Uwielbiał dźwięk bicia ludzkich serc. Lubił też słyszeć, kiedy oddech się uspakajał i kiedy przechodził w spokojny, wręcz niesłyszalny, gdy umysł przechodził w stan snu. Mimo spokoju Flynn wydawał się (w pewien sposób) bardziej pobudzony niż wcześniej. Może to kwestia tego, jaki był rozdrażniony wcześniej, nie w humorze, albo że... albo cokolwiek innego. Być może początek tego zdania był już błędny: nie "pomimo spokoju", a właśnie "dzięki spokojowi". Gdy już nie szarpią cię nerwy na wszystkie strony świata skupienie przychodziło o wiele bardziej naturalnie. Laurent podważał jednak nie tylko własne słowa, ale własną wartość w najbardziej podstawowej kwestii zainteresowania drugiej strony. Skoro już obaj dostali, czego chcieli to czemu Fleamont miałby nim być jakkolwiek zainteresowany, nie miał powodu, żeby pytać. Gdyby nie to, jaki charakter miał ten czarodziej to pewnie myślałby, że to jakaś grzeczność, albo tylko po to, żeby nie było cicho, ale nie. Trudno mu było sobie wyobrazić ciemnowłosego właśnie w takiej roli - peplającego rzeczy tylko z grzeczności, co najwyżej samej litości. Litość zaś też jakoś tutaj nie pasowała.
Chciał już zapytać, co jest takie śmieszne, szczególnie, że wcale nie brzmiał na rozbawionego - to pewnie jakiś przytyk, to na pewno musiał być przytyk, tylko Laurent był za bardzo zmęczony, żeby się tym przejąć - ale pytania zadawać nie musiał, bo odpowiedź nadeszła sama. Taka, która rodziła kolejne pytanie: no bo jaki tatuaż..? Zadarł głowę, żeby zerknąć na twarz mężczyzny. Nawet nie rozchylił ust, żeby to pytanie zadać, a automatycznie chciał. Głupie, niemądre pytanie, bo przecież wiedział JAKI tatuaż. A ta odpowiedź tylko powiększyła skonfundowanie na jego twarzy i przywołała na powrót na nią drobne rumieńce.
- Nie wiedziałem, że masz tatuaż. - Właściwie to wcale nie wiedział, co robił tam akurat Fleamont, ale niekoniecznie aż tak mocno się nad tym zastanawiał. Ludzki umysł potrafi płatać figle... ale to było już w ogóle coś więcej niż figiel. Szczególnie, że siniaki były prawdziwe i kamień w jego dłoni był prawdziwy. W kategoriach intuicji nawet o tym nie myślał. Więc co, przypadek? Przypadki to rzadka rzecz w świecie magii i według niektórych - nie istniały.
Nie bardzo wiedział, czy Flynn chciał wzbudzić w nim empatię, ale jeśli tak to bardzo dobrze mu się to udało zrobić. Wtulił się w niego, a może teraz bardziej trzymał jego przy sobie? Jego ręce nie miały siły sprawczej, żeby go przed tym zamknąć, ale kiedy Bell o tym mówił, to jakoś tak instynktownie zadał sobie pytanie, czy sam tak nie robi. Czy nie błądzi i nie... nie. No przecież... przecież, że nie, prawda? A nie potrafił powiedzieć, że to właśnie ten moment, kiedy ktoś tracił dla ciebie głowę nie był jednym z najlepszych.
- Powiedziałem, że w tym śnie byłem kimś złym, bo zostało mi tam powiedziane, że zamieniłem się z kimś innym miejscami. Śniła mi się piękna łaźnia pachnąca różami i deszcz spadających gwiazd. Miałem dłuższe włosy, a ty wyglądałeś... byłeś mniej zniszczony życiem. Ponoć był festiwal, na który bardzo chciałeś iść, bo mieli tam ciasto. - Abstrakcja? Fantazja. Laurent lekko uśmiechnął się na to wspomnienie marudzącego na bolące skrzydła Flynna i na to, że on chciałby zjeść ciasto. Ach, no tak... może trzeba było go nakarmić ciastem. - Ponoć kazałem ci zbudować miasto, które kochałem. - Które kocham. Gdzieś ten czas i miejsce plątał mu się między palcami i na języku. - Bardzo poetycki opis. Punkt dla ciebie. - Opisał ten sen w całkowicie nieoczywistych słowach. W bardzo obrazowych - działały przynajmniej mocno na wyobraźnię Laurenta. I właściwie dopiero teraz drgnął, kiedy dotarło do niego słowo-klucz. - To zaczyna być niepokojące, Crow. Nazwałem cię Fantazją w swoim śnie. - A jego Fantazje są rzeczywiste? Tak, to było lekko niepokojące i odbiło się to na ciele Laurenta, który czuł, że... że nie ma nad tym kontroli. Nabrał mniej równego oddechu, unosząc znów spojrzenie na Flynna, kiedy ten dotknął jego wargi. - ... - Rozchylił wargi. Powiedzieć, że nie? To byłoby kłamstwo. Zamknął usta. W jego oczach pojawił się wyraz, jaki można było nazwać determinacja, chociaż pewnie niektórzy powiedzieliby, że to po prostu wyrachowanie. Ale Laurent i wyrachowany? Nie, niekoniecznie, nawet jeśli wielokrotnie chciał taki być. A przynajmniej sam o sobie tak nie myślał. - Lubię. - Przyznał w końcu. - Ostatnio mam tej kontroli za mało nad własnym życiem.