brenny łapały przestępców, wiedział jedynie, że bardzo szybko potrafią robić sobie krzywdę, ale piętnaście minut nie brzmiało źle.
Spokojny zawód...
Zerknął na nią z pewnym powątpiewaniem, jakby nie do końca wierzył jej słowom. Ale może to ona miała po prostu jakaś bardzo specyficzna definicje tego słowa? W sumie była Longbottomem, a w jego rodzinie żartowało się co jakiś czas, że Longbottomowie patrzyli na świat nieco inaczej, co teraz jedynie się potwierdzało. Pewnie, gdyby nie była obecnie jego pacjentką, lub znałby ją znacznie lepiej, to odpowiedziałby jakoś złośliwie na to stwierdzenie, ale powstrzymał się uznając, że mu nie wypada.
– Tak. Ale nie martwiłbym się tym za bardzo – odpowiedział, zerkając przy okazji, czy już oczyszczone fragmenty skóry nie postanowiły zrobić czegoś głupiego. Nie skłamał. Tak, maź zachowywała się uciążliwie, zwłaszcza, gdy nie była jedynym elementem jej urazu godnym uwagi, ale tragedii nie było. Mogła zobaczyć jak na jej zapewnienia, że będzie grzecznie siedzieć uśmiecha się pod nosem.
– Nie. Tylko pieczenie. Eliksir zdzierajacy skórę każą nam trzymać w osobnej gablocie, by na pewno się nie pomylić. – Chociaż… Teoretycznie może zdarłby też te plamy… Gorzej gdyby tylko spotęgował skutki uboczne. Zresztą skóra zawsze mogła jej po prostu zacząć schodzić sama. Hm… Pomimo nerwów zaczynał odczuwać dziwną ekscytację na myśl o tym, że trafił mu się taki przypadek, a nie kolejna nudna sprawa. Chyba naprawdę potem dokładnie wszystko spisze.
– Spokojnie. Jestem spokojny. I ty też możesz być spokojna. – wypalił, bez zastanowienia, zbyt zaskoczony jej słowami. Czyli chyba jednak nie udało mu się zachować takiego opanowania na jakie liczył. Od razu na jego twarzy pojawił się uśmiech, próbując naprawić całą sytuację. – Zapewniam cię, że w Mungu widuje się znacznie gorsze przypadki. – i znowu nie skłamał. Teoretycznie. Po prostu nie wspomniał, że sam osobiście, bez niczyjego nadzoru, nie widział tych najbardziej skomplikowanych przypadków, aż tak dużo. Ale hej. O wielu się uczył! Na całe szczęście ten eliksir zadziałał już znacznie lepiej, maź dała się zmyć, a skóra Brenny nie zaczęła bulgotać, ani nic takiego. Sukces. 1:0 dla niego.
– Wszystko dobrze? – upewnił się jeszcze, gdy skóra ręki została już cała oczyszczona. – Teraz rzucę zaklęcie rozpraszające. – Musiał przyznać, że o ile jej dobry humor trochę go dziwił, tak jej spokój zdecydowanie mu pomagał. Ostatnie czego teraz potrzebował to pacjenta krzyczącego, że na pewno zaraz umrze. Zwłaszcza, gdy po rzuceniu zaklęcia plamy zamiast mocno zblednąć stały się srebrne. To znaczy... Teoretycznie srebrny był jaśniejszy, niż czarny, więc to chyba był dobry znak? No i przynajmniej zmiany reagowały na jego zaklęcia.
Spokojny zawód...
Zerknął na nią z pewnym powątpiewaniem, jakby nie do końca wierzył jej słowom. Ale może to ona miała po prostu jakaś bardzo specyficzna definicje tego słowa? W sumie była Longbottomem, a w jego rodzinie żartowało się co jakiś czas, że Longbottomowie patrzyli na świat nieco inaczej, co teraz jedynie się potwierdzało. Pewnie, gdyby nie była obecnie jego pacjentką, lub znałby ją znacznie lepiej, to odpowiedziałby jakoś złośliwie na to stwierdzenie, ale powstrzymał się uznając, że mu nie wypada.
– Tak. Ale nie martwiłbym się tym za bardzo – odpowiedział, zerkając przy okazji, czy już oczyszczone fragmenty skóry nie postanowiły zrobić czegoś głupiego. Nie skłamał. Tak, maź zachowywała się uciążliwie, zwłaszcza, gdy nie była jedynym elementem jej urazu godnym uwagi, ale tragedii nie było. Mogła zobaczyć jak na jej zapewnienia, że będzie grzecznie siedzieć uśmiecha się pod nosem.
– Nie. Tylko pieczenie. Eliksir zdzierajacy skórę każą nam trzymać w osobnej gablocie, by na pewno się nie pomylić. – Chociaż… Teoretycznie może zdarłby też te plamy… Gorzej gdyby tylko spotęgował skutki uboczne. Zresztą skóra zawsze mogła jej po prostu zacząć schodzić sama. Hm… Pomimo nerwów zaczynał odczuwać dziwną ekscytację na myśl o tym, że trafił mu się taki przypadek, a nie kolejna nudna sprawa. Chyba naprawdę potem dokładnie wszystko spisze.
– Spokojnie. Jestem spokojny. I ty też możesz być spokojna. – wypalił, bez zastanowienia, zbyt zaskoczony jej słowami. Czyli chyba jednak nie udało mu się zachować takiego opanowania na jakie liczył. Od razu na jego twarzy pojawił się uśmiech, próbując naprawić całą sytuację. – Zapewniam cię, że w Mungu widuje się znacznie gorsze przypadki. – i znowu nie skłamał. Teoretycznie. Po prostu nie wspomniał, że sam osobiście, bez niczyjego nadzoru, nie widział tych najbardziej skomplikowanych przypadków, aż tak dużo. Ale hej. O wielu się uczył! Na całe szczęście ten eliksir zadziałał już znacznie lepiej, maź dała się zmyć, a skóra Brenny nie zaczęła bulgotać, ani nic takiego. Sukces. 1:0 dla niego.
– Wszystko dobrze? – upewnił się jeszcze, gdy skóra ręki została już cała oczyszczona. – Teraz rzucę zaklęcie rozpraszające. – Musiał przyznać, że o ile jej dobry humor trochę go dziwił, tak jej spokój zdecydowanie mu pomagał. Ostatnie czego teraz potrzebował to pacjenta krzyczącego, że na pewno zaraz umrze. Zwłaszcza, gdy po rzuceniu zaklęcia plamy zamiast mocno zblednąć stały się srebrne. To znaczy... Teoretycznie srebrny był jaśniejszy, niż czarny, więc to chyba był dobry znak? No i przynajmniej zmiany reagowały na jego zaklęcia.