Drzwi wydały z siebie przeciągły jęk, jakby otwierały się wrota piekieł, nie tylko jedno skrzydło na zardzewiałych zawiasach. Drzwi nie otworzyły się w całości, jednakże wystarczająco, aby czwórka mężczyzn mogła zobaczyć wnętrze pomieszczenia. Świeża, dziwna ściana zniknęła całkowicie, wyparowała wręcz. Magia zdecydowanie. Pomimo bluszczu, który wyrastał z posadzki i zajmował większą część południowej ściany komnaty i przy tym zasłaniał niczym kurtyna okno z powybijanymi szybami, nie było aż tak ciemno wewnątrz, jak powinno.
Oczy całej czwórki jako pierwsze mknęły do przedmiotu, który zdawał się lekko iluminować w burzowym półmroku, chociaż mogła to być też iluzja wzrokowa odbijających się świateł różdżek.
Pośrodku pomieszczenia stała cyrkowa Calliope. Błyszczała nowym lakierem, bez śladu kurzu ani rysy zużycia, jak spod igły, świeżo z fabryki, która ją wyprodukowała. Zdawało się niemal, że gdyby dotknęło się czerwonej farby w kolorze strażackim, opuszki odcisnęłyby swój ślad na świeżej powierzchni. Gwizdków, pomimo wilgoci przestrzeni, nie dotknął ząb czasu, żadna matowość ani rdza. Piękne rzeźby kwiatowe zachęcały, aby zajrzeć do tyłu i zobaczyć klawiaturę i precyzję wykonania, podejść bliżej.
— Twoi koledzy z cyrku nie zgubili czegoś? — zapytał Antoniusza Morpheus, samemu rozjarzając swoją różdżkę światłem i unosząc ją lekko do góry, aby dojrzeć lepiej detal instrumentu. Chociaż sam czarodziej nigdy nie grał na żadnym instrumencie, tych kilku lat pianina pod okiem matki, kiedy miał jednocyfrową liczbę lat, przed pójściem do Hogwartu, nieszczególnie liczył, nic już nie pamiętał, takie obiekty pięknie wypełniały przestrzeń, nawet jeśli ich brzmienie nie należało do najbardziej subtelnych.
Niewymowny wszedł do komnaty jako pierwszy, nieustraszony pracownik Departamentu Tajemnic. Neil właśnie widział, dlaczego Longbottom go ostrzegał, że pewnego dnia może po prostu zniknąć z tego świata, skoro nic nie wzburzało jego krwi tak, jak dziwne sytuacje. Wchodził w nie tak jak w codzienność dnia. Z rozwagą, ale i także potrzebą rozwiązania zagadki.
Zbliżył się do niej na dwa kroki i przesunął na bok, aby nie zasłaniać sobą widoku reszcie.
Nagle, pośród grzmotów burzy, zabrzmiała muzyka. Calliope, chociaż nie podłączona do żadnego źródła pary, zaczęła grać.