03.04.2024, 04:00 ✶
– Zdecydowanie będę pamiętać, by jutro przejrzeć gazety – obiecał jej. Prawdę mówiąc był naprawdę ciekawy, jak prasa zrelacjonuje ten “incydent”, który zostawił jej rękę w takim stanie.
Oh tak. Zdecydowanie to czego teraz potrzebował, to wizja wrastającej jej w skórę mazi. Skrzywił się nieznacznie na tę myśl, chociaż, całe szczęście, wszystko wskazywało na to, że ten scenariusz nie był prawdopodobny. Całe szczęście Brenna nie była żadnym jasnowidzem. A przynajmniej taką miał nadzieję.
– Tak, zdecydowanie nie powinnaś. Każdy z nas dostaje go trochę do domu na wypadek konfrontacji ze złośliwym członkiem rodziny lub znajomym – rzucił, nieco rozbawiony jej deklaracją. Po tylu latach szkolenia w otoczeniu innych uzdrowicieli, mógł z pewnością stwierdzić, że w interesie każdego było nie wkurzanie czarodziejów, którzy znali się na medycynie. Magimedycy wiedzieli w końcu jak lekko zasabotażować czyjś organizm, bez zabijania go. – Na którym roku są? Czy już ukończyli akademię?
Nagle jego uśmiech zrobił się nieco bardziej widoczny. Nogi z kalarepy. Naprawdę sporo słyszał o tym słynnym warzywnym przypadku.
– O kalarepie było tutaj głośno, chociaż sam tego nie widziałem. Ale w ostatnim tygodniu przyprowadzono tu mężczyznę z marchewkami zamiast palców. A jakiś miesiąc temu kobietę z brokułem zamiast brody. – Te warzywne klątwy robiły się zdecydowanie niepokojąco popularne. Miał szczera nadzieję, że nie będzie ich więcej. Zaraz jednak spoważniał.
Brenna nie krwawiła. Nie miała też na sobie zielonej mazi, ani nie krzyczała z bólu po zdjęciu z niej zielonej mazi. Szło całkiem nieźle. A przynajmniej tak myślał zanim plamy nie zmieniły koloru.
– Hm… – mruknął, zamyślony, próbując ignorować jej komentarz o zmianie barwy na złoty. Inaczej chyba powiedziałby coś złośliwego, a tego przecież starał się unikać. Już nie wspominając o tym, że o ile nie pochodziła z kraju o nazwie Gryffindor, zamiast Wielkiej Brytanii to nie miało to nic wspólnego z patriotyzmem. Rzucił kolejne zaklęcie w nadziei, że plamy teraz albo znikną, albo przynajmniej ich nowy kolor będzie bardziej pasował ich posiadaczce. Byle nie złoty.
Plamy oczywiście zmieniły kolor na złoty. Szybko uniósł wzrok znad urazu.
– Myślę, że warto będzie teraz powiedzieć, że to zaklęcie nie miało na celu spełnienia twojej prośby. – zaznaczył szybko, zanim kobieta jeszcze by uznała, że pracownicy Munga ryzykowali rzucaniem zbędnych czarów na urazy, tylko po to, by spełnić kolorystyczne zachcianki swoich pacjentów.
To znaczy... Gdyby okazało się, że plany zostaną już na zawsze to może na jej prośbę, by to zrobił, ale przecież na razie i tak planował się ich pozbyć. Tylko czemu były one takie uparte?
Oh tak. Zdecydowanie to czego teraz potrzebował, to wizja wrastającej jej w skórę mazi. Skrzywił się nieznacznie na tę myśl, chociaż, całe szczęście, wszystko wskazywało na to, że ten scenariusz nie był prawdopodobny. Całe szczęście Brenna nie była żadnym jasnowidzem. A przynajmniej taką miał nadzieję.
– Tak, zdecydowanie nie powinnaś. Każdy z nas dostaje go trochę do domu na wypadek konfrontacji ze złośliwym członkiem rodziny lub znajomym – rzucił, nieco rozbawiony jej deklaracją. Po tylu latach szkolenia w otoczeniu innych uzdrowicieli, mógł z pewnością stwierdzić, że w interesie każdego było nie wkurzanie czarodziejów, którzy znali się na medycynie. Magimedycy wiedzieli w końcu jak lekko zasabotażować czyjś organizm, bez zabijania go. – Na którym roku są? Czy już ukończyli akademię?
Nagle jego uśmiech zrobił się nieco bardziej widoczny. Nogi z kalarepy. Naprawdę sporo słyszał o tym słynnym warzywnym przypadku.
– O kalarepie było tutaj głośno, chociaż sam tego nie widziałem. Ale w ostatnim tygodniu przyprowadzono tu mężczyznę z marchewkami zamiast palców. A jakiś miesiąc temu kobietę z brokułem zamiast brody. – Te warzywne klątwy robiły się zdecydowanie niepokojąco popularne. Miał szczera nadzieję, że nie będzie ich więcej. Zaraz jednak spoważniał.
Brenna nie krwawiła. Nie miała też na sobie zielonej mazi, ani nie krzyczała z bólu po zdjęciu z niej zielonej mazi. Szło całkiem nieźle. A przynajmniej tak myślał zanim plamy nie zmieniły koloru.
– Hm… – mruknął, zamyślony, próbując ignorować jej komentarz o zmianie barwy na złoty. Inaczej chyba powiedziałby coś złośliwego, a tego przecież starał się unikać. Już nie wspominając o tym, że o ile nie pochodziła z kraju o nazwie Gryffindor, zamiast Wielkiej Brytanii to nie miało to nic wspólnego z patriotyzmem. Rzucił kolejne zaklęcie w nadziei, że plamy teraz albo znikną, albo przynajmniej ich nowy kolor będzie bardziej pasował ich posiadaczce. Byle nie złoty.
Plamy oczywiście zmieniły kolor na złoty. Szybko uniósł wzrok znad urazu.
– Myślę, że warto będzie teraz powiedzieć, że to zaklęcie nie miało na celu spełnienia twojej prośby. – zaznaczył szybko, zanim kobieta jeszcze by uznała, że pracownicy Munga ryzykowali rzucaniem zbędnych czarów na urazy, tylko po to, by spełnić kolorystyczne zachcianki swoich pacjentów.
To znaczy... Gdyby okazało się, że plany zostaną już na zawsze to może na jej prośbę, by to zrobił, ale przecież na razie i tak planował się ich pozbyć. Tylko czemu były one takie uparte?