04.04.2024, 20:38 ✶
Jeden-zero dla Hadesa. Rosie nie miała ze mną najmniejszych szans w miotaniu rzeczami domowymi do celu... Przynajmniej na razie nie dawałem jej forów, poza tym szczęście miało to do siebie, że się nas jakoś szczególnie blisko nie trzymało. Tym samym nie mówiłem hop!, póki nie przeskoczyłem do końca tej bajki, więc walczyłem dzielnie o każdy akr dominacji. I na pełnej kurwie, bo wciąż nie mogłem przestać myśleć o Persephonie w ramionach jakiegoś fleta. Aż się prosił typ o ukręcenie karku. Ukręcę chujowi kark jak nic.
Obejrzałem się przez ramię, bo Rosie coś zbytnio nie pyknęło, coś niby pstryknęło, ale niepewnie. Wyrwał mi się jakiś głupi śmiech, a właściwie jego urywek, taki zduszony nieco, bo wcale mi do śmiechu nie było, ale Rosie była tak biedna istotą, jeśli chodziło o pojedynki, że aż prosiła się o litość. Może gdybym nie miał w najbliższym czasie zaplanowanej wizyty, to bym się zdzielił tą jej magiczną kulą po głowie, a potem pozbawił przytomności jakimś pikantnym zaklęciem, ale niestety nie miałem czasu by być dla niej chociażby w ułamku sekundy uprzejmym. Na szczęście, mogła mi się z kolei przydać, bo miała w ręce różdżkę. Co prawda swoją własną, ale zawsze lepsza taka niż bawienie się z Borginem w świecznik i gąbeczkę - nowa baśń dla dorosłych, bo obiecam ja w tej chwili wszystkim moim fanom, czcigodnym czytelnikom, że Stanley Andrew Borgin nie wyjdzie z tego bez szwanku. Za bardzo mnie wkurwiał. Zasłaniał mi drogę ku światłu i ku zemście, więęęc... Wal do piekła, Stachu.
Ale co jak co... Chłopak refleks miał niezgorszy.
Wyrwałem różdżkę z ręki siostry i popchnąłem ją na ten jej śmieszny fotel, na którym miała rozpierdol, żeby zanadto mi nie przeszkadzała. Jak ją znałem, zdzieli mnie ponownie po plecach, a mnie nagliło. Najsmutniejsze jednak było to, że zamiast stanąć po mojej stronie, to trzymała sztamę z tą zdradziecką suką, jak gdyby to była moja wina, że puściła się pod moją nieobecność. To był tylko i wyłącznie jej wybór. Ja jej fagasów nie wciskałem do łóżka... O żesz, ale mnie to wkurwiało.
- Nie rozumiem, czemu wciąż trzymacie jej stronę - wyrzuciłem z siebie niczym najbardziej przeklętą z klątw, niemalże splunąłem na podłogę, ale trochę kultury jednak w sobie miałem, więc się powstrzymałem. Widać było jednak niesmak na mojej mordzie, bo widziałem oczami wyobraźni jak moją Persephonkę przerabia jakiś... Matko Naturzeńko! Pozbaw mnie tych wizji!
Chuj z nimi! Niech trzymają jej stronę. Wpierw rozliczę się z nią, a potem zajmę się nimi, jeśli dalej będą mi wchodzić na głowę. Tymczasem cisnąłem w Stanelya zaklęciem... Właściwie podobnym do tego, co mi na starcie zaserwował. Tylko nie chciałem by grzecznie siadał na stołku, tylko by się wyjebał i rąbnął o posadzkę. Miałem plan by go zwalić z nóg, a potem... Potem to się zobaczy, ile mordu będę miał w sobie.
Pozwalam sobie nie rzucać na siłę fizyczną przeciwko Rosie, bo jesteś mała i słodka, ale jak coś, mogę to nadrobić w offtopie. Kocham Cię i pozdrawiam :*
Rzut na kształtowanie podmuchu wiatru, który ma zwalić Stanleya z nóg
Obejrzałem się przez ramię, bo Rosie coś zbytnio nie pyknęło, coś niby pstryknęło, ale niepewnie. Wyrwał mi się jakiś głupi śmiech, a właściwie jego urywek, taki zduszony nieco, bo wcale mi do śmiechu nie było, ale Rosie była tak biedna istotą, jeśli chodziło o pojedynki, że aż prosiła się o litość. Może gdybym nie miał w najbliższym czasie zaplanowanej wizyty, to bym się zdzielił tą jej magiczną kulą po głowie, a potem pozbawił przytomności jakimś pikantnym zaklęciem, ale niestety nie miałem czasu by być dla niej chociażby w ułamku sekundy uprzejmym. Na szczęście, mogła mi się z kolei przydać, bo miała w ręce różdżkę. Co prawda swoją własną, ale zawsze lepsza taka niż bawienie się z Borginem w świecznik i gąbeczkę - nowa baśń dla dorosłych, bo obiecam ja w tej chwili wszystkim moim fanom, czcigodnym czytelnikom, że Stanley Andrew Borgin nie wyjdzie z tego bez szwanku. Za bardzo mnie wkurwiał. Zasłaniał mi drogę ku światłu i ku zemście, więęęc... Wal do piekła, Stachu.
Ale co jak co... Chłopak refleks miał niezgorszy.
Wyrwałem różdżkę z ręki siostry i popchnąłem ją na ten jej śmieszny fotel, na którym miała rozpierdol, żeby zanadto mi nie przeszkadzała. Jak ją znałem, zdzieli mnie ponownie po plecach, a mnie nagliło. Najsmutniejsze jednak było to, że zamiast stanąć po mojej stronie, to trzymała sztamę z tą zdradziecką suką, jak gdyby to była moja wina, że puściła się pod moją nieobecność. To był tylko i wyłącznie jej wybór. Ja jej fagasów nie wciskałem do łóżka... O żesz, ale mnie to wkurwiało.
- Nie rozumiem, czemu wciąż trzymacie jej stronę - wyrzuciłem z siebie niczym najbardziej przeklętą z klątw, niemalże splunąłem na podłogę, ale trochę kultury jednak w sobie miałem, więc się powstrzymałem. Widać było jednak niesmak na mojej mordzie, bo widziałem oczami wyobraźni jak moją Persephonkę przerabia jakiś... Matko Naturzeńko! Pozbaw mnie tych wizji!
Chuj z nimi! Niech trzymają jej stronę. Wpierw rozliczę się z nią, a potem zajmę się nimi, jeśli dalej będą mi wchodzić na głowę. Tymczasem cisnąłem w Stanelya zaklęciem... Właściwie podobnym do tego, co mi na starcie zaserwował. Tylko nie chciałem by grzecznie siadał na stołku, tylko by się wyjebał i rąbnął o posadzkę. Miałem plan by go zwalić z nóg, a potem... Potem to się zobaczy, ile mordu będę miał w sobie.
Pozwalam sobie nie rzucać na siłę fizyczną przeciwko Rosie, bo jesteś mała i słodka, ale jak coś, mogę to nadrobić w offtopie. Kocham Cię i pozdrawiam :*
Rzut na kształtowanie podmuchu wiatru, który ma zwalić Stanleya z nóg
Rzut O 1d100 - 73
Sukces!
Sukces!
Rzut O 1d100 - 76
Sukces!
Sukces!