04.04.2024, 21:46 ✶
Niepewność zalewała mnie od wewnątrz. Witała mnie tam niemała powódź emocji, a pan i władca mojego serca siedział tu, nie patrzył na mnie i właściwie płakał, nie mówiąc nic. Przytuliłem go mocniej do siebie, objąłem skrzętnie, jak gdybym mógł albo chociaż próbował powstrzymać to wszystko, co nas właśnie przyciskało, chciało zasypać niczym lawina, ale... Czy miałem taka moc? Czy mogłem walczyć z demonami Flynna? Szczególnie kiedy były wszystkim i zarazem niczym. Potężne słowa, pod którymi mogło kryć się wszystko. Nie spodziewałbym się tam jednak niepewności, czy aby na pewno go kocham.
- Oczywiście, że wiem. Ja też cię kocham! Flynn, kocham cię mocno. Tak mocno, że doprowadza mnie to do szewskiej pasji, kiedy nie mogę ci pomóc... Jeśli jednak mogę zrobić coś, co sprawi, że poczujesz się lepiej, pewniej, że nie będzie tego wszystkiego i niczego, co psuje ci humor, to mów. Spróbuję - wyznałem i zaraz poprosiłem podłamany, bo czułem naprawdę tę bezradność, kiedy miałem walczyć z niewidzialnym wrogiem. Ogólnie w walce raczej nie bylem wybitny, mistrzem sztuki żadnej, więc to wszystko miało pozostać kwestią szczęścia, miłości albo wiedzy, którą posiadałem.
Flynn na mnie nie patrzył, wręcz zamknął oczy by na mnie nie patrzeć, więc przyciągnąłem go jeszcze bardziej do siebie by jeszcze bardziej czuł moją bliskość, jeszcze większą częścią swojego ciała, bo właśnie o to zawsze mu chodziło, prawda? O ten dotyk. Zawsze chłonął całym sobą mnie, tak bardzo, jakby chciał więcej i więcej, i wciąż było mu za mało... Czy to dlatego Flynn był smutny? Że zamiast go przytulać, trwałem wyprostowany pod prysznicem i rozkoszowałem się spływającą po mnie wodą?
- Jestem tu z tobą... I wiem, że mnie kochasz. Czy to wystarczające? - zapytałem go, głaszcząc go po głowie, po ramieniu. Próbowałem być przy tym możliwie jak najbardziej delikatny. Nie rozumiałem, co takiego się wydarzyło, co właściwie zrobiłem nie tak, że jego emocje zrobiły wywrotkę. Czułem się niepewny. Co teraz? Jeszcze chwilę temu było wszystko w porządku, a przynajmniej łudziłem się, że dokładnie tak było, a teraz Flynnowi znowu było niedobrze. Mi zresztą również.
- Oczywiście, że wiem. Ja też cię kocham! Flynn, kocham cię mocno. Tak mocno, że doprowadza mnie to do szewskiej pasji, kiedy nie mogę ci pomóc... Jeśli jednak mogę zrobić coś, co sprawi, że poczujesz się lepiej, pewniej, że nie będzie tego wszystkiego i niczego, co psuje ci humor, to mów. Spróbuję - wyznałem i zaraz poprosiłem podłamany, bo czułem naprawdę tę bezradność, kiedy miałem walczyć z niewidzialnym wrogiem. Ogólnie w walce raczej nie bylem wybitny, mistrzem sztuki żadnej, więc to wszystko miało pozostać kwestią szczęścia, miłości albo wiedzy, którą posiadałem.
Flynn na mnie nie patrzył, wręcz zamknął oczy by na mnie nie patrzeć, więc przyciągnąłem go jeszcze bardziej do siebie by jeszcze bardziej czuł moją bliskość, jeszcze większą częścią swojego ciała, bo właśnie o to zawsze mu chodziło, prawda? O ten dotyk. Zawsze chłonął całym sobą mnie, tak bardzo, jakby chciał więcej i więcej, i wciąż było mu za mało... Czy to dlatego Flynn był smutny? Że zamiast go przytulać, trwałem wyprostowany pod prysznicem i rozkoszowałem się spływającą po mnie wodą?
- Jestem tu z tobą... I wiem, że mnie kochasz. Czy to wystarczające? - zapytałem go, głaszcząc go po głowie, po ramieniu. Próbowałem być przy tym możliwie jak najbardziej delikatny. Nie rozumiałem, co takiego się wydarzyło, co właściwie zrobiłem nie tak, że jego emocje zrobiły wywrotkę. Czułem się niepewny. Co teraz? Jeszcze chwilę temu było wszystko w porządku, a przynajmniej łudziłem się, że dokładnie tak było, a teraz Flynnowi znowu było niedobrze. Mi zresztą również.